Foto ©Franck Boulay – www.bresse.info

Als je in Nederland vertelt dat je in de Bourgogne woont, blijkt dat mensen meestal maar aan twee dingen denken: Bourgondische wijn en de Morvan, waar ze dan steevast een kennis hebben met een huisje. Maar er zijn ook andere streken in de Bourgogne. Zelfs streken waar helemaal geen wijn gemaakt wordt. Wij wonen in zo’n streek: de Bresse (niet te verwarren met de wintersportplaats ‘La Bresse’). Het Pays de Bresse is geen officiële geografische regio. Je kunt het vergelijken met Twente, Gooi & Eemland of West-Friesland. Het staat niet echt op de kaart maar mensen die er wonen weten precies waar het ophoudt. Daar wonen namelijk ‘de anderen’: vreemd volk.

Waar ligt het Pays de Bresse?

De Bresse bestrijkt een rechthoek van ongeveer 100 km hoog en 40 km breed in het oostelijk deel van de Saône-vallei. Aan de westkant begrensd door de Saône, in het Noorden door het onderste stroomgebied van de Doubs, aan het Oosten door de voetheuvels van de Jura en aan de zuidkant door een denkbeeldige lijn van de monding van de Chalaronne tot het dorp Saint-Martin-du-Mont, om precies te zijn het gehucht ‘Vavre’. Het pays ligt daarmee in de Ain (Bresse de Bourg), de Saône et Loire (Bresse Louhannaise) en een heel klein strookje Jura. Het wordt doorsneden door rivieren (Chalaronne, Veyle, Reyssouze, Seille, Solnan) die van Oost naar West stromen en allemaal in de Saône uitmonden. Het is een tamelijk homogeen landschap van lage heuvels en weilanden, met uitzondering van de vallei van de Saône, waar het verrassend plat is. ‘Friesland met kreukels’ zegt ik zelf altijd.

Volaille de Bresse

Als de Bressaan érgens trots op is, dan is het wel op het gevogelte uit de Bresse. De wereldberoemde ‘Poulet de Bresse’ heeft zelfs een AOC. Het is een middelgrote, witte kip met karakteristieke gladde blauwe poten. Plus natuurlijk een felrode kam, zodat ze alle kleuren van de Franse vlag draagt.
Een Poulet de Bresse moet voldoen aan een hele set nauwkeurig omschreven regels. Er zijn drie soorten: de poulet de grain (maïskip), de chapon (kapoen of gecastreerde haan) en de poularde. De laatste twee soorten worden na minimaal 32 weken scharrelen op minstens 20m2 per vogel nog ten minste vier weken in het donker opgesloten en vetgemest met in melk geweekt meel van maïs en graan. Op de markt herken je ze makkelijk. Ze zijn namelijk in een doek genaaid, waarbij alleen de nek en de kop vrij blijven. Verder heeft de Volaille de Bresse een eigen driekleurig metalen zegel in de nek, bewijs van afkomst.

Plofkip of smaakexplosie
Het kippevlees dat je in de supermarkt aantreft, in handige porties over plastic ‘barquettes’ verdeeld, heeft niet veel meer met kip te maken. Het is vlees van industriekuikens, met allerlei kunstgrepen in een week of tien klaargestoomd voor de slacht. Natuurlijk, een Chapon of Poulet de Bresse is een heel andere prijsklasse. Je betaalt al gauw rond de 20 euro, maar dan heb je ook wat. Niks van dat rulle, soms zelfs korrelige van de industriefilet. De Poulet de Bresse smaakt naar vléés… dooraderd met vet, sappig, met een stevige beet. Gegrild of gebakken, de Poulet de Bresse – zo bio als het maar kan – heeft aan wat zout en peper genoeg om volledig tot zijn recht te komen.

Smullen maar!
Zelf heb ik graag een kippetje dat je nog als zodanig herkent, maar de Fransen gooien er natuurlijk weer de nodige room, wijn en morilles overheen. Die recepten vind je overal op het web. Liever sluit ik hier af met mijn persoonlijke favoriet, genoemd naar de vrienden die het ons ooit serveerden.

