[hersteld bericht]
Steekvliegen, meeldauwtomaten, grijpgrage bramenslierten, aangekoekte modder op maaiermessen, molshopen, verstopte graskoker, horzels, putlucht uit grascompost, jaap door snoeischaar, hogedrukspuitspetters, brandnetels, in het gras verstopte stronken, lekkende bezinetuit, strontvliegen op bramenschram, zweetplekken, jeukend haar, halfvergane courgettes, oorverdovend motorlawaai, distels, hondenpoep, agressieve haan en maar ÈÈn eitje uit vijf kippen. Mijn god, wat haat ik tuinieren.

Reacties
Als ik het zo lees heb je blijkbaar geen last van onkruid. Dat scheelt enorm kan ik je zeggen. Die guerrilla heb ik opgegeven, voor dit jaar althans.
Augustus 21, 2010 @ 19:02 ∑ Link to comment
-paul ï (www)

Onkruid? Dat zie ik niet eens. Het is allemaal groene rommel, wat mij betreft.
Augustus 21, 2010 @ 19:05 ∑ Link to comment
Krek ï (www)

Ah joh, zeur niet. Kijk naar mij, neem dahlia’s en zonnebloemen, je hebt er geen omkijken naar.
Of asfalteer de hele handel.

Wanneer is de familie er weer?
Augustus 21, 2010 @ 22:07 ∑ Link to comment
elz ï (www)

Een flinke week nog, Elz. Het is Hiromi’s tuin. Ik zou graag willen dat het groeit, maar het verkruimelt onder mijn handen. Volgens mij heb ik bruine vingers.
Augustus 22, 2010 @ 00:45 ∑ Link to comment
Krek ï (www)

Krek, ik heb nog wel een stuk tuin waar je mag oefenen 🙂
Augustus 26, 2010 @ 21:29 ∑ Link to comment
HarryB ï (www)

Write your idea
Uw reactie is welkom!

[hersteld bericht]
De laatste dagen behoorlijk verwend met de Tourbeelden uit de regio, dus ik kan bijna niet wachten om er heen te rijden: de AriËge
Op zoek naar nog niet bezochte bezienswaardigheden kwam ik de site Grands sites de Midi-PyrÈnÈes tegen. Die hadden we volgens mij nog niet eerder gehad.
Kijk vooral ook even naar de film.
Ik ga Montaillou maar es herlezen, denk ik.

Reacties
Het is inderdaad een prachtig gebied hier. Mooi, zowel in de zomer als de winter.
Juli 23, 2010 @ 21:05 ∑ Link to comment
RobertS ï (www)

Het is wel een tikkeltje wollige tekst op die site: de mooiste plekjes zijn emblematisch, groots, verbazend, intiem…
Mooie beelden, daar niet van.
Juli 24, 2010 @ 01:03 ∑ Link to comment
-paul ï (www)

Leuke film hoor, maar in’t echie is het nog veel mooier
Augustus 6, 2010 @ 15:04 ∑ IP 95.168.8.122 ∑ Link to comment
marz (unregistered)

[hersteld bericht]
Het zal je maar gebeuren. Je kunt door omstandigheden je huis niet meer betalen en als je het verkoopt blijf je – ook al door de sterk gezakte huizenprijzen – met een flinke schuld zitten. Dit overkwam Stéphane Iglicki die met vrouw en drie kinderen in een lekker groot huis woont, maar die het niet meer kan betalen. Hij bedacht een creatieve oplossing: een wedstrijd waarbij je – tegen betaling van 30 euro – kans kunt maken om dit huis te winnen

Net als in Nederland is ook in Frankrijk de wet op de kansspelen tamelijk streng. Hij kon dus niet zomaar een loterij organiseren. Dit heeft hij opgelost door ook een quiz toe te voegen. Een jureerbare prestatie, waardoor het geen kansspel meer is, maar een behendigheidsspel. Dan mag het wel. Kennelijk.

Hoe dan ook, tegen betaling van 30 euro kun je kans maken op de hoofdprijs: een huis in Frankrijk. De inschrijving is beperkt tot 20.000 mensen, dus de kans om te winnen is relatief groot. Ook al omdat je zo vaak mee mag spelen als je wilt.

