Losjes (heel losjes!) gebaseerd op “A Year in Provence”, de bestseller van Peter Mayle, is de film van Ridley Scott die hij “A Good Year” heeft genoemd. Scott bezit zelf een huis en wijngaard in de Lubéron. Dat schijnt de plaatjes ten goede te komen.
Vandaag komt de film in Frankrijk uit en heet dan Une grande Année.
Enfin, ik krijg wel weer zin in de zomer: trailer

Je slaapt wat uit, je rommelt wat aan op internet en af en toe kom je wat tegen.
Niet moeilijk doen met registreren e.d. Gewoon beginnen (“Quickstart”) en je ziet wel. Ben je weer even van de straat.

Mogge! Ik hou het kort vandaag, want we gaan zo naar een pretpark en `s ochtends zijn de rijen minder impressionant. Prettige dag allemaal!

Sommige Elysee-watchers hadden misschien gehoopt dat ze het wèl zou doen, maar minister van Defensie Michèlle Alliot-Marie (60) heeft besloten zich niet namens de UMP kandidaat te stellen voor de Franse presidentsverkiezingen, in april en mei. Daarmee is een electorale confrontatie met PS-kandidate Ségolène Royal uitgesloten, en gaat de verhoopte verkiezingsstrijd niet tussen twee Franse politica.

Hoewel de kans op een vrouwelijke confrontatie theoretisch nog wel aanwezig is: MAM heeft laten doorschemeren dat zij zich – binnen twee weken – misschien nog op persoonlijke titel kandidaat stelt.
En afgelopen week heeft partijleidster Marie-George Buffet zich voor de Parti Communiste Francais kandidaat gesteld. Theoretisch zijn er dus nog drie vrouwen in de race om het Elysee.

Maar het is niet te verwachten dat Alliot-Marie zonder de financiële en politieke steun van UMP-kopstukken enige kans van slagen heeft tegen de geliefde èn gehate minister Nicolas Sarkozy. Hoewel zij de lievelinge van president Jacques Chirac is, ontbeert zij in de top van de UMP elke steun.

De afgelopen maanden hebben tegenstanders van Chirac geweigerd hun steun voor haar uit te spreken, waardoor Sarkozy als enige serieuse UMP-kandidaat overbleef. Hij voelt zich al zeker van zijn nominatie en brengt zondag bliksembezoeken aan grote partijconventies in drie Franse steden, op de dag dat de datum voor inschrijving van UMP-kandidaten sluit.

Theoretisch is het nog mogelijk dat de 74-jarige Chirac zich opnieuw kandidaat stelt. Maar met zijn zwakke gezondheid en afbrokkelend gezag, ook in eigen kring, houden zelfs de naaste medewerkers van Chirac daar geen rekening mee.
De kandidatuur van de andere vrouwelijke kandidate, Madam PCF is zelfs in eigen kring omstreden omdat linkse verdeeldheid de kansen van centrumrechts alleen maar vergroot.

Verwacht wordt dat enkele radikalinski’s en eco-fanaten zich op eigen titel verkiesbaar zullen stellen. Die linkse verdeeldheid kàn PS-kandidate Ségolène in de eerste ronde stemmen kosten, maar een uitschakeling in de eerste ronde is ditmaal niet te verwachten. CPF’er Buffet zal zich na de eerste stemronde terugtrekken, zo heeft zij al aangekondigd, ten gunste van Royal.

Nou, daar gaan we weer. 2007. Wat zal het nieuwe jaar ons brengen? Persoonlijk ben ik positief gestemd. Het is in ieder geval prima begonnen, met een ochtend uitslapen, lekker ontbijten (gewoon brood met camembert en jam plus koffie) en nu even de nieuwjaarswensen doorlezen. Maar zelfs als zo`n jaar minder positief zou beginnen, dan nog blijft het een blanco vel waar je van alles mee kunt gaan doen. Persoonlijk heb ik het niet zo op lotsbestemming. Ben meer van de `eigen schuld dikke bult`-overtuiging. Hoewel daarin wel degelijk ruimte is voor `domme pech` en `pure mazzel`, want je hebt nu eenmaal niet alles in de hand. Wat mij betreft ga ik dus dit jaar proberen de dingen te veranderen waar ik wel vat op heb.En meer dan mijn stinkende best kan ik daarbij niet doen. Dat is toch al heel wat, of niet soms?