Poulet Sanchez
Braad de Poulet de Bresse rondom bruin in een koekenpan en leg hem even aan de kant. In dezelfde pan kun je nu wat blokjes of sliertjes (alumettes) gerookte spek fruiten, met uiringen en knoflook.

Leg de kip in een flinke braadpan (cocotte en fonte), met de spekjes, ui en knoflook, een twintigtal zwarte olijven en liefst verse mediterrane kruiden (rozemarijn, thijm, laurier) en een stuk of twee tomaten voor het vocht. Je hoeft overigens niet veel zout meer toe te voegen, want de spekjes en de olijven zijn al zout van zichzelf. Je kunt gaandeweg nog wat aardappeltjes toevoegen, die dan de smaak van de kip, olijven en spekjes in zich opnemen. Het geheel met de deksel op de pan op een laag vuur langzaam laten garen. Na een uur tot anderhalf uur, afhankelijk van de grootte van het beest, is je kip helemaal Sanchez.

Bon apetit!

Eerder verschenen in ‘Bourgondische Zaken‘.

Stel, je hebt je droomhuis in Frankrijk gekocht. Leuk stukje grond er bij, aan huisje en boompje ontbreekt alleen nog maar het beestje.
Welnu, grijp je kans. Stephanie van Equis Retraite slaat alarm. Haar bejaardenhuis voor paarden is in financiële nood gekomen. Inmiddels is de nood zo hoog gestegen dat er een gedwongen verkoop van een kleine 40 paarden dreigt. In weerwil van de naam bejaardenhuis voor paarden gaat het voor het overgrote deel om paarden in de kracht van hun leven, pittige camarguepaarden die nog jaren mee kunnen.
Het lijkt er op dat Stephanie vrede zou kunnen hebben met de verkoop, ware het niet dat er een gevaar is: met een beetje pech worden de edele dieren gewoon voor de kiloprijs van paardenvlees verkocht. Dus is er op Internet een serie van berichten als deze verschenen: red de camarguepaarden van de slacht.
Mocht je enigszins in de buurt van Vierzon zitten, zaterdagmiddag 29 mei vanaf elf uur kun je de paarden bekijken. De verkoop aan de hoogst biedende is ’s middags. Mocht de prijs boven de kiloprijs van een paardenbiefstukje uitkomen, dan hoef je niet uit diervriendelijkheid mee te bieden.

De Britse internetkunstenaar Stanza heeft een database vol met stadsgeluiden van de hele wereld. Hij heeft er een openbaar kunstproject van gemaakt op soundcities.com. Zo geeft bijvoorbeeld een klik op Shanghai de mogelijkheid om een groep vrouwen over sex te horen praten. Interessanter is het natuurlijk om eens op Parijs te klikken. Elk fragment, hoe banaal ook, is een stukje identiteit van de stad en de mensen die er leven. Het leuke is dat je ook zelf geluiden kunt toevoegen.

Ben je in de veronderstelling dat de filosofisch-dromerige ‘Loesje’ met haar handgeschreven uitspraken een typisch Nederlands verschijnsel is? Mis. In Frankrijk hebben ze Ben. Voluit Benjamin Vautier. Een kunstenaar die schrijft. Al sinds 1955! Witte letters op een donkere achtergrond. Korte teksten, meestal, raadselachtig, filosofisch, soms het cliché nauwelijks overstijgend, soms blatant briljant. Enfin, kijk zelf maar even op de site van Ben.

Dit is echt kunst voor schrijvers. Voor types als ik, die in een museumzaal met grote kleurrijke werken van erkende meesters meteen naar voren lopen om te kijken wat er op het bordje staat. “Lunch op het gras.” Ah, op die fiets! Met het verschil dat nu de kunst het bordje is. Of het bordje de kunst. Wat jij wilt.

Geinig is ook dat op de site vermeld wordt dat dit geen verzameling ouwe rommel en lulkoek van een zonderling is. Voor alle zekerheid staat er dit: “Cette exposition est reconnue d’intérêt national par le ministère de la Culture et de la Communication/Direction générale des patrimoines/Service des musées de France. Elle bénéficie à ce titre d’un soutien financier exceptionnel de l’Etat.” Dat je het maar weet. Sukkel!

