We zijn aan het bowlen als ik dit schrijf. Dat wil zeggen, de kinderen bowlen en ik ging zitten tikken. Komt de eigenaar van Quanta Bowling naar me toe: “Wilt u WiFi?” Ik: “Nou graag!” Hij geeft me een code en ik ben online.

Zo kwam het gesprek op service. Meneer blijkt Zwitser en legt uit dat hij hier is gekomen omdat hij van uitdagingen houdt. “Als je hier in Frankrijk een bedrijf kunt runnen, dan kun je het overal.”

Omdat hij zo aardig is, en lekkere koffie schenkt, maak ik hierbij even wat reclame. Mocht je ooit in de buurt van Chalon-sur-Saône op zoek zijn naar een bowlingcentrum, dan raad ik van harte Quanta aan. Ook voor poolbiljard en andere games, zowel voor kinderen als volwassenen. Bowling in Zuid-Bourgogne… Bowling Quanta.

De meeste mensen weten het wel, maar voor wie niet… onze stamgast Iede is coördinator van de Wereldkrant, het nieuwsblad voor Nederlanders in het buitenland. En dus ook voor Hollandais en France. Al een paar jaar krijg ik elke ochtend een pdf’je in de digitale bus. Dus al een paar jaar (en volgens mij was ik er bijna vanaf het begin bij) begint mijn dag met de Wereldkrant.

Ooit bedacht als uit te printen nieuwsblad voor het prikbord van campings (als aanvulling op de uitzendingen van de wereldomroep), maar intussen omarmd als nieuwsbron voor vele duizenden Nederlanders. Zelfs in Nederland schijnen veel mensen het compacte nieuwsoverzicht op prijs te stellen.

Hierbij feliciteer ik Iede hartelijk met het jubileumnummer. Voor wie nieuwsgierig is… HIER staat het duizendste exemplaar, met onder meer een lang stuk van Iede zelf. En HIER kun je je aanmelden voor een abonnement.

Ooit, 5 jaar geleden, hadden we een logje over haar:
Brigitte Fontaine.
De meningen waren verdeeld: het is een gek mens, ze kan niet zingen, ’t is niet te volgen, ze zuipt als een tempelier etc

Ze was weer eens in het nieuws, haar verjaarsboodschap voor Sarko’s 55e klinkt bijna poetisch…Of wacht eens? Het zit toch een beetje anders, volgens Brigitte zelf…..
En er komt de 10e februari weer een boek van haar uit: Le bon peuple du sang
Het voorgelezen stukje is een boodschap aan iedere willekeurige president en niet speciaal gericht aan de cul van Sarkozy. Zegt ze dus.
Ja, hoor.

Stukje van haar laatste album op youtube

We kunnen ze ook wel politieke leugendetectoren noemen. Wie zich op de hoogte wil houden van het Franse nieuws, en dan met name het politieke nieuws, wil natuurlijk ook graag weten wanneer (dat, hoe?) hij in het ootje wordt genomen of voor het lapje wordt gehouden. Wil je een beetje weten wat er nou waar is en wat niet, of wat op z’n minst twijfelachtig is van wat de Franse politici debiteren, of ze nou links, rechts of midden zijn, volg dan het blog van de décodeurs. Zij zijn de luis in de pels van de politieke en mediatieke leugenaars en schromen niet dat naar buiten te brengen. Of het helpt…?

Bijna elke school in Frankrijk heeft wel een ouderraad (Association des Parents d’Élèves of APE), die allerlei acties onderneemt om wat bij te verdienen voor de school en die zich bovendien mag bemoeien met het schoolmanagement (deelname aan de vergaderingen van het dagelijks bestuur). Sommige dingen die wij als APE voor de ouders proberen te regelen kosten veel tijd en energie. Neem nou de schoolspulletjes.

Elk jaar aan het begin van het jaar krijgen de leerlingen een lijst met spullen die aangeschaft moeten worden. De leraren geven elk voor hun vak aan wat nodig is. Een groot schrift van 200 pagina met grote ruit, twee schriften met kleine ruitjes, een schriftje voor muzieknoten, een lineaal, rekenmachine, plastic mapjes, ordners, losse A4-velletjes, plakstift, potloden, schaartje en ga zo maar door. De omschrijvingen zijn tamelijk precies en verschillen per school en per klas.