Zelf ben ik er nooit mee behept geweest. Maar er zijn mensen die hem hebben,. De Azie-tik. Hier in Tokio lopen veel nogal maffe westerlingen (alleen mannen) rond die er uit zien alsof ze in hun eigen land al zonderlingen waren, buitenbeentjes, die zich hier in Japan eindelijk thuis voelen. Nog steeds zijn ze zonderling, maar nu omdat ze `vreemdeling`(gaijin) zijn, en dat is toch minder erg dan mafketel. En het mooie is dat ze hier meestal ook datgene vinden wat ze in het thuisland moesten ontberen: een echte vriendin. Die arme meisjes hier zien immers niet dat die interessante gaijin eigenlijk een doodgewone mafketel is. Daar komen ze pas achter als ze wat meer vergelijkingsmateriaal hebben. Hoe dacht je dat ik ooit aan zo`n knappe vrouw ben geraakt?
Hoe dan ook, hier is een site van iemand die zijn Azie-tik heeft weten te sublimeren in een niet onaardig allegaartje van Japan-informatie.　Ooit begonnen als blog, maar nu een complete site met veel informatie en zelfs een paar filmpjes.

Alweer het laatste weekend van het jaar! En door alle vakantieperikelen heen zijn we zomaar onze verjaardag vergeten?!??? Ok, ok, ’t is een beetje onduidelijk wanneer die helemaal is, maar gemakshalve houden we ‘m op half december. Da’s een rondje waard, toch zeker?
En wat is er veel gebeurd in een jaar. Afvallers en aanwas. Vreugde en verdriet, dit alles in willekeurige volgorde.
Ik hoef verder geen namen te noemen, een ieder die hier lief en leed volgt weet waarover het gaat.

Zo af en toe piept een oudgediende nog eens voorbij en wordt vol vreugde begroet (oudjaar op Trafalgar Square, JohnP?)
En hoe staat het nou met dat huis van Hanneke en Milo? Er kan een nieuwe prijsvraag worden uitgeschreven, want er is wat onvrede over de naam…
En zijn jullie ook zo benieuwd hoe het nu is met Jorgen en Marjan? Hoe vergaat het Frank nu hij zijn boor in de wilgen heeft gehangen? Heeft René het al aan de stok met Micky? En waar vindt Aat zijn volgende stek?
Enfin, 2007 gaat nog heel wat in petto hebben, da’s wel duidelijk.

Nu het succes van filmpjes-site Youtube.com bekend is, wil bijna iedereen voor Youtube spelen. Televisiezender France 3 doet ook mee met de hype. Nu ja, deze parodie op een reclamespotje voor telefonie is in ieder geval wel leuk.

Goedenmorgen! Het is prachtig zonnig weer hier, al schijnt het behoorlijk koud te zijn, met een venijnige wind. Straks maar eens kijken. We willen naar weer een ander winkelcentrum, waar ik hoop wat quality time met mijn zoon te besteden aan het likken van etalages. We kopen niks, want al is alles relatief goedkoop, er is geen onbeperkte ruimte in de koffer en veel van wat hij leuk vindt (PS-spelletjes) doet het in Frankrijk niet.
Japan goedkoop? Zeker, door de dure Euro is de yen goedkoop. Gisteren met zijn vieren bij MacDonalds gelunched voor 12 euro! En een mooie gloednieuwe ruime zespersoons familie-auto heb je al voor 12.000 euro. Past ook niet in de koffer trouwens. Bovendien zit het stuur aan de verkeerde kant.
Pretige dag allemaal!