Een eerste indruk? Prima. Je kunt hier, hier en hier rondkijken.

In het echt te bezoeken tot 11 juli 2010 in het MAC te Lyon.

Belachelijk! Hebben ze eindelijk één wet waar iedereen vrolijk van wordt, willen ze hem afschaffen. Het Franse gedoogbeleid loopt echt de spuigaten uit. Het pantalonverbod voor vrouwen wordt met voeten getreden en wat doet de regering? NIKS!

Sympathiek project : de onalledaagse belevenissen van alledaagse mensen in Parijs.. Mensen die je niet eens meer opmerkt. Eigenlijk het ultieme portret van Parijs!
Brèves de trottoir
Uitgangspunt: de plattegrond van Parijs voorzien van punaises. Elke punaise staat voor een portretje van een onbekende.
Mooi!!!

Hier ga ik niet teveel woorden aan vuil maken, het is vooral bedoeld als opvulling: Pour la liberté de la fesse!
Stuur je blote billen op van een plek die nog niet is gefotografeerd en je scoort eeuwige roem….

Waarom ik als Francofiel niet in Frankrijk woon, wordt mij menigmaal gevraagd. Nu zijn daar meerdere redenen voor. Eén van de belangrijkste: Frankrijk heeft zo verschrikkelijk veel fantastisch mooie plekken, dat ik me niet aan eentje daarvan wil binden.

Voor het geval ik toch voor één van die plekken mocht bezwijken, heeft good old Wim Bavelaar me de lust daartoe wel ontnomen. Echt oud worden in Frankrijk is namelijk zo leuk nog niet. Franse bejaardenhuizen kennen namelijk weinig privacy, zijn smerig en kampen met gebrek aan personeel. Bovendien mag je nu dan een redelijk mondje Frans spreken, als de leeftijd echt opspeelt, schijnt de kennis van een tweede taal toch weg te zakken. En een beroep op de Nederlandse AWBZ voor de kosten van zorg in Frankrijk kun je tegenwoordig ook al vergeten.

Maar er gloort hoop. Leve de Marpa! Dat is een complex ouderenwoningen waar je gewoon je eigen bedoeninkje nog hebt. Wil je op je zelf eten, dan kook je zelf, heb je zin om voor de buren te koken, dan schuif je gewoon aan in de keuken van het restaurant. Bovendien word je op je oude nog gewaardeerd ook, want dankzij jouw aanwezigheid vinden de dokter en de fysiotherapeut het de moeite om te blijven.
Goed, een marpa dus. Da’s turbotaal voor een Maison d’accueil rurale pour personnes âgées. Nee, die afko kom je bij Bavelaar, wiens boek La Maison toch de bijbel is voor Nederlandse immigranten in Frankrijk, niet tegen. Maar wij Nederlanders hebben er een prima vertaling voor. Een woonzorgcomplex wordt hier immers standaard aangeduid als een wozoco…

Het moest een leuk uitje worden, in plaats van het gebruikelijke pétanque (le boulodrôme se trouve à côté)…
Helaas werd het een drama.
Niet alleen door het overduidelijk aanwezig zijn van heul veul politie, al in de rij werden mijn leerlingen (zonder aanleiding!) verbaal en fysiek bedreigd. In feite was het dus over voor het begonnen was!

Foire du Trône: het schijnt niet meer te zijn wat het ooit geweest is. Terwijl wij de groep aan het verzamelen waren zagen wij diverse vechtpartijen waar de politie met minimaal 5 personen op af rende.
Het geheel was behoorlijk intimiderend en een domper op de feestvreugde.

Naar het schijnt heeft een bepaalde bevolkingsgroep het heft in handen daaro.
Of, zoals een agent mij meedeelde: wij staan hier niet voor niks! Het heeft allemaal niets meer te maken met de kermis.
Uiteraard mag iedereen hier een eigen mening over hebben.
Maar na deze ervaring is het voor ons over & uit.

Update:
wou dat ik dit eerder had gelezen…..