Dit betekent dat de ouders elk jaar naar de supermarkt moeten rijden om daar met de lijst in de hand schriftje voor bicpen bij elkaar te zoeken. Orderpicking heet dat in de logistiek en het is een hél. Want dan hebben ze natuurlijk net niet die ene ringband van 2,5 cm dikte met slappe kaft. Ja, wel met harde kaft, of met 4 oogjes in plaats van 2 of andersom. Maar dat mag niet van de meester. Dus naar een andere supermarkt of kantoorboekhandel… gekkenhuis.

Als APE hadden wij daar wat op gevonden. Wij verzamelden alle lijsten voor de verschillende klassen en boden de ouders de mogelijkheid om alles tegelijk bij ons te bestellen. Wij verzamelden de orders en bestelden alles tegelijk bij een grossier. Vervolgens werd het hele zooitje voor 200 leerlingen ‘en gros’ bij de school geleverd en gingen wij met de vrijwilligers een paar avonden pakketten samenstellen.

Orderpicking, inderdaad. Een heidens karwei. Daarom is het ook zo mooi dat er Scoléo is. Dit jaar gaan we het uitproberen. Een site waar je je als ouderraad in kunt schrijven om de lijsten van de leraren in te leveren en waar de ouders dan zelf (online of met een formulier) de spullen kunnen bestellen. Ze kunnen zelfs doorstrepen wat ze nog van vorig jaar hebben!

Scoléo belooft dezelfde prijzen te hanteren als de grootwinkelbedrijven (les grandes surfaces), onder controle van een deurwaarder dus dan is het goed. De pakketten worden per post bij de leerlingen thuisgeleverd en als drie families samen op één adres laten leveren is dat nog gratis ook. En aan het eind van de rit krijgt de ouderraad 4% commissie. Dat verdienden wij niet aan ons pakket!

Dus heb je kinderen op school in Frankrijk? Wijs de ouderraad op Scoléo. Ze zullen je dankbaar zijn.

Het zal je maar gebeuren. Je woont als Hollandais en France en het gaat helemaal mis met je. Scheiding, psychose, handicap, dakloos… Crisis! In Nederland al niet fijn, maar als je dan ook nog eens geïsoleerd en met een taalachterstand op het Franse platteland zit, kan het goed fout gaan.

Voor de ernstigste gevallen is er een speciale vereniging, die al bijna 125 jaar zorgt voor opvang van Nederlanders die op een of andere manier in Frankrijk in de penarie raken.

De vereniging heet Aneas: Association Néerlandais d’Entre-Aide Social en op hun site staat:

“Het komt nog steeds regelmatig voor dat Nederlanders zonder kennis van de Franse taal en zonder onvoldoende voorbereiding naar Frankrijk komen. De problemen doen zich voor als zij eenmaal in Frankrijk geïnstalleerd zijn. Omdat ouder worden in Frankrijk ook niet altijd probleemloos verloopt, wordt de hulp van ANEAS regelmatig ter gelegenheid van dit soort moeilijkheden ingeroepen.”

Kortom, Aneas is als een soort sociale mantel voor mensen die in Frankrijk verder kip noch kraai hebben, juist omdat ze geen Fransen zijn. Mooi initiatief. Je kunt donateur worden vanaf 50 euro per jaar, maar je ook bij het bestuur melden als vrijwilliger.

Wij hadden Louis Davids, Lou Bandy en Willy Derby (om maar eens wat beroemde namen uit mijn jeugdjaren te noemen). Frankrijk droomde weg bij de stemmen van Maurice Chevalier, Charles Trenet, Mistinguette, Tino Rossi en de grootste van allen, de oervader van alle moderne chansonniers: Mayol.

Ja, ik geef toe, ik wist het ook niet. Tot ik een site vond, geheel gewijd aan het Franse chanson van circa 1870 tot het eind van de tweede wereldoorlog. Liedjes die tot ons komen met het krakende, blikkerige geluid van de oude slinger-Gram-O-Phone en Zonophone. Van die harde schellakplaten, te draaien op 78 toeren.