Zelf ben ik niet zo’n gokker. Maar respect voor dit briljante idee, waarmee hij als alles mee zit 600.000 euro gaat verdienen. Toch wel iets meer dan zijn huis waard is, volgens mij.

Meedoen? Schrijf je hier in.

Toeval bestaat niet, zeggen ze Renée Vonk komt vandaag op haar blog met een nagenoeg identiek verhaal. Alleen de naam, het bedrag van de inleg en de waarde verschillen.
September 3, 2010 @ 19:10 ∑ Link to comment
Peter van Het Hurktoilet ï (www)

oeps, typootje RenÈe Vonk
September 3, 2010 @ 19:19 ∑ Link to comment
Peter van Het Hurktoilet ï (www)

Het idee is niet nieuw, maar dat gokje voor 30 euro wil ik wel wagen.
September 4, 2010 @ 00:48 ∑ Link to comment
-paul ï (www)

Daarom hangen ze er een quiz aan. Dan is het een jureerbare prestatie. Dan mag het wel.
September 4, 2010 @ 12:06 ∑ Link to comment
Krek ï (www)

In het geval dat RenÈe Vonk noemt is het wat ingewikkelder. Daar kun je met extra geld fouten ongedaan maken en dat soort fratsen. Daarmee wordt het erg ondoorzichtig en in elk geval niet meer alleen afhankelijk van de prestatie van de kandidaat-verkrijger.
September 4, 2010 @ 19:07 ∑ Link to comment
Peter van Het Hurktoilet ï (www)

Hersteld bericht

Le pendu, van Jacques Brel, maar ook Le TrapÈziste van Tom Poisson. De ene hangt en de andere vliegt. Allebei zijn het vertegenwoordigers van de kunstvorm ‘La chanson’. Want ja, waar je in Nederland pop, rock en smartlappen hebt, heeft in Frankrijk ‘Het Lied’ hoog aanzien. Of het nu een poppy uitstraling heeft of zwaarmoedig is, ze besteden veel aandacht aan de teksten, waardoor zelfs minder begenadigde zangers (Bashung, Delerm, Bruni) nog heel aardig kunnen scoren. Welbeschouwd komen Nederlandse ‘chansonniers’ bijna alleen voor in het cabaret. Of ben ik nu te kort door de bocht?

Een aardige site waar oude en nieuwe Franse muziek aan bod komt is het blog ‘Chanson Française’. Je krijgt er een aardig inzicht in wat deze kunstvorm zoal te bieden heeft. Ik vond er in ieder geval zowel Brel als Poisson.

Grappig. Bij ons op het koor (Frans!) beschouwen ze chansons als behorende tot de categorie cabaret (“variété”). Ik persoonlijk zou ze liever – tezamen met Osdorp Posse e.d. – tot de middeleeuwse troubadours-dichtkunst rekenen. Mijn woordenschat schiet me zoals gebruikelijk tekort, maar volgens mij zijn mijn gedachten nog op een veel betere manier te verwoorden. Wie biedt?
September 3, 2010 @ 22:16 ∑ Link to comment
Fredrik ï (www)

Volgens mij heet die kunstvorm hier ‘La chanson’…
OK, OK, ‘k ga wel koffie drinken.
September 5, 2010 @ 09:46 ∑ Link to comment
Kees

Oups! Ik heb het snel aangepast.
September 5, 2010 @ 11:00 ∑ Link to comment
Krek ï (www)

Write your idea
Uw reactie is welkom!

[hersteld bericht]
Krek gaf een voorzet gister en ik kop hem maar in:
bovenstaande dame wordt ook wel de Franse Joni genoemd:

Isabelle Mayereau

In de jaren 70 en 80 was ze bekend en jaren hoorde men weinig tot niets, tot ze plots weer een album uitbracht: “hors-pistes”.
Voor een impressie kijk je op het youtubekanaal van deze fan

Mij bevalt wat ik hoor, ik ga maar eens op zoek naar CD’s.

