Neen, we gaan het niet hebben over bachbloesemtherapie, noch over de helende *kuch* werking van chemya forte, Taraxacum officinale of andere bloemrijke geldklopperij remediën. Neen! We hebben het over de zielhelende werking van de Nostalgia Hippiedokus, in Frankrijk beter bekend als de Baba Cool. Lekker doen wat je dertig jaar geleden ook al deed of had willen doen maar niet mocht van je ouders: met een hippiebus door Frankrijk trekken.

Dat menig babyboomer hieraan grote behoefte voelt, heeft Milo van Boeijen goed begrepen. Die biedt met zijn bedrijfje Flower Power Experience namelijk precies dat: de kans om je jeugd nog eens dunnetjes over te doen of in te halen met een trektocht door Frankrijk in een echt authentiek, oncomfortabel, onhandig oud,traag en ecologisch onverantwoord rotbusje. Natuurlijk veel beter onderhouden dan je toen ooit kon betalen, en perfect in orde en zo. Maar het blijft kamperen en dus – zoals Fons Jansen zei – 50 weken krom liggen om twee weken krom te kunnen liggen.

Het is mijn ding niet, maar… ieder zijn meug, rieleks en koel weet je wel! Doe gewoon lekker je eigen ding, ga helemaal OUT en hervind jezelf. Het kan weer, bij de Flower Power Experience.

Op Parkengo kunnen particulieren en agrariërs uit heel Europa hun lege schuur of andere stallingsplek te huur aanbieden aan buitenlandse caravaneigenaren. Zo verdienen ze nog wat bij, wat in deze donkere tijden voor de boeren ook geen slechte zaak is. Je kunt al gauw 250 euro per jaar vragen voor een stallingplek. Dus met 4 caravans heb je al één maand SMIC extra! Ook interessant voor mensen met een grote schuur bij hun gîtes, of een vakantiehuisje met veel parkeerplek er bij.

Ik schreef al eerder over dit initiatief, maar de site is nooit goed van de grond gekomen. Na heel veel gedoe en geklooi is Parkengo nu geheel vernieuwd en weer in volle glorie online. Een advertentie kost € 3,- (50 cent per maand) voor een proefperiode van zes maanden. Daarna betaalt de stallingverhuurder € 4,75 per maand. Voor stallingzoekers is Parkengo gratis.

Het wordt steeds gekker met de regelgeving in Frankrijk. Bij het verkopen van een huis gold al langer de verplichting van een onderzoek naar de aanwezigheid van lood, asbest en termieten. Vorig jaar werd een onderzoek naar de staat van de elektrische installatie vereist. Met ingang van dit jaar is er een extra verplicht onderzoek naar de energiebalans. De waslijst wordt echter nog langer. Er gaan namelijk geruchten dat de overheid ook van plan is om een aardstralenrapport te gaan eisen. Dit onderzoek zou uitgevoerd moeten worden door erkende pendel- of wichelaars. Bijzonder. Verrassend is echter de mening van Fred Hackendal, manager van het bekende ImmosTop (Franse huizen voor particulieren). Kijk, zegt hij, laat ik een keer eerlijk zijn, die flauwekul van het invoeren van die energielabels heeft ons bureau handenvol geld gekost. En dat alles om te voorkomen dat er een kat in de zak gekocht zou worden ? Laat me niet lachen, dat weet de koper heus wel. Het voorstel om (eventuele) aardstralen onder een koophuis op te sporen, is echter van een geheel andere orde. Ik zie hier echt een gat in de markt. Het is alom bekend dat met name bij een kruising van twee stralen onder een huis ernstige gezondheidsklachten kunnen optreden. Vooral de Currystralen zijn berucht. Daar weet ik inmiddels alles van, kan ik u zeggen. Vorige week nog heb ik met een pendelaar een huis doorgemeten. Een Currystraal veroorzaakte dusdanige vibraties dat de pendel dubbel klapte. We hebben direct drie ontstoorders in de kelder geplaatst en daarmee was het probleem opgelost, aldus Hackendal van ImmosTop.

Het is weer eens zover. Ik ben gevallen voor de verleiding. Onze bakker maakt méringues zó lekker, daar moet iedereen van meeprofiteren. Ik werk daarom aan een online méringuewinkel. Er is nog geen officiële webshop, want wil eerst onderzoek doen naar de haalbaarheid.

Ik ben op zoek naar vijf meringuetesters die bereid zijn een proefpakket te ontvangen en van commentaar te voorzien. Je commentaar kan eventueel gebruikt worden op de nieuwe site, mocht het zover komen.