Het is niet nodig om een speleologiediploma te hebben, maar je moet enigszins belangstelling in wijn hebben en zeker geen grotvrees. Heb je van dat laatste geen last, en ben je uitgekeken op de giraffen van de buren, breng dan een bezoekje aan Terra Vinea in Portel des Corbières, voor een andere wijnervaring. 80 meter onder de grond duik je in de geschiedenis van de wijn: van Romeinen en Middeleeuwen tot de onmisbare dégustation, gelardeerd met filmprojecties en ondergrondse geluid-en-lichtspektakels. En heb je daar eenmaal de buik vol van, dan kan je je nog altijd verpozen in het bijbehorende restaurant… Weer es wat anders dan een dagje aan het strand.
Terra Vinea noemt zichzelf pompeus een “pôle régional de la civilisation du vin et des cultures méditerranéennes”, maar laat u zich daardoor niet afschrikken – een beetje mediterraanse wijncivilisatie kan geen kwaad.

In de Combrailles (Auvergne) is een nieuwe informatie- en adviesdienst opgezet om recent – of niet zo recent – gearriveerde buitenlanders een handje te helpen bij het nemen van de onvermijdelijke hobbels van de Franse bureaucratie.
Wie vragen heeft over allerhande overheid-gerelateerde zaken, van de formulieren-in-zesvoud voor een bouwvergunning tot gedoe met de Sécurité Sociale, kan terecht op spreekuren van ‘Welcombrailles’ die verspreid door het gebied worden georganiseerd. Daar zit dan iemand van Franse afkomst die ook Nederlands en Engels spreekt, en desnoods namens u in rad Frans een weerbarstige ambtenaar kan bellen om iets te vragen of uit te leggen. Eerste hulp bij het doorgronden van ambtelijke oekazes door iemand die er zelf ook mee zit of heeft gezeten en die u, vooral, helpt de taalbarriëre te nemen.

Het programma ‘Welcombrailles’ zal behalve de spreekuren ook informatiebijeenkomsten en workshops gaan omvatten. Binnenkort zal daarover te lezen zijn op de website van de SMAD des Combrailles (www.combrailles.com ); deze Société Mixte pour l’Aménagement et le Développement des Combrailles is ook de lokale instantie die (door)startende ondernemers helpt bij het aanvragen van subsidies en dergelijke, dus als u een bedrijfje wilt beginnen is het zeker een club om mee te praten (de plaatselijke bevolking noemt ze de ‘ruggengraat van de Combrailles’).

De hulpverlening van ‘Welcombrailles’ is GRATIS voor zover het kwesties betreft die in de ruimere zin des woords te maken hebben met de overheid. Nutsvoorzieningen als stroom en water vallen er bijvoorbeeld ook onder.

Met ingang van 5 april zullen spreekuren plaatsvinden volgens onderstaand schema:

1 – Giat: in het Maison de service van de Communauté de communes de Haute Combraille – Grande rue; eerste en derde dinsdag van de maand van 14:30 tot 16:30. (1e sessie op 5 april).

2 – Saint Gervais d’Auvergne: in de Halle van de Communauté de communes Coeur de Combrailles (tegenover de Shopi supermarkt); eerste en derde woensdag van de maand, van 10:00 tot 12:00.

3 – Manzat: in de Mairie (tegenover de kerk); eerste en derde woensdag van de maand, van 14:00 tot 16:00.

4 – Buxières-sous-Montaigut: in de Mairie; eerste en derde donderdag van de maand, van 10:00 tot 12:00.

5 – Pionsat: bij de Communauté de Communes van Pionsat; eerste en derde donderdag van de maand, van 14:30 tot 16:30.

Later dit jaar komen er zeer waarschijnlijk nog maximaal 5 spreekuurlocaties bij, in de ‘even’ weken.
Het project maakt deel uit van het overkoepelende programma van de Auvergne voor het aantrekken van buitenlandse actieven. Blijkt het in een behoefte te voorzien, dan kunnen soortgelijke projecten ook in andere delen van de Auvergne worden opgezet.

Woont u sinds (niet zo) kort in de Combrailles, zegt het dan voort bij de Nederlanders en Britten die u er eventueel kent. En zit u met een bureaucratische papierwinkel waar u niet uitkomt, probeer dan eens dat spreekuur.