Reacties
Hmmm, de Franse Joni. Ik zou eerder zeggen: de bejaarde Bruni. Geen vergelijk eerlijk gezegd. Joni Mitchell is helaas min of meer uitgezongen. Maar inspireert nog steeds duizenden over de hele wereld.
Augustus 4, 2010 @ 01:52 · Link to comment
Krek • (www)

wat zeg ik? Uitgezongen? Een beetje pathetisch, maar ze heeft het nog steeds:

Augustus 4, 2010 @ 01:59 · Link to comment
Krek • (www)

Goed, deze dan nog even met Jan Douwe Kroeske. Mooi toch?

Augustus 4, 2010 @ 02:06 · Link to comment
Krek • (www)

Ik denk dat je nog niet genoeg van Isabelle hebt gehoord. Wat zeg ik: dat weet ik zeker! Want om haar te vergelijken met die doos van een Bruni!
Ik vind Both sides now een hele mooie van Joni.
Augustus 4, 2010 @ 08:33 · Link to comment
Dineke • (www)

Wat een ouwe hippies hier. 😉 Persoonlijk krijg ik hier nog steeds kippenvel van. http://www.youtube.com/watch?v=XHlcW_lKPl4

En Bruni is ook best leuk.
En dit: http://www.youtube.com/watch?v=dVaZZRo0LN8
is ook lekker luchtig. HEt hoeven tenslotte niet altijd zware teksten te zijn.
Augustus 4, 2010 @ 08:41 · IP 82.250.6.226 · Link to comment
RobertS (unregistered)

Ik blijf het een mager stemmetje vinden. Elke keer als ze de hoogte in gaat, knijpt ze hem af. Vrolijke niemandalletjes, wat mij betreft. Vind ik die laatste van RobertS nog leuker. Die heeft tenminste een beetje eens trot.
Augustus 4, 2010 @ 15:00 · Link to comment
Krek • (www)

Nou, nou, waarom is Bruni een doos? Dat ze matige plaatjes maakt, daar zijn er velen van in een dozijn…
Ik stem voor Adrienne Pauly; vind de Franse Joni te lief en te Joni.
Augustus 4, 2010 @ 22:08 · Link to comment
Kees

En als het Angelsakisch moet zijn is Florence met de machinemisschien ontdekkingswaardig.
Augustus 4, 2010 @ 23:19 · Link to comment
Kees

Leuk die Adrienne Pauly. En ook op Spotify.
Augustus 4, 2010 @ 23:25 · Link to comment
RobertS • (www)

En een meisje van zeventien dat nu al 17 keer beter is dan Bruni – met een liedje van Bruni…
Augustus 4, 2010 @ 23:41 · Link to comment
Kees

Tjonge, wat een talent. Waarom hebben we dat niet in Holland?
Augustus 4, 2010 @ 23:46 · Link to comment
RobertS • (www)

Ik luister lekker op Spotify naar Camelia Jordana. Geinig, hoor.
Augustus 5, 2010 @ 20:16 · Link to comment
elz • (www)

[hersteld bericht]
Citroën Frankrijk heeft een wedstrijd uitgeschreven waarbij een ontwerp werd gevraagd voor op het dak en dashboard van de nieuwe Citroën DS3. Een van de deelnemers is Kees-Jan Smit, DS-fanaat en ontwerper, die onder andere enkele fraaie kopfoto’s voor Hollandais en France heeft gemaakt. Waaronder de populaire ‘Elke dag lullen’-variant.

En het mooi is, Kees-Jan zit nu bij de genomineerden! Er is een jury die beslist over de winnaar, maar er is ook een publieksfavoriet. En net als bij Frakrijktoplist, waar je elke dag heen gaat voor een goede positie van HeF, kun je ook bij die wedstrijd elke dag opnieuw stemmen. Als iedereen dit nu af en toe doet, wordt het net zo’n mooie olievlek als die onder de oude DS21 van Kees-Jan!

Als 1e, 2e en 3e prijs is er een geldbedrag, maar het allerleukste is dat het winnende ontwerp wordt gerealiseerd op een echte auto die dan in de showroom van Citroën op de Champs-Élysées in Parijs wordt gepresenteerd.