Meedoen? Stuur me je adresgegevens via de ‘Mail ons’-knop boven aan de pagina. Alleen serieuze kandidaten met enige meringue-ervaring graag, niet alleen hebberige snoepkousen (je weet over wie ik het heb).

De ‘Club des Entrepreneurs’ organiseert van tijd tot tijd bijeenkomsten voor mensen die plannen hebben in Frankrijk: het kopen van een vakantiehuis, met pensioen gaan in een beter klimaat, misschien zelfs wel emigreren en een bedrijf beginnen.

Zo’n bijeenkomst, meestal op zondagmiddag, biedt de gelegenheid om gelijkgestemden te ontmoeten, vragen te stellen, je plannen voor te leggen, noem maar op.



De eerstvolgende Clubmiddag is gepland voor ZONDAG 30 januari 2011 van 16h00 tot 18h00. De middag wordt ingeleid door Wim van Teefelen van Ondernemen Frankrijk met een korte presentatie over het kopen of verkopen van Frans onroerend goed ZONDER makelaar. Weer eens een ander verhaal dan je hoort als je naar een lezing bij een van die Tweede Huizen-beurzen gaat, waar bijna alleen maar makelaars het woord doen.

Aanwezig zijn onder andere Ronald Claes, die alles kan vertellen over de financiering van Frans onroerend goed en Sylvain Lelarge, bekend Nederlands-Frans educateur en entertainer. Verder komen er diverse ervaringsdeskundigen die je alles kunnen vertellen over de praktijk van een verhuizing naar en vestiging in Frankrijk.



Aanmelden met korting!
De Club des Entrepreneurs is alleen open voor geïnteresseerden die zich tevoren hebben gemeld en de kosten van €20 per persoon (toegang, drankjes, hapjes) hebben voldaan. Als je bij je aanmelding Hollandais en France vermeldt, krijg je €5 korting. 

Natuurlijk zorgt de organisatie voor een gepast drankje en hapje. Het adres is Oosteinde 171a te Delft. en je kunt je aanmelden via info@ondernemen-frankrijk.nl.

Onlangs is bekend geworden dat de Beaujolaisstreek is genomineerd voor de werelderfgoedlijst van UNESCO. De wijnboeren in de Médoc zijn woedend en zij niet alleen, want inmiddels is ook de Elzas wakker geworden. Wat is er aan de hand? Een bestuurslid van L’Union des Vignerons du Beaujolais, wil wel een toelichting geven, mits hij niet bij naam genoemd wordt. Kijk, zegt hij, vorig jaar hebben wij via het Institut National des Appellations d’Origine (INAO), het nationale nominatiedossier snel kunnen passeren. Omdat we het kort voor de zomervakantie hebben ingediend, konden de handtekeningen vrij soepel worden gezet. Ze hadden er namelijk geen zin meer in, omdat men op vakantie wilde. Waarmee niet gezegd is dat de aanvraag niet zou voldoen aan de criteria. Voor de 34e sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed vorig jaar in Brazilië kwam de nominatie in de categorie gemengd werelderfgoed nog net te vroeg, maar we zijn allang blij dat we er genoemd zijn, aldus de zegsman.
De heisa is er niet minder om. Een woordvoerder vanuit de Médoc noemt het pure concurrentievervalsing. Dit zou ons wel eens de kop kunnen kosten. Onze wijnen hebben het al zo moeilijk en nu dit. De hele wereld gaat aan de slobberwijnen van de Beaujolais, het zal toch niet waar zijn !

Bij Roger et Françoise bestaat het gros van de omzet uit wijn, baby’s, pastis en andere alcoholische opkikkeringetjes. Maar er zijn ook mensen die vooral opkikkeren van een lekker kopje dampende thee. De echt theefan heeft sterke voorkeuren voor bepaalde soorten, die dan ook nog op verschillende momenten van de dag genoten dienen te worden. ’s Morgens een stevige ontbijtthee, ’s middags een verfrissende kruidenthee en ’s avonds een slaapthee. Frankrijk staat niet bepaald bekend als theeland. Toch zijn ook hier veel de nodige ‘amateurs du thé’ ofwel: théophiles.

Die kunnen hun hart ophalen op de site van Le Palais des Thés, een keten theewinkels van hier tot Tokyo, met ook een uitgebreid online assortiment. Brede informatie over thee, de manier van groeien, oogsten en genieten. Zowel in het Frans als in het Engels of Duits. Zoek je eens een leuk cadeau voor een theefan? Dan is Le Palais des Thés een echte aanrader.

Met alle andere ellende in de wereld zou je bijna vergeten dat er nog zoiets bestaat als Aids.
In het Frans heet Aids Sida “Syndrome Immuno-Déficitaire Acquis” (wisten jullie al, maar ik zeg het toch). Lees de 2 (waarom niet meer?) témoignages: het kan je zomaar overkomen.