En natuurlijk zijn er freaks die dat dan allemaal digitaliseren en online ter beschikking stellen. Kom, duik de geschiedenis in en ontdek die prachtige, vaak verhalende liedjes over schurken en schelmen, afscheid en verdriet, liefde en romantiek…

De beste manier om kennis te maken is via de Top 50 van de auteurs zelf. Die begint hier. Als je nostalgisch bent aangelegd, reken dan wel dat je een paar uur zoet bent.

Oh, en voor Nederlandse muziek uit die tijd, hier nog een linkje.

Heb je een stronthekel aan iemand? Wil je iemand op ludieke wijze te kakken zetten? Of iemand terechtwijzen die laat blijken overal schijt aan te hebben? Dat kan. Een Frans reclamebureau verkoopt namelijk sinds kort doosjes met poep, via internet te bestellen en – al dan niet anoniem – te verzenden aan iemand die wat jou betreft in de mest kan zakken.

Of de ontvanger zich iets van jouw stinkende geste aantrekt, is een tweede. Me dunkt dat zo’n cadeautje het goed doet als groeistimulans voor de plantjes in de vensterbank. Jouw vijand zal een gegeven paard niet in de bek ruiken en al snel genieten op prima primula’s of geurige geraniums.

Nou ja. Het gaat om het gebaar.

Lecteurs, Haïti a besoin de votre  aide. Dans les jours à venir, les semaines et les mois, les gens de cette île auront besoin de nourriture, d’eau, d’abris et de soins alors qu’ils tenteront de remettre sur pied – pour la énième fois – leurs vies brisées et leur nation.
c)The Liming house (blogger uit Trinidad))

In het Engels en daarom voor velen wel te volgen.

Voor wie in Nederland is: giro 555

Sommige mensen beleven enorm plezier aan het verstrekken van billekoek. Gelukkig zijn er anderen die hun achterwerk graag ter beschikking stellen voor een stevig pak slaag. Het ondergaan van de slagen en het gloeien der achterwangen geeft ze een bepaalde bevrediging. Is het de vernedering? De fysieke pijn? Heeft het te maken met een moeilijke jeugd of nooit verwerkte trauma’s? Ik zou het niet weten. Het is niet echt mijn ding. Toch is het boeiend om te lezen hoe iemand er helemaal enthousiast van kan worden.

Isabella, bijvoorbeeld, heeft er honderdduizenden woorden aan gewijd op haar billekoekblog Autour de la fessée. Dit is geen gewoon rode oortjes-blog voor stiekeme viezeriken. Nee, de auteur gaat serieus in op haar persoonlijke achtergronden, theoretiseert, schrijft over de verhouding binnen haar huwelijk (haar man legt haar regelmatig over de knie, afhankelijk van de situatie zowel erotisch als puur corrigerend bedoeld) en haalt uiteenlopende bronnen aan. Zo is de site een waardevolle bron van informatie voor eenieder die zich in het onderwerp wil verdiepen. Ik zeggen: Ga er eens lekker voor zitten, als je nog kunt, en doe er je achterdeel mee!

Een vrouw, een homo, een arabier en een jood beginnen samen een blog. Het lijkt een grap maar het is echt waar. En het is nog een leuk blog ook. Ze hebben het niet per se over hun minderheidzijn, al mag het daar óók over gaan. Nee, het is politiek, litteratuur, film, muziek… alles wat deze dertigers interesseert.

Ik zal er verder niet al te veel over uitwijden. Wat kun je verder nog zeggen van een blog dat over alles gaat. Maar ik stel in ieder geval hun onafhankelijke en soms originele perspectief op prijs. En hun goede smaak, waardoor je toch af en toe weer eens een film of band ontdekt die je anders gemist zou hebben.

linkje!

Van mijn Turkse collega hoorde ik van het bestaan van een rue française in Istanbul. Dat moesten wij natuurlijk zelf aanschouwen. Enigszins verstopt achter de lange winkelstraat Istiklal ligt het.

Wij vonden het nogal overrated, verwend als wij zijn. Maar misschien had het met het tijdstip te maken en hadden we er gewoon overdag heen gemoeten. Nu werden we links en rechts de terrassen op verleid. De prijs-kwaliteit verhouding van de wijn was scheef, in het nadeel van de wijn. We hebben het bij een snel glas gelaten en een ander plekje opgezocht.

Rue française

et encore..