Klik op de site op het rode vlak met de tekst ‘à vous de voter’. Er verschijnt een overzicht van de genomineerden en zoek dan naar het ontwerp met de vingerafdruk. Zie boven. Let wel op dat er twee pagina’s met genomineerden zijn en elke keer dat je de site bezoekt worden ze van plek gewisseld.
« Homo telephonicus..Chez Roger et Françoise, .. »
315 views · 12 comments
Reacties
Tsja, Hollanders en stemgedrag, het lijkt soms een verkeerde kant op te gaan. Maar ik kan u verzekeren dat een stem op mijn ontwerp prima op z’n plek komt! Gisteren begonnen met tellerstand op 40, zojuist keek ik en tot mijn verbazing en plezier staat ‘ie nu al op 150. Er mag elke dag gestemd worden, dus aan alle Hollandais en France (en hun aanhang, vrienden, familie, buren, melkboeren etc) wil ik vragen om vooral te blijven stemmen!

Alvast heel veel oprechte dank!

Bien cordialement,
Kees-Jan
Quai-Jean
Augustus 13, 2010 @ 12:55 · IP 86.93.177.123 · Link to comment
Kees-Jan Smit (unregistered)

De teller staat inmiddels op over de 350! Ga zo door.
Augustus 16, 2010 @ 13:04 · Link to comment
Krek • (www)

En vannacht om 00:59 over de 400 gegaan, merci!!!

Leuk is ook dat mijn ontwerp nu ook op de website van citroen.nl staat, onder het kopje nieuws.
Augustus 17, 2010 @ 07:51 · IP 84.81.39.82 · Link to comment
Kees-Jan Smit (unregistered)

437 en counting. Kijk je ook wat anderen doen? Weet je wat je grootste concurrent is?
Augustus 17, 2010 @ 10:26 · Link to comment
Krek • (www)

Daniel Garcia heeft met z’n barcode al meer dan het dubbele aantal stemmen. Geeft niks, want Kees-Jan gaat voor een geldprijs, da’s wel duidelijk…
Augustus 17, 2010 @ 13:33 · Link to comment
Kees

584 inmiddels, merci!!!

Daniel Garcia gaat inderdaad als een speer, maar als je zijn naam googled komen er een paar opties uit. Een goochelaar of een ontwerper uit de automotive industry. Beide gevallen verklaren waarom hij opeens zoveel stemmen heeft, waarbij die laatste natuurlijk opvalt omdat hij ook voor Audi werkt. Ik niet, ik ben integer, behalve als het om geld gaat natuurlijk…
Augustus 19, 2010 @ 11:42 · IP 86.93.177.123 · Link to comment
Kees-Jan Smit (unregistered)

Zoals iedereen 🙂
Augustus 19, 2010 @ 21:56 · Link to comment
Fredrik

619 en mijn persbericht is opgepikt door www.mannennieuws.nl!

Yeah!

Kees-Man
Augustus 19, 2010 @ 22:18 · IP 84.81.39.82 · Link to comment
Kees-Jan Smit (unregistered)

Overigens heeft Kees-Jan weer een paar banners aan onze verzameling togevoegd. We hebben er nu 119!
https://hollandais.en-france.nl/img/splash112.jpg en volgende tot 119
Augustus 21, 2010 @ 14:27 · Link to comment
Krek • (www)

797 en de vooruitgefietste Pool staat met een lekke band nu. Ik rij elke morgen van huis naar de studio met een omweg langs 2 macDonaldsen, niet voor hamburgers maar om te stemmen via hun draadloze netwerk dat – als ik mijn wagen goed snug tegen de gevel aan parkeer – het net redt tot op de parkeerplaats.

Groet en wederom dank allen!
Kees-Jan
Augustus 23, 2010 @ 07:52 · IP 84.81.39.82 · Link to comment
Kees-Jan Smit (unregistered)

943 al weer! Citroen, citroen, Kees-Jan Kampioen!
Augustus 25, 2010 @ 08:22 · Link to comment
Krek • (www)

1116 toen ik zojuist even keek! Ik loop in en plaats vier komt binnen handbereik! Gisteren stond er een interview met mij in het Haarlems Dagblad over het ontwerp en de wedstrijd, voor wie het wil lezen stuur me een mailtje: info@keesjansmit.nl

Groet!
Kees-Jan
Augustus 27, 2010 @ 17:53 · IP 84.81.39.82 · Link to comment
Kees-Jan Smit (unregistered)

Het lijkt nou net of op dit blog sinds 17 juli niets gebeurd is, maar dat valt reuze mee. Of tegen, want bij hosting provider is een server gecrashed en er bleken twee maanden geen back-ups gemaakt te zijn. Dus zijn al onze leuke stukjes en alle commentaren van deze zomer gewoon onherroepelijk verdwenen. Wij balen hier ontzettend van.