Japanse tuinen spelen met perspectief. Dat wil zeggen dat wanneer je vanuit de speciale tuinkamer naar buiten kijkt, je het gevoel krijgt dat je naar een heel ver landschap zit te kijken. Daar, aan de overkant van een zee van wit grind, rijzen bergen op, bedekt met door de tijd en de elementen misvormde grillige woudreuzen. Maar wacht eens… het zijn geen woudreuzen op honderden meters afstand, maar kunstig klein gehouden miniboompjes! Bonsai, dus (niet te verwarren met BANZAI!, wat HOERA! betekent). De intrigerende vorm ontstaat door snoeien en inbinden. Sommige takken worden weggesneden en andere met touw en stenen verzwaard om ze een bepaalde richting in te duwen. Bij het aanleggen van dit soort tuinen moet je geen haast hebben. De bekende uitdrukking `Boompje groot plantertje dood` is hier in alle hevigheid van kracht. Hoewel we hier misschien beter kunnen zeggen: `Boompje oud, plantertje koud`, want groot worden ze nu eenmaal niet.
Er zijn ook Franse liefhebbers van het bonsai, waarvan er eentje deze niet zo heel mooie maar toch informatieve site wrocht. Daar blijkt dat ook natuursteen en en interessant gevormde planten een rol kunnen spelen in de Japanse tuinen. Vorm, geur, kleur, (a)symetrie… alles telt. Zelfs geluid speelt een rol, want in alle Japanse tuinen en parken horen we water ruisten en ritselen. Heel bijzonder is het frequente geluid van de bamboestok die zich met water vult en kantelt, zichzelf voorbij het zwaartepunt leeggiet en terugvalt op een steen: TOC! Een hertje, op het punt zich te goed te doen aan een jonge bamboescheut, gaat er verschrikt vandoor. En dat was nou precies de bedoeling van het apparaat. Een ecologische herteschrik. Daar kunnen de Franse boeren nog wat van leren.

Toegift: Franse Japanse tuin.

Goedenmorgen! We zijn weer op het honk. Het was een aardig reisje, naar Kiso, waar we sliepen in een herberg uit het samoerai-tijdperk (rond 1800). Tjonge, wat moesten die mensen afzien! Het huis is van hout, met papieren schuifmuurtjes, dus niet echt wat je noemt optimaal geisoleerd. Binnen net zo koud als achter een boom.Gelukkig hadden we verwarmde futons en een dik dekbed, want in onze slaapkamer daalde het kwik tot rond de 8 graden. Maar wel heel fraai, en leuk om door zo`n knipmessende Japanse dame van eten en drinken voorzien te worden, knielend aan een lage tafel. Het heeft allemaal niks met Frankrijk te maken, ik weet het , maar ‘Quod licet Iovi non licet bovi‘, moet je maar denken.
Schoonzus houdt trouwens erg van Frankrijk, waardoor we vanochtend thuis wel gewoon echt stokbrood en dito croissantjes te eten kregen. Verder eten we voornamelijk rijst, groenten en vis en blijft de alcoholinname beperkt. Dit wordt dus een erg gezonde vakantie.
Vanmorgen waren we even op pad op zoek naar een glazen kralen-winkel, maar die was nog gesloten. We gaan er later nog eens terug. Wel hebben we een mooi boek gescoord over de kunst van het kralen maken. Dus we kunnen binnenkort iemand blij maken. Nog iemand die iets bijzonders uit Japan wil hebben? Ik ben er nou toch.
Vanmiddag staat de Toyota showroom op het programma. Verbazingwekkend hoeveel mooie auto`s je hier ziet. Het lijkt wel of er geen tweedehandsjes zijn. En heel veel types die de Europese markt niet halen. Zoon Guido smult. Daarnaast beklimmen we het sunshine building, waar behalve veel uitzicht ook een mooi aquarium is. Ik verheug me erg op die scuba-diver in kimono!
Prettige dag allemaal!