Wij hadden vroeger thuis een boekje, ik meen uitgegeven door de Margriet, vol met grappige uitspraken van kleine kinderen. Want die zeggen soms de gekste dingen. Volgens mij heette het iets als “Juf, er zit een dominee in de boom” of zo.

In Frankrijk is er ook een site met dit soort uitspraken. “Paroles Pitchounes” wordt door ouders volgeschreven en is van een moedeloos makende guitigheid. Erger kun je volgens mij je gezelschap niet vervelen dan door te zeggen: “Die kleine Matéo, dat is me er eentje! Weet je wat hij laatst zei? Bij de slager? Nee? Zal ik je zeggen wat hij zei. Die Matéo, we lagen dubbel.” en zo voort.

En daarvan is nu een hele site vol. De vertedering druipt er in grote weeë klodders van af. Typisch iets voor de Kerstdagen, als je eens veel te zwaar getafeld hebt, daarbij een halve ‘basse cour’ naar de eeuwige jachtvelden helpend . Als boetedoening.

Hoe zou het zijn om toen te leven? Die vraag wordt beantwoord door de chroniqueur van het blog ‘Il y a une siècle’, die doet alsof hij zijn blog bijhoudt in de Belle Époque aan het begin van de vorige eeuw.

Dat levert aardig leeswerk op, met boeiende verhalen geïnspireerd op onder meer kranteberichtjes uit die tijd. Maar ook gewoon verzonnen dagboekaantekeningen en andere overpeinzingen van een keurige ambtenaar met zijn heel gewone dagelijkse ergernissen als de koopwoede van zijn vrouw of de belachelijke grote hoed van de ‘grande dame’ vóór hem in het theater. Waar de ouvreuse natuurlijk niks van durft te zeggen, al is het verboden.

Even rustig voor gaan zitten, als alternatief voor die eeuwige ‘Ghost of Christmas Past” van Dickens. Een eeuw geleden.

Het is alweer voorbij, maar gelukkig laat ieder bezoek z’n sporen achter. ARTE, de Frans-Duitse televisiezender, en het Louvre hebben 4 weken lang het Louvre laten bezoeken door artiesten, filmmakers en journalisten, om een originele blik te geven op hoe het Louvre ook te bezoeken is. Video’s, geïllustreerde geluidsfragmenten, de actualiteit door een Louvre-bril bekeken, raadspelletjes, etc.
Het duurde van 18 november tot 18 décember, maar alles is nog te vinden op de speciale internetsite. Via de kalender navigeer je iedere dag naar verschillende items.
Breng hier gerust (nog eens) vier weken rond, want er is genoeg te beleven. Of je nou geïnteresseerd bent in de lijstjeswoede van Umberto Eco, die ook langs kwam, in het schilderijtjeraden, in vrouwelijk naakt, of de positie van de vrouw, of toch meer in het aardse wel en wee van de hedendaagse crisis, het Louvre biedt via deze website een totaal andere blik op de wereld. En op het Louvre.
Leuk, voor als het Louvre te ver is, te saai is, of voor als het buiten koud is.

Voor veel Nederlanders is de stad Lille (Rijsel, zeggen de Belgen) een sta-in-de-weg naar het Zuiden. Een lelijk gebied vol industrie, dooie kolenmijnen en grote heuvels van onvruchtbare slakken. Zo snel mogelijk voorbij zien te komen op weg naar de Lichtstad. Persoonlijk ken ik Lille ook niet van binnen en ik weet niet of ik er veel aan mis. Al schijnen ze er wel eens per jaar een gigantische vlooienmarkt te organiseren die allicht een bezoekje waard zou kunnen zijn.

Ze hebben in Lille ook een universiteit, blijkt. En die Universiteit heeft een website ingericht waar iedereen kan vertellen over zijn ervaringen met Lille. In het Frans. Het aardige is, dat als je als buitenlander een stukje plaatst, er correctoren zijn die jouw artikeltje van fouten ontdoen. En dat proces is online te volgen. Hartstikke leerzaam voor wie zijn geschreven Frans wil oefenen. Ik geef het maar even door: Foreigners in Lille.

DE RATP (Régie Autonome des Transports Parisiens) bestaat 60 jaar, las ik in de nieuwsbrief van En France. Dat is mooi. Nog mooier is dat ze er een aardige site over hebben gemaakt. Met veel foto’s en achtergronden. De site verwijst weer naar een expositie, en ik neem aan dat daar nog veel meer te zien is. Voorlopig moeten we het hier even doen met de site.