Mijn excuses aan alle vaste gasten en incidentele bezoekers. De komende weken zal ik hard moeten werken aan het herstel van de informatie op mijn andere, meer zakelijke sites, waaronder de huizensites Immogo en Zorro Immo, maar daarna gaan we er ook hier weer met frisse moed tegenaan.

Hiromi en ik hadden vanavond een aangenaam avondje bij Pierre de Préty. Met een jonge, talentvolle jazzpianist en de sympathieke Jorge Martina, een Nederlands/Colombiaans/Antilliaans tenor die Italiaanse liederen zong. En hoe! Wij noemen hem in het vervolg ‘Gorge Martina’, want wat een strot.

Vorig jaar zag dat er zo uit, tussen de openslaande deuren naar het terras. Dit keer was het binnen. Met aansluitend een buffet en karaoke. Ik heb zelfs nog even met de echtgenote van Jorge, de ravissante Elvira, een romantisch duet mogen zingen, dus mijn avond kon sowieso niet meer stuk.

Hopelijk volgend jaar weer. Maar dan studeer ik wel mooi een stukkie van Fauré in! Of Ferré, dat mag ook. Die heeft heel mooie liederen gemaakt met teksten uit ‘Les Fleurs du Mal’ wist je dat? Mijn favoriete Franse chansons. Maar daarover wellicht een andere keer.

Je had van de crisis gebruik willen maken om goedkoop een huis in Frankrijk op de kop te tikken. Je hebt nog niets naar je zin gevonden? Jammer, maar dan ben je al weer te laat.
Dagblad Le Parisien meldt op gezag van Franse makelaars en dergelijke ondernemers dat de prijzen al weer de hemel in schieten. ,,De crisis toont aan dat onroerend goed nog altijd een prima belegging in bange tijden is,” juicht er eentje.
Nieuwe appartementen waren in het eerste kwartaal van 2010 al bijna zeven procent duurder dan een jaar eerder. Bestaande woningen stegen met 8,5 procent in prijs.
In Parijs werd woonruimte in de eerste helft van dit jaar 10 procent duurder. Geen wonder dat daar ook al weer records gebroken worden. Een gemiddelde vierkante meter kost inmiddels 7079 euro. Slechts één op de zes huurders is daardoor in staat een huis te kopen. De anderen, ach, nou ja, die kunnen altijd nog naar Saint-Denis verhuizen. Daar zijn de prijzen een stuk minder opgelopen.

Ik kreeg een mailtje van le Journal de Saône-et-Loire, dat door een technische storing de online versie van de krant de rest van de zomer geheel gratis zal zijn. Nou lees ik hem maar heel zelden, laat staan online, maar nou het tóch gratis is, ben ik toch eens gaan kijken.

En inderdaad, het is dezelfde krant. Veel aandacht voor lokaal nieuws. Iemand heeft zijn auto rond een boom gevouwen. Iemand is getrouwd. Een echtpaar houdt het al 75 jaar samen uit. De zonnebloemen doen het goed en de vergadering van de majorettevereniging ‘Étoile Montponaise’ was een groot succes.

Dat intussen in een ver land duizenden mensen worden doodgeschoten door de politie en een stukkie verderop een milieuramp plaats vindt verdient een klein stukkie ergens in een hoekje. Dat nieuws heeft niets met ons te maken. Het raakt ons niet, dus missen we het niet.