Wanneer ik naar de huidige jeugd kijk, dan zie ik een zorgeloosheid die er begin 80-er jaren ook was. Weten ze nu niet beter of interesseert het ze gewoon niks? Alsof ze denken “dit overkomt mij toch niet.”

Eigenlijk ben ik te laat met dit logje want de Dag van de Aids is net geweest.

Andere sites:

aides.org

sidaweb

En informatieve video’s vind je hier

c) amweb
Het lijkt er op of er wat mensen genoeg hebben van de verbouwing bij de buren en hier komen kijken. Van harte welkom. Wegens achterstallig onderhoud gaat er van alles mis met inloggen, maar je kunt via de ‘Mail ons!’-knop altijd een mailtje sturen, dan maken we handmatig een account voor je aan.

Inderdaad, dan ben je niet anoniem meer, want dan weet ik wie je bent. Persoonlijk ben ik toch geen fan van 100% anonimiteit op het internet. Dat werkt maar geniepig gedrag in de hand. Bijna iedereen op HeF is met zijn echte naam bekend. Alleen ik niet, maar je vindt makkelijk wie ik ben via krek.nl.

Natuurlijk gaan we hier omzichtig met je persoonlijke gegevens om. We zullen ze niet meteen bij het eerste de beste meningsverschil in de groep gooien.

Iedereen is hier altijd lief voor elkaar. Zelfs al doen we soms een beetje plagerig. Heb je echt zin in een fittie (dat is internets voor ruzie), trek dan even bij mij aan de bel, dan open ik een speciaal topic onder de naam ‘Twistpunt’. Daar mag je dan helemaal los gaan, zodat de andere onderwerpen een beetje fris blijven.

Wil je zelf een topic beginnen, dan kan dat via de knop ‘Schrijf’. Alles mag, al hebben we de voorkeur voor redactioneel en inhoudelijk interessante stukken. Losse opmerkingen en algemene vragen bij voorkeur in het café bij Roger et Françoise.

Lees ook de schrijfhulp, zodat je weet hoe je je tekst accenten en links mee kan geven.

Amusez-vous bien!

‘And the winner is… Marseille. Deze kosmopolitische stad gelegen in het departement Bouches du Rhône, is door het Franse Ministerie van Cultuur gekozen tot Europese culturele hoofdstad 2013 en zal een jaar lang het decor worden voor artistieke evenementen waarbij het historisch en cultureel erfgoed centraal zal staan.

Marseille en Camus
Marseille, de stad die het volkslied haar naam gaf, is de poort van Zuid-Europa naar het Middellandse Zeegebied. Een plek waar Frankrijk, Europa, Afrika en Azië elkaar ontmoeten. Het project Marseille–Provence 2013, maakt gebruik van deze geopolitieke factor en wil een duurzaam platform creëren voor culturele samenwerking tussen Europa en de zuidelijke landen. Marseille en haar stedelijke gemeenschappen, Aix-en-Provence, Arles en Toulon, hebben 74 projecten voorbereid op het gebied van tentoonstellingen, voorstellingen, artistieke workshops en symposia. Een tentoonstelling met als titel “Camus en het Middellandse Zeegebied” wordt nu al aangekondigd om de honderdste verjaardag te vieren van de geboorte van deze Franse schrijver en filosoof.
Albert Camus wordt naast Sartre beschouwd als vertegenwoordiger van het existentialisme. De mens heeft zijn eigen lot in handen. Anders dan Sartre, gebruikt Camus in zijn werken het thema van de absurditeit. Camus is van mening dat het menselijke bestaan zinloos is. Dat wil niet zeggen dat de mens bij de pakken moet gaan neerzitten. Nee, Camus gelooft in de ‘absurde held’, voor wie het leven zinloos is, maar toch waard is, geleefd te worden. Beroemd is dan ook de roman L’ Etranger (de vreemdeling, 1942) waarin Camus het verhaal vertelt van de antiheld Meursault die een zinloze misdaad begaat en in de gevangenis, ondanks alles, zijn psychologische evenwicht weet te bewaren. Andere bekende romans: la Peste (De pest, 1947) en La Chute (de Val, 1956). Camus (1913-1960) wordt geboren in Algerije en is een zogenaamde pied-noir, zoals de kolonisten uit het moederland worden genoemd. Algerije is namelijk tot 1962 een Franse kolonie. In 1957 krijgt Camus de Nobelprijs voor de literatuur maar nog geen drie jaar later, komt hij om tijdens een auto-ongeluk bij het Provençaalse dorpje Lourmarin .