Mijn eerste brommer was een Solex, en het kon me geen reet schelen dat al mijn schoolvrienden me lachend voorbij reden op hun Puch (de kakkers) of Kreidler (de Dijkers). Of op de fiets, want zo`n Solex trap je er zonder veel transpiratie uit. Ik was wel mooi de enige met een Solex. Zoals ik ook de enige was met een oorbel en een spijkerbroek van After the Goldrush-kwaliteit.
Een Solex was een statement, net zoiets als de Eend nu nog is. Een ijzersterk merk, dat echter ooit door de Fransen verkocht werd aan de Fiat-groep. Inmiddels is het weer in Franse handen, en wel van de groep Cible. En die komen nu dus met de e-Solex. Een sterk op het origineel gelijkende, elektrisch voortgedreven tweewieler, die zonder twijfel kan meeliften op de naam van de glorieuze voorganger. Beetje flauw is het wel. Bijna kitsch, zo`n namaak-Solex met een batterijtje. Met 1150 euro bovendien sterk aan de prijs. En dan moet je nog een helm op ook!
Mijn voorkeur gaat uit naar de Solex-versie van Dominique Chaumont, een Franse ingenieur die besloot de originele Solex te gaan namaken, en wel in China, om het betaalbaar te houden. Omdat de naam verkocht was, noemen ze de nieuwe Solex de Black `n Roll. Zo`n grappig bedoelde woordspeling waar meer Angelsaksisch ingestelde mensen van gruwen, maar waar de Fransen van smullen. Het bedrijf brengt trouwens ook een e-Moped op de markt, maar zorgen er wel voor dat die helemaal niet op de Solex lijkt.
Een echte Solex rijdt namelijk op benzine.

Heerlijk sushi gegeten gisterenavond. Met als enige kerstgedachte `die Japanners zijn gek`, toen ik honderden mensen dezelfde Chanel-kerstboom zag fotograferen in hartje Tokio. Met flesjes No5 ipv ballen, jawel!
Vandaag gaan we – speciaal op mijn verzoek – naar het platteland, om iets meer van Japan te proeven dan alleen de pretparken en de skyscrapers. Een voorproefje van wat ons daar zoal te wachten staat vind je hier. Heerlijke traditionele noedels, opgediend met of in een warme of koude bouillon. Mjam!
Tot overmorgen!

Op zoek naar mooie foto’s klikte ik bij toeval tegen de site van l`Internaute aan. Een magazine met veel informatie over vakantie, sport en wat allemaal niet meer zij.Onder het kopje services in de kantlijn viel mijn oog op de Photo-link waarachter erg veel mooie foto’s te zien zijn. Handig is ook de mogelijkheid om een E-carte postale te versturen vanaf deze site. Veel foto’s met een Frans accent. Je vindt ze hier

Bedankt, Mark

Nu ik Hollandais en France au Japon ben, wil ik graag wat leuke linkjes naar Japanse sites maken. Maar wel in het Frans natuurlijk. Ik weet niet hoeveel ik er ga vinden, maar deze is in ieder geval de moeite waard. Veel verhelderende, informatieve artikelen over allerlei onderwerpen. Goed voor je Frans en nog informatief ook.

Goedenmorgen allemaal! Hier in het Oosten is het in ieder geval al volop ochtend. Grappig dat ik nu elke dag als eerste op ben om een nieuw cafe te openen. De zon schijnt en we gaan vandaag naar een pretpark. Tokyo Dome. Kan de link ff niet vinden. Een windowsmachine is al wennen, en dan zijn alle menuteksten van Eplorer ook nog eens in het Japans, dus waar zit nu die `history`-knop? Wat mij betreft is de jet lag achter de rug, maar de kinderen liggen nog te ronken. Prettig weekend, vrienden, veel voorpret.

Ohaio gozaimass! Het is hier 11.00 uur (8 uur later). Lekker uitgeslapen na een lange en vermoeiende reis. Mij viel op dat in de Bresse vooral mensen met weinig geld ontzettend veel uitgeven aan uiterlijk Kerstvertoon. Om te laten zien dat ze heus niet arm zijn?
Hier in Tokyo valt het erg mee. Nu is kerst ook een Westers feest.
Alleen de commercie doet volop mee, schijnt. We gaan morgen de stad in, winkelen. Want niet alleen voor, maar ook tijdens en na de kerstdagen zijn alle winkels gewoon open.
Als het wil lukken met de techniek zal ik wel wat fotootjes sturen, van de week.
Prettige dag allemaal!