Toevallig zie ik dat vanavond “Papillon” wordt uitgezonden op de BBC.
Uiteraard las ik het boek en raakte gefascineerd door de lotgevallen van Henri, een onderwereldfiguur uit het Montmartre van de 20- en 30-er jaren.
Deze crimineel werd in ’31 verbannen naar de bagno van Frans Guyane.
Daarheen gingen alleen de allerergste criminelen of de criminelen met een politieke signatuur.
(Een van deze laatsten was Dreyfuss, die was verbannen naar het beruchte Duivelseiland. Het was Emile Zola, die met zijn “J’accuse” de discussie aanzwengelde)
Enfin, in eerste instantie kwamen de bagnards aan in Saint Laurent, daarna werden ze verscheept naar de Îles du Salut, van waaruit ontsnapping onmogelijk werd geacht.
Iedereen die “Papillon” heeft gelezen weet dat Charrière 13 pogingen deed.
Ooit wil ik het nog eens bezoeken, in combinatie met een bezoek aan Suriname.
Ooit.
Kijk vooral naar deze interessante reportage

Pierre, een goede kennis van ons, heeft een jaar of tien geleden een kasteeltje gekocht en dat zo goed als eigenhandig stukje bij beetje opgeknapt. De meeste tijd heeft hij tot nu gestoken in de bijgebouwen, waar hij drie luxe vakantiewoningen heeft gebouwd. Zo veel mogelijk in oude stijl, met dus de originele broodoven, oude kachels en tomettes op de vloer. In de gîte in de oude stal is zelfs de originele ruif blijven zitten.

Pierre heeft een goede smaak qua inrichting, al is hij van huis uit landschapsarchitect. Dat kun je overigens goed zien aan de tuin, die op klassieke wijze symetrisch is vormgegeven, met terrassen en een heerlijk verwarmd zwembad.

In de oude schuur is een concertzaaltje gecreëerd, met ruimte voor een mannetje of 100 aan publiek. Afgelopen zomer had Pierre een familie op bezoek waarvan een van de zonen een verdienstelijk semi-professioneel tenor is. Hij gaf een klassiek recital op het terras, terwijl zijn broer binnen de vleugel bespeelde. Een magische sfeer.

Pierre vindt sowieso dat het ‘Château de Prety’ net als in de 19e eeuw een publiek bezit moet zijn. Daarom organiseert hij regelmatig soirées voor een brede vriendenkring, en klopt ook de gemeente nooit voor niets aan als ze iets willen organiseren in het kasteelpark.

Kortom, een perfecte plek voor een bijzondere vakantie.

Pierre heeft net een nieuwe site, waarvan ik de vindbaarheid probeer te vebeteren. Daarom ben ik altijd op zoek naar partner-sites om links mee uit te ruilen. Interesse? Mail me maar via de knop in de balk bovenaan de pagina.

Beter goed gejat dan slecht verzonnen. Bleken eerder al tientallen scenes in Disney-films gekloond voor nieuwe Disney-films, heeft nu ook Sarkozy zijn site duidelijk gebaseerd op die van het Witte Huis. Dit wordt heel aardig geïllustreerd door de split-screensite “WhiteÉlysée.fr”. Zoals de Amerikanen zeggen: “Déjà Vue!“

Sinds de film ‘The Butterfly Effect” kent iedereen het vlindereffect. Het filosofische principe dat elke handeling, elke beweging, hoe miniem ook, het begin kan zijn van iets groots en zelfs katastrofaals. De vleugelslag van een vlinder kan door een keten van gebeurtenissen leiden tot een orkaan die een hele stad wegvaagt. Dit idee was al eens de basis van de filmtrilogie ‘Back to the Future’ waar een jongeman het heden verandert door in het verleden bepaalde aanpassingen te plegen.

En nu is deze basisgedachte in extremo en zelfs ad absurdum doorgetrokken in de filmpjes op de website “Le visiteur du futur”. Een op Marty McFly lijkende jongeman komt het beeld in geteleporteerd om mensen te waarschuwen iets vooral niet te doen, omdat dat wel eens zou kunnen leiden tot het einde van de wereld.