Marseille, Les Pieds- Noirs en Charles De Gaulle
Het dekolonisatieproces van Algerije zou voor de Franse Binnenlandse politiek, maar ook voor de pieds-noirs in Algerije tot grote problemen gaan leiden. Algerije wordt namelijk beschouwd als geïntegreerd onderdeel van Frankrijk, een zogenaamd overzees gebied. In 1954 wordt er in Algerije een nationaal bevrijdingsfront opgericht, het FLN ofwel Front de Libération nationale. Dit betekent het begin van de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog. Het moederland weet het FLN niet op de knieën te krijgen en het Franse leger raakt steeds meer in de problemen. Het gevolg: een spiraal van geweld blijft niet uit, het internationale aanzien van Frankrijk verslechtert en het ‘Comité de salut public de l’ Algérie française’ wordt opgericht. Deze activisten zijn voorstanders van een Frans Algerije en spelen onder een hoedje met het Franse leger. Een militaire landingsoperatie tegen het moederland Frankrijk dreigt en men vreest een burgeroorlog. De roep om een sterke man, een man die het volk kan binden, wordt steeds luider.
Generaal Charles de Gaulle, de man van ‘La Résistance’, is deze redder in nood. Charles de Gaulle wordt in juni 1958 het nieuwe staatshoofd, er komt een nieuwe grondwet en ook een vijfde Republiek. Het is de Gaulle die de Algerijnse kwestie uiteindelijk in goede banen weet te leiden, de eenheid weet te herstellen en Frankrijk weer aanzien in de wereld weet te geven. Op 18 maart 1962 worden de akkoorden van Evian ondertekend en is de Algerijnse onafhankelijkheid een feit. Het Franse imperium is ten einde. Dit betekent een intocht van de pieds-noirs naar hun moederland. Met deze massale toestroom komen er tegelijkertijd ook honderdduizend Noord-Afrikanen mee, meestal Algerijnen. Zij hebben Marseille dan ook haar Noordafrikaans uiterlijk gegeven.

In de wijk tussen de Canebière en het station Saint-Charles, vindt u dan ook alle tinten huidskleur; Arabieren in djellabahs en Afrikaanse vrouwen in kleurrijke boubous, schudden elkaar hier de hand. U vindt hier de winkeltjes met goedkope tassen, replica horloges en specerijen ‘van overzee.’ Maar dit is helaas ook de wijk van vervallen gevels, misdaad, oorverdovende sirenes en blauwe zwaailichten. Het welgestelde deel van Marseille ligt ten zuidoosten van de Vieux-Port, aan de andere kant van de Prefectuur. Tussen de Rue Paradis en de Rue Saint-Ferréo bevinden zich de luxe winkels met merkkleding van Dior, Chanel, en de fraai versierde herenhuizen uit de 19de eeuw. Deze stad met het symbool Notre-Dame-de-la-Garde, geeft haar schoonheid niet in een keer prijs. Marseille, met de abdij Saint-Victor, het armenhuis De Vieille-Charité, de kathedraal Nouvelle-Major, de volkswijk De Panier, de meer dan 20 musea en de 5 km lange kustweg de Corniche moet u daarom niet alleen zien, voelen, of ruiken maar bovenal… beleven!

Informatie
Association Marseille-Provence 2013
Maison Diamantée
1, Place Villeneuve Bargemon
13201 Marseille Cedex 1
Tel. +33 491 132 013
www.marseille-provence2013.fr

Groene daken van gras en onkruid zijn al lang niets nieuws meer. Ze schijnen milieuvriendelijk en isolerend te zijn, maar echt populair willen ze maar niet worden.
Wellicht dat de Parijse architect Patrick Nadeau daar verandering in brengt. Hij gebruikt het grasdak niet alleen om te isoleren en het milieu te sparen, maar bovenal om een bijzonder effect te bereiken. In de buurt van Reims bouwt hij een huis in de vorm van een golf. In combinatie met het grasdak lijkt het daardoor net alsof je gewoon nog een heuveltje ziet liggen.
Het gebouw voegt zich naadloos in het landschap, roepen architecten dan, maar dat is misschien een tikkeltje overdreven. Daarvoor zou je hier in de Champagne-streek een wijngaard op het dak moeten aanleggen.