UPDATE: ik heb niet goed gekeken. Peter wijst me er op dat de expositie inmiddels is afgelopen. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

Wanneer je in Parijs zit of woont en van goede wijn houdt, heb je nog 1 dag om je slag te slaan: la Tour d’Argent veilt zo’n kleine 20.000 goede flessen wijn. Lijkt veul, maar ze hebben een kelder met 450.000 flessen, dus ze gaan ze niet missen. Je moet er wel flink voor in de buidel tasten, gister is er overigens een cognac weggegaan voor 25 000 eurootjes. De koper gaat hem met vrienden nuttigen. Hij zal er wel plots veel hebben. Waarom ze dit doen, bij la Tour d’Argent? Ze willen ruimte creëren voor nieuwe wijnen en ze zouden ook voor een extra ster opteren, na een verbouwing.
Eén sterretje is ook wel erg bourgeois (hoorde ik vanmorgen op de radio)
Ze schatten dat het geheel een miljoen gaat opbrengen, een deel van de opbrengst zal naar een goed doel gaan. Met de opbrengst van gister gaat dat miljoen er vast wel komen.

Jammer, maar helaas: te laat voor Sinterklaas. Zat het juiste spel wel in de schoen? Wie bang is dat z’n gebroed zal zwelgen in het bloed, kan met deze site zijn voordeel doen.

Zo is het wel genoeg, dat suffe gerijmel. Het gaat hier over een site met een beschrijving van verschillende videospelletjes, plus een advies van een psycholoog, die natuurlijk waarschuwt dat de kids door 10 uur lang ‘Call of Duty 6’ spelen ook gewelddadig zullen worden in hun dagelijk leven.

Ik heb het dus meteen gekocht. Die slungelige puber van mij kan wel wat adrenaline gebruiken.

Dit is Kibi. Hij is de baas in ons kippenhok. En dat zullen de dames weten! Als we ’s morgens het nachthok openen, en de kipjes willen naar buiten, blaast Kibi zich helemaal op en rent hij met geheven vleugels rond om ze verontwaardigd terug te jagen. HIJ moet éérst naar buiten. Zogenaamd om te kijken of alles veilig is, maar eigenlijk gewoon om te laten zien wie er de baas is. Haantje.

Aan de andere kant is hij ook weer zorgzaam als een metroman. Ziet hij iets lekkers om te eten, dan klokt hij lonkend naar zijn meisjes, die zich dan eerst te goed mogen doen aan het voedsel. Hij neemt genoegen met wat er over blijft. Ook let hij steeds goed op of er geen gevaar dreigt. Liefst vanaf een heuveltje, maar een stapel bijeengeharkte bladeren is ook goed. Ziet hij iets dat mogelijk dreigend zou kunnen zijn, dan is daar weer dat klokkende geluid, nu met iets meer urgentie, en alle hoenderen verzamelen zich weer rondom hem. Wat een vent!

Wil je Kibi op je desktop? Je kunt hem in groot formaat downloaden door op de foto te klikken.

Update: op mijn persoonlijke blog een stukje over de Franse Haantjes.

Fabienne Blondiau, de eigenaresse van een antiekwinkel, heeft het goed begrepen. Als je klanten wilt trekken is het voeren van een blog een patent middel. Je bouwt een basis op van vaste bezoekers, niet zelden antiekfans, die je steeds verschillende objecten uit je eigen verzameling kunt tonen. En als je er dan ook nog een beetje aardig over kunt schrijven en je voegt wat informatie toe over antiekbeurzen en dergelijke, is het winst voor iedereen.

Wat mijn betreft is Le blog antiquités dan ook een geslaagd promotiemiddel. Mijn favoriete artikeltjes zijn die waarin ze een object laat zien en vraagt: wat is dit? Veel plezier, en ga ook ff kijken bij de winkel van de blogueuse.