Een van de initiatiefschoppers van deze serie zeer amusante filmpjes is de French Nerd die ook een aardig blog bijhoudt. Ik moest meteen weer aan Dineke denken. Met name de ‘Visiteur du Futur is enorme bron van vermaak. Het plezier spat er van af. Prima materiaal voor leuke lessen over taal. In ieder geval voor het vervoegen van werkwoorden in de ‘futur’.

Als je een wijnproeverij wilt organiseren en je vindt het leuk om de flessen onherkenbaar te maken zodat de wijnproevers onbevooroordeeld hun papillen kunnen volgen, dan kun je natuurlijk gaan zitten prutselen met kartonhoesjes, plakstickers en andere knutsgrepen. Hoeft niet, want nu is er de blindproefmouw of blindproefsok (al naar gelang je de Engelse of de Franse vertaling als uitgangspunt neemt). De flexibele blindproefhoes (mooier nog, qua vertaling) is reuze chique en nog in de machine te wassen ook. Ideetje van een Frans reclamebureau. Goed!!!

Ik weet eigenlijk niet meer of we deze al eerder hadden, is misschien ook helemaal niet erg.
De kracht van de boodschap zit in de herhaling toch? Vandaar dat ze in de meest irritante reclames hun boodschap eindeloos herhalen. Of heeft dat weer te maken met de inschatting van het publiek door de boodschapverspreiders?
Anyways, L’Essentiel: heel handig om je kennis van het Frans op peil te houden.
Ik gebruik hem regelmatig om leestoetsjes en dergelijke op te fleuren. Voordeel voor de kinderen (nooit ‘kids’ zeggen): het zijn echt actuele onderwerpen die ze, wanneer ze een beetje het nieuws bijhouden, al voorbij hebben zien komen op TV of in de Metro ( de ‘krant’, niet het OV). Daardoor begrijpen ze de inhoud eerder, raken ze minder snel geïrriteerd cq ontmoedigd en hopelijk, hopelijk blijft er af en toe een woordje hangen.
Nog een bijkomend voordeel: de kinderen hebben het inmiddels door en sommige slimmerds lezen dus regelmatig (via de link op de Electronische Leeromgeving).
En da’s heel fijn.

Het is zo makkelijk: je klimt op de Saint Sulpice, maakt een paar foto’s en zet ze online. Arnaud Frich en Martin Loyer deden dat. Ze maakten iets meer dan 2300 foto’s, plakten deze digitaal aan elkaar en zetten nu Parijs te kijk in zo’n 26 gigapixels. Geen idee hoeveel nullen er in een giga zitten, maar het zijn er vast een paar, want het resultaat is fantastisch: en panorama van 230° over de mooiste monumenten en stadsdelen van Parijs. In het echie zou het een foto van 2000 vierkante meter opleveren, maar ik denk dat het mooi genoeg is om het vanachter de computer te bekijken: welkom in Parijs.

Ik ben allesbehalve een wiskundemeisje.
Maar pi heeft me altijd geïntrigeerd. En daarin ben ik niet alleen!
Nou gebiedt de eerlijkheid mij wel te zeggen dat ik er niet van wakker lig /word, zo’n 14e maart, omdat vandaag dus de 3 begincijfers van het eindeloze getal pi vormen.

Mocht je meer willen lezen dan kan dat op pi314.net en op trucsmaths

Onder de grote pi heb ik nombrepi verstopt.

We have a live one here! Een originele mafketel uit Frankrijk. Multi-artiest die in zijn eentje filmpjes en muziek maakt waar je mond van open valt. Onder het plaatje boven ziet een ‘loop-muziekje’ waarbij hij een iphone-app gebruikt om zichzelf op te nemen en steeds over de oude tracks heen te zingen tot er wel een hele band lijkt te staan. Lijkt makkelijker dan het is, want vraagt veel coördinatie met het harder en zachter zetten van de juiste tracks (met zijn vingers op het touch-screen) en dan ook nog gewoon blijven zingen. Bravo.