Wie is eigenlijk de populairste schrijver in Frankrijk? dat hangt er natuurlijk van af wat je criteria zijn. Je zou kunnen kijken naar het aantal verkochte boeken. Dat is alleen niet de meest originele invalshoek.
Boeken-website Babelio, een soort community voor iedereen die van boeken houdt, pakte het daarom anders aan. Het zocht uit naar welke schrijver de meeste scholen vernoemd zijn. Wat blijkt: Jacques Prevert staat met stip op nummer één: 332 scholen dragen zijn naam. Antoine de Saint-Exupery staat op eerbiedige afstand tweede (276 vermeldingen), gevolgd door Victor Hugo (230).
Net boven de staart van het klassement bungelen onder meer Paul Verlaine en Arthur Rimbaud (24 en 20). Nog triester is het gesteld met Pierre Racine en Eugène Ionesco, die precies één school naar zich vernoemd weten.
Maar goed, ze worden tenminste nog genoemd. Je bent pas echt vergeten als je op dit soort lijstjes helemaal niet voorkomt.

Makkelijker kunnen we het niet maken, wel leuker. Dat zou misschien het motto kunnen zijn van de onlangs ge(her)lanceerde ‘interministeriële kunstgeschiedenisportal‘. Speciaal voor het onderwijs ontwikkeld, wil deze site een makkelijke toegang bieden tot het enorme kunstaanbod van Frankrijk: musea en tentoonstellingen, film en fotografie, design en architectuur, etc. Er is vast weer miljoenen gestoken om deze site te ontwikkelen, maar veel meer dan een linkuitdragerij is het niet. Desalniettemin is het een interessante en handige site voor het onderwijs, maar ook voor ieder andere kunstnieuwsgierige. Want Histoire des Arts verwijst, momenteel, naar meer dan vierduizend kunstwerken en -bronnen en probeert een en ander in toegankelijke taal aan de man, of aan de jeugd, te brengen. Voer dus voor iedere kunstliefhebber of onderwijzer met kunstdwang…

De Franse impressionistische kunstschilder Claude Monet (1840-1926) heeft zestig jaar lang onafgebroken geschilderd. Zijn kunstwerken zijn nu te bewonderen in les Galeries Nationales du Grand Palais in Parijs. De meer dan 200 schilderijen uit verschillende musea of particuliere collecties, geven een goed overzicht van de loopbaan van deze grootmeester van licht en kleur. Claude Monet: de schilder die onlosmakelijk verbonden is met waterlelies die verdwijnen in het nevelige licht van de vijver.

Oscar Claude Monet: een schilder die je raakt
Maak kennis met Monet en zijn buitengewone schilderstijl. Een stijl die gekenmerkt wordt door de afwisselende kleurschakering en de ongemengde verf aangebracht op zijn doeken. Monet probeerde het licht op te vangen en het in al zijn subtiliteit op het doek vast te leggen. Hij schilderde voornamelijk “en plein air” en in zijn beginjaren bezat hij dan ook een bootje ingericht als openluchtatelier. Dit schilderen buiten in de natuur, bracht echter wel met zich mee dat het schilderwerk ter plekke moest worden afgemaakt. Er was geen tijd meer om de kleuren te mengen. Monet had bovendien geen aandacht voor het detail maar hield zich vooral bezig met het totale effect. Critici waren woedend over de nonchalance van deze quasi-schilder. Hoe konden zij vermoeden dat een eeuw later, Nymphéas, een van de waterlelieschilderijen van Monet voor meer dan 36 miljoen euro geveild zou worden bij Christie’s in Londen!

Oscar-Claude Monet: de meester van licht en kleur
Oscar-Claude Monet is op 18 november 1840 in Parijs geboren. In 1845 vertrekken zijn ouders naar Le Havre (Normandië). Zij hopen met hun winkeltje in kruidenierswaren een beter bestaan te kunnen opbouwen. En… het geluk lacht hen toe. Tien jaar later verhuist het gezin Monet naar het naburig gelegen dorpje Ingouville. De jonge Oscar-Claude Monet loopt dagenlang langs de stranden van Ste Adresse, kijkt naar de binnenkomende en wegvarende schepen en bestudeert de schittering van het zonlicht op de deinende golven. Zo word langzamerhand de basis gelegd voor zijn eeuwigdurende liefde voor de natuur.