Wat te griepen? Ben je het er bijvoorbeeld niet mee eens dat militairen verplicht worden ingeënt (het loopt nog niet storm), wil je dat Lady GaGa een concert in Frankrijk geeft of wil je het ontslag van een favoriete lerares aanvechten? Maak een petitie en stuur hem aan iedereen!
Oef. Dit veroorzaakt weer een hoop ongein van mensen die niks beters te doen hebben dan de hele dag achter hun clavier zitten, vrees ik, maar goed: er staat weer een blogje!

“Aider les notres avant les autres”… dat is een van de doelstellingen van ‘Le Bloc Identitaire”. Een organisatie die op dit moment van zich doet spreken door op te roepen tot een verbod op minaretten, net als in Zwitserland. Natuurlijk zijn ze bij het BI niet racistisch of tegen buitenlanders. Verre van dat. Ze strijden simpelweg voor het behoud van de Franse identiteit.

Een van de speerpunten van het Identiteitsblok is het gevecht tegen het ‘racisme anti-blancs’, ofwel de discriminatie van de ‘bons français’ in hun eigen land door de zittende politici. Succesvolle acties zijn onder meer in Nice: “Oui à la socca, non au Kebab” (geef mijn maar boerenkool, dat is mooier dan kebab), “Ni voilée ni violée – touche pas à ma sœur” (gesluierd noch verkracht, blijf met je poten van mijn zusje af” en het mediagenieke uitdelen van soep aan de daklozen in Nice. Soep met varkensvlees, dat wel. Grapjassen.

Symbool van het blok, dat zich onder meer verwant voelt aan het Vlaams Belang, de Lega Nord en de Oostenrijkse FPO, is een fier everzwijn. Gek, maar op een of andere manier vind ik dat erg toepasselijk. Mann ist was man ißt…

Tijdens de strubbelingen rond de benoeming van Jean Sarkozy als Président van het ‘stadsdeelkantoor’ van La Défense liet het serieuze Nieuws van de (politiek relatief linkse) zenders M6 en Canal+ een filmpje zien van een Duitse journalist die een lachstuip krijgt terwijl hij een bericht over deze benoeming voorleest. Als je de Franse ondertitels mag geloven tenminste.

Helaas hebben die ondertitels – net als het ingemonteerde portret van Jean Sarkozy – helemaal niks te maken met de inhoud van het door de journalist voorgelezen bericht. Deze grinnikt gewoon omdat hij zich verspreekt in een verhaal over Europa. Maar de minder taalvaardige Fransen hadden dat natuurlijk niet door.

Nu roept heel conservatief Frankrijk ‘HANDS!‘ En een beetje gelijk hebben ze wel. Het getuigt van weinig gevoel voor journalistieke ethiek om een overduidelijke grap te presenteren als serieus nieuwsitem. Tenzij ze er zelf ook ‘ingetrapt’ zijn, maar dan hebben ze in ieder geval hun bronnen niet gecheckt. Bovenden, de naam ‘Sarkozy’ valt niet in het verhaal van de journalist, dus dan ruik je toch onraad, lijkt me.

Zou zoiets in Nederland kunnen? Terwijl het geen 1 april is, bedoel ik?

In een grijs, grijs verleden logden we wel eens eco. Zo had Peter het over verstandig composteren, probeerde ondergetekende wakker te schudden en deed Krek meerdere duiten in het zakje, waaronder deze.

Ik zag dat café maar staan en broedend op een log keek ik naar buiten: regen, regen, regen.
En dat bracht me tot deze bijdrage. Terwijl Ronald een wichelroede-loper heeft geraadpleegd en misschien wel gaat graven, vond ik iets dat in deze tijden waarschijnlijk meer zoden aan de dijk zet: het verzamelen van ………..regenwater!
Oud nieuws, zie ik Ronald denken, dat doen wij al járen! Op deze site wordt het waarom helder uitgelegd.

Bij eau-de-pluie.com gaat men een stapje verder:
hier streeft men naar een herwaardering van het regenwater. Het is potdorie, zeggen ze, te goed om alleen maar de plee mee door te spoelen.

Wanneer je zelf aan de slag wilt, kun je wellicht hier je licht op steken. Of hier.

Ecologs van HeF op een rijtje (willekeurige volgorde):

Ta maison, ton jardin
Licht uit door de wereld
Energielabel voor koophuizen
Leuke luizensite
Het roer om, iemand?
Brandneteles en zonnepanelen
Meerijden
Meerijden 2.0
Suis-je folle si je vole?