De goede man blijkt ook een hele site te hebben waar hij dezelfde truuk uithaalt met video en het gratis bij elke Mac verstrekte programma ‘Garageband’. Hier een ingang naar de site Les Clips de Ed:

En natuurlijk heeft hij ook een heel eigen Youtube-kanaal.

Zo kwam ik verzeild in de wondere wereld van de (heb je ff?) multitrack-video. Niet te geloven wat een talent er rond loopt. Dus Dineke, als je ooit weer een leuke gadget zoekt voor een klasseproject… weer eens wat anders dan lipsynch!

Inspiratie: Videovolt!

Het tromgeroffel van het Ministerie van Cultuur is al weer enkele maanden oud, maar de ambtenaren daar waren vergeten zich even te informeren bij de uitvoerders, en dus duurde het nog een twee maanden voordat het tromgeroffel ook werkelijk ergens over ging: het PortailDesign; nu eindelijk online.
Les Arts Décoratifs, het Centre de création industrielle van het Centre Pompidou, het Centre national des arts plastiques en het Musée d’Art Moderne van Saint-Etienne hebben de krachten gebundeld om hun designcollecties virtueel ter beschikking te stellen aan de designminnende meute. Een prachtig initiatief dat veel kijkplezier op kan leveren. Misschien ook wat ergernis, want de navigatievriendelijkheid laat hier en daar wat te wensen over. Maar wie kniest daarover als je al het moois dat ontwerpers in de twintigste en eenentwintigste eeuw op de wereld hebben gezet zomaar vanuit de luie stoel thuis kan bewonderen op een beeldscherm. Van de grootste namen – Le Corbusier, Charles and Ray Eames, Philippe Starck – tot de kleinste – teveel om op te noemen: het is nu allemaal te bewonderen op PortailDesign. En al bestaan de collecties voornamelijk uit spulletjes uit de vorige en deze eeuw, het begint al met een paar brilletjes uit 1800. Komt dat zien, dus.

Mijn moeder had 40 jaar geleden al een duster. En van die krulspelden met stekeltjes, met daaromheen weer een hoofddoekje van doorzichtig bijna gewichtloos spul – chiffon? -, dat je bijna kon laten zweven. Ze ging er niet mee naar buiten, zoals sommige buurvrouwen die er zelfs mee naar Tante Truus (de buurtwinkel) togen, maar de duster was toch een redelijk geaccepteerd onderdeel van het landschap. Als het aan Renault ligt, maakt de duster binnenkort haar rentree in Nederland. Nu echter niet in de vorm van peignoir, maar als auto.

De Dacia Duster doet erg zijn best om stoer te klinken en heeft daartoe de naam van een oude Plymouth Muscle Car gestolen. Tom Waits zingt erover in ‘Diamonds on my windshield’… “Duster trying to change my tune”. De goedkope autootjes van Dacia doen het fantastisch in Europa. Logisch ook, want in het ‘low cost’-segment kun je voor weinig een best stoer karretje scoren. Waarom zou je het dubbele betalen voor een ander logo op de kont?

De Dacia’s worden geproduceerd in Roemenië, waar het uurloon 7 keer lager ligt dan in Frankrijk. Dat scheelt. Verder hergebruikt de nieuwe 4×4 van Dacia voor 70% onderdelen uit andere Renaults. Die waren toch al bedacht en worden op grote schaal geproduceerd, dus waarom niet.

Die Duster toch. Vast prima auto’s. Maar één dingetje blijft mij storen. Die naam. Als ik duster denk, denk ik peignoir. En bij peignoir denk ik meteen aan Aznavour: “Et ton vieux peignoir mal fermé. Et tes bigoudis! Quelle allure!” En zo zijn we weer terug bij mijn bekrulspelde moeder in het ouderlijk huis in Hilversum. Zij zat te naaien in haar duster en ik zat bij het raam, en droomde van een Opel Manta.