Als zestienjarige scholier begint hij met het tekenen van karikaturen. Hij leert de uit Honfleur afkomstige schilder Eugène Boudin kennen. Deze Koning van de luchten geeft schilderles aan de jonge Oscar Monet. Maar al gauw overtreft Monet zijn leermeester in de kunst van het weergeven van de tere nuances en de trillende weerspiegeling van water en hemel langs de Normandische kust.
De dood van zijn moeder in 1857 grijpt Monet erg aan en hij vertrekt naar Parijs waar hij gaat studeren aan de Académie Suisse. Hij raakt bevriend met de kunstschilder Camille Pissarro. Monet wordt echter opgeroepen voor de militaire dienst en twee jaar later keert hij terug uit Algerije. Hij ontmoet de Overijsselse postimpressionistische schilder Johan Barthold Jongkind die zijn grote inspiratiebron zal worden…

In 1863 verenigen de schilders Monet, Boudin, Cézanne, Pissarro, Sisley en Renoir zich en vormen de groep, la Société Anonyme des Artistes-Peintres. Tien jaar later houden ze een tentoonstelling in Parijs en in het atelier hangt ook het schilderij “ Soleil Levant.” Dit werk word omschreven als Impression. Er barste een storm van kritiek los en de zogenaamde kunstenaars worden voortaan impressionisten genoemd. Een nieuwe kunststroming is geboren. Alhoewel, de kunstcritici blijven deze impressionisten heel lang zien als kunstenaars die op goed geluk wat klodders verf op een doek smeren.

Paula Willemse

Nou dat weer. Als je je huis wilde verkopen moest je al sinds jaar en dag verplichte onderzoeken laten doen naar de aanwezigheid van loodhoudende verf, asbest en (in het zuiden) termieten. En ook moet je je septic tank leeg (of in ieder geval schoon) opleveren. Maar de regering wil nóg meer doen om de kopers te beschermen tegen een kat in de zak. Daarom werd vorig jaar een onderzoek naar de staat van de elektrische installatie verplicht gesteld. En om nu ook nog te garanderen dat precies duidelijk is hoeveel energie een huis verstookt, komt daar een extra verplicht onderzoek bij, naar de energiebalans.

Met ingang van 1 januari 2011 moeten alle huizenadvertenties voorzien zijn van vermelding van het energielabel. Advertenties van particulieren in de krant mogen volstaan met de simpele tekstuele vermelding, maar makelaars en internetsites moeten een echt labeltje afdrukken, waarbij ook het formaat is vastgelegd.

Wat een gedoe. Dit betekent onder meer dat ik alle adverteerders van Immogo moet manen hun advertentie te voorzien van een label. Maar als die mensen nou niet weten in welke klasse hun huis valt? Hoe kom je daar achter? Er zijn wel wat sites die je helpen rekenen, maar die worden in de lucht gehouden door gespecialiseerde bedrijven voor ‘diagnostique energetique’ die natuurlijk gewoon je mailadres willen scoren.

Het is om moedeloos van te worden. En je kunt er niet omheen, want er staat 37.500 euro boete en twee jaar gevangenisstraf op het nalaten van een vermelding. Bovendien mag de koper achteraf de verkoop annuleren als de energieaanduiding ontbrak of verkeerd was ingevuld.

Zal ik maar gewoon iedereen adviseren voorlopig maar te kiezen voor een label met de slechtst mogelijke ranking? Dan staat er iets bij en ze kunnen je nooit voor de voeten werpen dat je de zaken te rooskleurig hebt voorgesteld.

Elk jaar worden in Frankrijk 75.000 vrouwen aangerand en verkracht, maar daar hoor je nooit wat over. Dat heeft deels met schaamte te maken. Niet van de daders, maar van de slachtoffers! Vrouwen die zijn verkracht, durven daar vaak niet over te spreken. Ofwel omdat ze de dader in bescherming nemen (als dat bijvoorbeeld een familielid is), of omdat ze zich schamen of zelfs schuldig voelen.

Dat kan zo niet langer. Drie stichtingen zijn daarom een campagne begonnen met televisiespotjes, posters, advertenties en een website. Mede als doel de regering ertoe te bewegen meer te doen aan preventie en voorlichting. Het thema van de campagne is: ‘De schaamte moet naar de andere partij.’

Zoals Caroline de Haas, van de stichting “Osez le feminisme” zegt: “Natuurlijk zijn er wetten. Maar als we willen dat dit verandert, dan zijn wetten niet voldoende. We moeten jongens en meisjes bewust maken van het feit dat het lichaam van vrouwen niet zomaar vrij beschikbaar is. Toen de staat het aantal verkeersslachtoffers wilde terugdringen, hebben ze voldoende middelen ingezet voor preventie, educatie en handhaving. Wij eisen nu dezelfde inzet voor de strijd tegen verkrachting.”
Go girls!

Het kleine opdondertje Florence Foresti is van de komische talenten van dit moment. Op Youtube vind ik een hele serie video’s waarin ze de draak steekt met bekende sterren. Wat wij in goed Nederlands celebrities noemen, maar wat de Fransen natuurlijk weer zo nodig moeten vertalen. Die zeggen ‘des People’.