In Nederland is de spelletjessite Zylom uitgeroepen tot site van het jaar. Daarom vandaag aandacht voor de Franse versie, die overigens in alles identiek is aan de Nederlandse. Behalve de taal dan. Ayez plaisir!

De langste nacht is nakend. Komt goed uit, nu ik eindelijk wat langer kan blijven liggen…
Ik heb vanmorgen op de fiets mijn ogen goed de kost gegeven: het is niet te geloven wat sommige mensen allemaal in huis hebben. Er zijn huizen bij die wel een giga-energierekening zullen krijgen. Behalve psychedelisch-knipperende kerstbomen (die ongetwijfeld ook nog ‘Stille Nacht’ kunnen zingen) en naar binnen-klimmende-kerstlui, kom je heel wat rendieren tegen. Aan balkons, in tuinen, op het dak (!) Sommigen hebben de lichtjes enigszins artistiek verantwoord in bomen en struiken gehangen, bij de ander schijnt het motto meer te zijn: als er maar iets hangt dat licht geeft. Het is af en toe stuitend. Alsof je in een soort van lichtbak van de pharmacie zit.

Er lijkt geen einde te komen aan de reeks heiligen die vernoemd zijn in Franse plaatsnamen. Als toerist zal dat je verder weinig uitmaken, maar als je in – pak ‘m beet – Saint-Marceau woont, is het toch wel aardig om te weten dat Saint Marceau een Romein was, die vanwege de vervolging van Christenen naar Gallië vluchtte om daar verder te gaan met evangeliseren.
Uiteraard heeft de katholieke kerk ze allemaal op een rijtje gezet.
Daar kun je je voordeel mee doen, ook als je minder historisch geïnteresseerd bent en zelfs als je een eenvoudige toerist op zoek naar vermaak bent. Want ook de naamdagen van de heiligen worden genoemd. Op die dagen is er doorgaans dorpsfeest in het vernoemde dorp. Dikke kans dat dat gevierd wordt met een bal en … vuurwerk.

De Hollanders zijn de Chinezen van Europa. Ze zwerven overal uit en weten dan ter plekke meestal wel wat uit te vogelen om een boterham mee te verdienen. Sommigen nemen hun werk mee. Anderen beginnen ter plekke iets nieuws. Zo knappen Miriam van der Grinten en Paul Teuben oude huizen op voor de verkoop. Daarnaast (in de weekenden, want stilzitten is ook maar niks) hebben ze een winkel met koloniale import-meubelen. De winkel heet Palmyra. Altijd leuk, om te zien hoe iemand anders het aanpakt. En aanpakken, dat kunnen ze. Bovendien is het goed volk, want ze hebben hun laatste opknapproject via Immogo verkocht en netjes betaald. Wat mij betreft verdienen ze als succesvolle Hollandais en France een eervolle vermelding op Hollandais en France.

Je hebt van die mensen, die heel goed zijn in pantomime. Je hebt ook mensen, die heel goed zijn in illusionisme. En je hebt mensen, die heel goed zijn in poppenspel. Jerome Murat lijkt het alledrie te kunnen. Hij is in ieder geval heel goed in het eerste. En hoe hij de rest voor elkaar krijgt? Geen idee, maar razend knap is het in ieder geval wel.