A.s. maandag, 1 maart is het in Frankrijk de Journée sans Immigrés. Immigranten worden opgeroepen om een dag niet naar het werk te gaan en geen geld uit te geven.
Nadia Lamarkbi richtte het collectief ‘24h sans nous’ op.
Dit naar aanleiding van een tamelijk racisitische uitspraak van de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Brice Hortefeux: “Quand il y en a un ça va. C’est quand il y en a beaucoup qu’il y a des problèmes”
Uiteraard heeft Hortefeux daarna gezegd dat die uitspraak uit zijn verband is getrokken.
Niettemin vindt dit Franse initiatief weerklank in de rest van Europa.
Het collectief wil de Franse economie lam leggen en roept alle immigrés, un kinderen en zielsverwanten op om mee te doen.
Ik hoorde vanmiddag op de radio (R 1, vpro) een vraaggesprek met Tofik Dibi van GroenLinks en historicus en migratiedeskundige Piet Emmer.
Zo’n dag zou meer zaken aan het licht brengen, aldus beiden. Wanneer iedereen er aan meedoet, zie je heel duidelijk in welke categorieën men is onder- dan wel oververtegenwoordigd.
Er valt nog heel wat te integreren, was de boodschap.

Vanaf november 2005 wordt er 1 per dag geplaatst: une association par jour.
Dat zijn er dus inmiddels al meer dan 1500 en het bracht me op een idee:

wij zijn als HeFfers toch ook een soort van association?

Toch?

Ik heb ons dus maar aangemeld en als publicatiedatum uiteraard Hemelvaartsdag gekozen. (ietsje daarvoor eigenlijk)
En nu maar afwachten!

Pompiedomtiedom…

c) foto: Abfabenfrance (red. HeF)

Na een tijdje afwezig te zijn geweest , schrijf ik maar weer eens een stukje over HET evenement du siecle hier aan de cote d’azur. Namelijk… sneeuw. Ja, nu zult u allemaal, dat wil zeggen, diegenen die elders in Frankrijk vertoeven, .. nou en? What’s the big deal? Wij zitten al een maand ingesneeuwd. Maar voor mensen in deze regio ligt dat toch iets anders. Het is namelijk wel zo, dat de meeste mensen in deze regio nog nooit sneeuw hebben gezien!! Zelfs mijn poes, die normaal gesproken lekker ligt te ronken op de vensterbank in het zonnetje van 20-30 graden, krabte zich achter de oren toen er ineens 35(!!) cm sneeuw viel in de buurt van Cannes. Die dacht ook : wat heb ik nou aan mijn queue hangen??? Sneeuw is hier inderdaad een onbekend fenomeen. Net als een Eskimo die ineens palmbomen ziet groeien. En het leven hier is dan ineens ook totaal, maar dan ook TOTAAL ontregeld. En dat is wel leuk om te observeren. Het begon ‘s morgens met 5 centimer. Nou ja, so what, zou je zeggen als echte Hollander. Maar de fransen zijn meteen in paniek. De politie heeft me in 4 uur tijd 6 SMS’en gestuurd dat : 1. Het sneeuwt 2. Ik beter thuis kan blijven 3. De autoweg is afgesloten etc. etc. Wel een goeie service, maar ja, als ik uit het raam kijk heb ik dezelfde info. Bij 10 cm sneeuw lag alles zo’n beetje lam. De sneeuwruimers werden uit de hangars gehaald maar… alle wegen waren al volledig geblokkeerd. Dus die sneeuwruimers konden verder ook niks uitrichten. Ja, het is ook niet eenvoudig om dit soort evenementen te trainen onder een “soleil de plomb de 30°”. Na 3 uur lag er 30 cm op de croisette in Cannes. Veel leuker als het filmfestival ! Want 50.000 bezoekers, 1000 acteurs inclusief George Clooney en Sharon Stone, verkeersopstoppingen en mega yachts, daar weet de lokale politie wel mee te handelen. Maar sneeuw? Daar weten ze dus echt niks van. Na 4 uur besloten de meeste bedrijven maar om de witte vlag uit te hangen en iedereen naar huis te sturen. Een totale overgave aan de natuur. Zelfs de locale PMU had het maar opgegeven. Maar waar zit ik eigenlijk over te schrijven? Ik ben hier ook naar toe gegaan voor de zon. Kan ik mijn geld nu terugkrijgen???

Timo