Ze doet dat best grappig en af en toe echt raak. En als je dan even verder kijkt, blijkt ze ook een goede one woman show te doen. Ach, het is niet allemaal even diep, maar wel fris. Dus als je even niks te doen hebt, ga er rustig voor zitten en pak wat Floresti mee.

In deze video doet ze Paris Hilton, in het Engels (bijna accentloos!) waarbij ze zelf de vertalingen naar het Frans verzorgt. Zo wordt: What I do all day? Shopping, shopping shopping’ vertaald als: Je me fais choper, choper, choper. Et j’adore ça.’ Beetje grof, maar wel to the point.

Enfin, hier is een hele verzameling.

Wat bezielt iemand om een serie korte filmpjes over dooie mensen op begraafplaatsen in Parijs te maken? Geen idee, maar multitalent Andy Arnts deed het, zetten zijn documentaire op Youtube en stuurde ons een mailtje met het verzoek of we er aandacht aan wilden schenken. Sure:

Nou zijn wij fans van Parijs en begraafplaatsen, en het is interessant om ook eens iets anders te zien dan dat eeuwige Père Lachaise. In dit filmpje gaat het over de Cimetière de Passy. Andy behandelt de graven van Fernandel, een of andere jong gestorven kunstzinnige aristocratische russin, een art deco-grafkelder van een onbekende, het graf van Manet en dat van Claude Debussy en een lesbische dichteres.

Hoephoep, van het ene graf naar het andere, beetje achtergrond en voort gaat het weer. In amper tien minuten krijgen we flink wat anekdotes voor de kiezen, maar zonder al te veel duiding. Het is een beetje als in de Ivo Niehe TV-show, waar elke gast wordt aangekondigd met een kort filmpje dat ons wat achtergronden geeft. Maar vervolgens gaat Ivo met zijn gasten praten, waardoor we soms ook nog iets nieuws, ontroerends of verrassends leren. De gasten van Andy Arnts komen echter geen moment echt tot leven. Onvergankelijk, misschien. Maar ook onbevredigend.

Morgen is het de internationale dag van de vriendelijkheid. Ooit begonnen in Japan, maar nu ook in Frankrijk tamelijk populair als de ‘journée de la gentillesse’. Het maandblad Psychologies besteedt er speciale aandacht aan. Vriendelijkheid is goed voor je, zo is wetenschappelijk aangetoond. Het schijnt zelfs dat aardig en sociaal zijn een belangrijk evolutionair voordeel kan opleveren. Apen die aardig zijn, onbaatzuchtig handelen, leven langer. Kortom, wees aardig, voor je eigen bestwill. En niet alleen op 13 november als het even kan.

Het logo van de actie is trouwens van de kunstenaar Aurèle. En haar site is ook de moeite waard.

Vanmiddag zag ik uit het raam een dikke man door het weiland lopen, met aan zijn zijde een jongetje van een jaar of 5. En over zijn arm een groot geweer. Hij was op jacht naar fazanten. Daar zijn er sinds een paar dagen zat van, want vorige week heeft de jachtvereniging er enkele tientallen losgelaten. Die kopen ze bij de fokker, want zonder fazantenoverschot valt er natuurlijk geen natuur te beheren door het jagersgilde.

Elk jaar worden er zo alléén in Frankrijk al 20 miljoen stuks wild (patrijzen, houtduiven en zelfs everzwijnen (geïmporteerd uit het oostblok) losgelaten, waaronder 14 miljoen fazanten. Ik zou er hier graag een fel betoog over houden, maar ik heb buikpijn. De stupiditeit van dit klootjesvolk is zó evident, dat ik er verder het zwijgen toe doe.

Rassemblement Anti-Chasse
Fokker
Jachtongelukken
Nature Sauvage

Huisje kopen? France 3 Poitou-Charentes wijst ons op een pareltje: 170 vierkante meter, goeddeels gelijkvloers, ontzettend energiezuinig en dan ook nog eens boordevol domotica: je kunt de gordijnen open en dicht doen zonder een vin te verroeren, om over andere gemakken nog maar te zwijgen.
Het geheel is prima onderhouden en bovendien nog maar twee jaar oud. En het mooiste is nog wel de ligging: die mag je namelijk zelf bepalen.
Het object in kwestie is het Huis van de Toekomst in pretpark Futuroscope. In die omgeving is zo’n huis na twee jaar natuurlijk al weer zwaar verouderd.Dus moet het weg. Voor 130.000 euro kun je het kopen. Voorwaarde is wel dat je het optrekje zelf naar je droomplek sleept. Dat kost je nog eens 20.000 euro.

Om ons de schande van 2 cafés-achter-elkaar te besparen heb ik maar snel even wat in elkaar geflanst over Biarritz!
Je moet wel weten wáár je naar toe wil, ofcourse.