Een van de dingen die Frankrijk zo leuk, verwarrend en vervelend maken is dat er ontzettend veel dat absoluut niet mag toch gewoon elke dag plaats vindt. Gisteren sprak ik een makelaar die daar heel lakoniek over deed. Het gebeurt zeer regelmatig dat mensen de makelaar die het contact tot stand bracht buiten spel proberen te zetten, om zo die 6% commissie uit te sparen. De verkoper overtreedt hiermee het door hem ondertekende mandaat en kan dus voor het gerecht gesleept worden. Maar gebeurt dat ook in de praktijk? Zelden. Héél zelden. Er is wel eens een makelaar die het probeert, bij een heel duur huis, bijvoorbeeld, of om een voorbeeld te stellen. Maar het kost jaren procederen en heel veel geld met ongewisse uitkomst. Want – zo heb ook ik al ontdekt – gelijk hebben is niet hetzelfde als gelijk krijgen. En gelijk krijgen kost vaak meer dan het oplevert. Bovendien… je wilt toch ook niet bekend staan als de makelaar die zijn klanten voor het gerecht sleept!
Enfin, hoe kom ik hier op? Sandra wees me op de site Le Droit du Net, waar alle Franse wetten en regels op staan voor gebruikers van het internet. En die zijn me daar toch streng! Zo blijkt dat je een commerciële website die adressen van bezoekers registreert (met een formulier bijvoorbeeld) verplicht moet aanmelden bij de CNIL (Commission Nationale Informatique et Libertés). Doe je dat niet, dan riskeer je een boete van 45.000 euro en drie jaar gevangenisstraf. Duh! Is er dan ooit iemand gepakt en in het cachot gesmeten? Lijkt me sterk. Wel las ik laatst in de krant dat iemand die 1.200 illegaal gekopieerde liedjes op haar harddisk had staan, een boete van 500 euro kreeg. Bovendien werd haar harde schijf verbeurd verklaard. Valt mee, als je bedenkt dat de wet ook hier schermt met boetes die het gemiddelde jaarsalaris vér overstijgen.
Het is typisch Frans, om zeer ingewikkelde wetten te maken, te dreigen met zware straffen en als puntje bij paaltje komt die regels gewoon niet te handhaven. Nu begrijp ik wel: de politie heeft wel wat anders te doen dan bij mensen thuis de harde schijf napluizen. Maar maak dan die wetten niet! Of maak ze handhaafbaar.
Of ben ik nou de domme buitenlander en snap ik gewoon niet hoe het écht zit? Qui sait comment la fourchette est tenu dans sa manche?. Waar zijn Françoise en Coco?

Waar een mens met hulpstoffen uit eigen lichaam hooguit een onooglijke gal- of niersteen weet te produceren, zijn sommige andere dieren in staat tot echte kunstwerkjes. Nestjes van modder en spuug, prachtige geometrische spinnewebben en, het summum van perfectie: parels. In Nederland vooral associaties oproepend met Pipo de clown, maar in de rest van de wereld toch echt alleen symbool van luxe en welvaart. De tranen van god, heten ze op deze site. Nou, dan is het achteraf misschien wel goed wat het CDA de laatste tijd allemaal uitvreet. Dat kan weer heel wat fraai glanzende kraaltjes opleveren.

Heel gek, sommige dingen liggen zó voor de hand, dat je ze over het hoofd ziet. Tenminste, ik geloof niet dat we ooit eerder aandacht besteedden aan Frankrijk-ikoon numero uno: Michelin. Een bedrijf dat ooit alleen banden verkocht, maar inmiddels nét zo bekend is als uitgever van reis- en restaurantsgidsen, en natuurlijk de digitale wegwijzer viaMichelin. Bovendien is het merk met het mannetje notoir uitdeler van sterren voor de beste restaurants. Op de site komen alle facetten aan de orde. Er wordt uitgelegd hoe een band werkt (zit nog meer achter dan je zou denken), en aandacht besteed aan de andere takken van sport. Verder kun je er virtuele kerstkaarten versturen waarop Bibendum een hoofdrol speelt. Eerlijk gezegd vind ik het nieuwe, gerestylede Michelinmannetje een beetje een macho engerd. Maar dat kan ook liggen aan de herinnering aan het grote enthousiasme van ons kinderen als we er vroeger – onderweg in Frankrijk – eentje ontwaarden bij een tankstation of fier voorop een grote Franse truck. Het is gewoon mijn mannetje niet meer. Enfin, troost je met dit wat dommige maar toch eventjes onderhoudende spel, waarbij het de bedoeling is punten te verzamelen door met de pijltjes van je toetsenbord de banden te laten rollen en stuiteren. Bonne route!