Nu, allereerst maar eens wat lezen over de geschiedenis
(overigens is die site van Paysenfrance best leuk om ook andere plaatsen op te zoeken – denk ik, want ik heb het nog niet geprobeerd)

Maar er velen die helemaaaal niet voor de historie naar Biarritz komen, nee die komen er vanwege de vermaarde hoge golven. Biarritz is namelijk ook nog eens de Europese surfhoofdstad

En Krek, je zal toch ook iets meer van de taal moeten weten.

Ik krijg verdorie ook zin er naartoe te gaan….

Het stikt in Frankrijk van de Nederlandse kunstenaars. Heel veel vrouwen, ook. Nou ben ik zelf een nogal bevooroordeelde lul, dus ik denk al gauw: ” Ach, laat die huisvrouwtjes lekker kunstzinnig bezig zijn. Een stukje zelfverwezenlijking, dat houdt ze van de straat.” Soms is dat terecht, en krijg je met veel poeha een hoop bagger voorgeschoteld. Soms ook moet je je gedachten schaamtevol inslikken. Dat overkwam mij toen ik kennis maakte met de werken van Maria Donker.

We leerden elkaar kennen tijdens een etentje van een gemeenschappelijke kennis. De Zwitsers vonden er elkaar, en ook de Hollanders kropen naar elkaar toe. Zoals dat gaat. We raakten in gesprek met Maria en haar man Cyriel. Toen Cyriel me vertelde dat zijn vrouw aan ‘glaskunst’ deed, kreeg ik meteen visioenen van tiffany lampen en van symoliek overladen zwangere vrouwfiguren die oprijzen uit ontloken bloemen. Met de titel ‘Weder-geboorte’. Brrrr. Aan de andere kant leek ze me erg nuchter, en ze legde uit dat haar proces tamelijk uniek was, met gebruik van grafische technieken.

Toen ik thuis kwam, ben ik meteen haar site gaan bekijken. Wat ik daar aantrof, joeg me het schaamrood naar de kaken. Al mijn vooroordelen geloochenstraft. Ontzettend mooi, origineel, authentiek werk. Geen spoortje van goedbedoeld amateurisme.

Zowel het vrije werk als de relatiegeschenken steken met kop en schouder boven het maaiveld uit. Hopelijk kunnen we binnenkort eens bij Maria en Cyriel langs om de objecten in het echt te bekijken. Ik zie er naar uit. Tot dan moeten we het doen met de site.

Heel Frankrijk ligt op zijn gat door de verschillende takingen tegen de demografisch gezien onvermijdelijke verhoging van de pensioensgerechtigde leeftijd. En al is Sarko bezig diverse door stakers bezette benzinedepots te ontzetten, het kan nog wel even duren voor de situatie weer genormaliseerd is.

Gelukkig hebben we het internet nog. Op de site van Carbu.fr kun je zien welke stations inmiddels ‘droog’ staan. Voor de niet-locals was het omgekeerde een stuk handiger geweest, want die weten nu alleen maar waar ze niets te zoeken hebben. Maar goed, de locals scheelt het onnodig omrijden, zeker gezien de benzineschaarste toch weer mooi meegenomen.

Overigens is deze site sowieso handig voor echte Hollanders, want alle benzineprijzen van de verschillende pompstations staan er vermeld en er is zelfs een routeplanner die je langs de goedkoopste aanbieders leidt. Dus dan weet je precies hoeveel je moet omrijden om een paar dubbeltjes goedkoper te tanken.

Ja, ja, het Bal is geopend. Maar er wordt niet gedanst. Het bal is een nieuw centrum geheel gewijd aan het beeld-dokument; of: het beeld als document. Vlakbij de Place de Clichy gelegen, was het Bal vroeger een huis van plezier – met dans- en cabaretmogelijkheden. Nu dus niet meer. Het is nog steeds vlak bij de Place de Clichy gelegen, maar sinds 18 september jongstleden is het een beeldcentrum:
“Een tentoonstellingsruimte, een plek waar de verschillende mogelijke benaderingen van de werkelijkheid met elkaar geconfronteerd worden en bevraagd worden, een plek die fungeert als een echo van de hedendaagse geschiedenis” zegt Raymond Depardon, de voorzitter van het geheel. Typische Franse wollige taal om te zeggen dat het iets bijzonders is. En dat is het. Het is veel meer dan slechts een tentoonstellingsruimte voor foto-, film- en videobeelden. Er worden ook debatten en conferenties geörganiseerd, masterclasses, workshops, performances, educatieve aktiviteiten, etc. etc. Le Bal est ouvert ! Komt dat zien !