Zo’n locale Franse krant is volgens mij nog het leukste voor Nederlanders met een tweede huisje in Frankrijk. Die kunnen via dit medium weer even nostalgisch genieten van de achterlijkheid van het Franse platteland en de bekrompenheid van de mensen die er wonen. Zit je zelf in de grote stad in Nederland, waar je de hele dag gebombardeerd wordt door ellende uit de hele wereld (ik zag laatst op nu.nl een stukje over een Australische pedofiel die zich had vergrepen aan een paar kleuters in Australië! met daaronder honderden verontwaardigde reacties, die meestal neer kwamen op castreren en de sleutel weggooien), dan is het fijn om te lezen dat in de Saône-et-Loire een groepje dames bijeen is gekomen om een vereniging ter bevordering van de borstvoeding op te richten. En dat zij zich daarbij de zelfgebakken moederkoek goed lieten smaken.

Voor die naar plattelandsnostalgie hunkerende thuiszitters is dus deze blogpost. Geniet van de gratis JSL.

Het Frans Bureau voor Toerisme in Nederland heeft een totaal onbegrijpelijke ‘viral’ campagne bedacht om Frankrijk vakantieland onder de aandacht te brengen van het grote publiek. Boodschap is: win een vakantie in Frankrijk. Deze boodschap is achter een tenenkrommend slechte nep-commercial gehangen.

Het gaat om een parodie op de beroemde ‘Will it blend’ filmpjes van Blendtec, waarbij ze allerlei spullen in de Blendtec mixer tot gruis malen (zelfs een iPad keert tot stof weder in zo’n ding). In de parodie van het Franse verkeersbureau zien we een guitige nep-Fransman in nep-nep-Engels met een nep-Frans accent testen of de Franse cultuur (in de vorm van de helden Asterix en Obelix) mixt met die van andere landen. Dat blijkt niet zo te zijn, om de clou maar even te verklappen. Asterix en Obelix mixen immers ook niet met de Romeinen! Ja… en?

Flauw, flauw flauw! En wat betekent het voor de doelgroep, de vakantieganger? Lekker naar Frankrijk, want die Fransen zijn xenofoob? Ga in Frankrijk op zoek naar een plek waar je niet hoeft te mixen met de Fransen? Of: vergeet als je naar Frankrijk gaat je mixer niet? Ik begrijp er helemaal niks van. En als ze nou op zijn minst een Franse acteur hadden genomen in plaats van een schmierende Hollander…

De overheid, Sarkozy en zijn marionetten, probeert van alles om maar een beetje in de smaak van het gepeupel te vallen. De jongeren horen daar ook bij en dus heeft men een speciale jongerensite ontwikkeld (voor zo’n twee miljoen euro) om de jongeren te helpen in hun zoektocht naar hun ik in onze samenleving: Waka. Een soort wiki voor ado’s.

In plaats van te surfen naar een subsite op gouv.fr, surf je nu naar skyrock.com. Tja, daar ga je meteen raar van praten. Want, waar de “officiële” overheidsjongerensite nog gewoon Frans bezigt, is dat op Waka ver zoek. “Travail” wordt “job” of “taf” en het “collège” wordt “bahut”. Leuk voor juffen Frans om de leerling “djeunz” bij te brengen, maar dat is m.i. niet zonder risico.

Op de forums zijn sommige jongeren gepikeerd dat ze getutoyeerd worden, en als je daar een vraag stelt is de kans groot dat je nooit antwoord krijgt. Het lijkt de overheid wel.

Afijn, Waka is een poging van de Franse overheid om jongeren toe te spreken. Die gaan van deze site zeker geen beter Frans spreken, maar wellicht dat ze een beetje op weg geholpen worden in het ontdekken van het echte leven. Daarvoor dient de “orienteur”, maar die kan ook zomaar iemand met een master 2 aanbevelen om maar schoonmaker te worden in een bejaardentehuis… Het beste is nog om de “ressources” te raadplegen: daar word je al gauw naar andere – serieuze – sites weggeleid.

Oh ja, dat Waka toch echt een overheidssite is, is slechts te zien aan dat plaatje rechtsboven op de thuispagina: “Une initiative des Pouvoirs publics…”. Dat “pouvoirs” met een hoofdletter P geschreven wordt, zegt al genoeg.

Ik werd gebeld door de Wereldomroep. Of ik, als peilstok van de Franse samenleving, wat zinnigs kon zeggen over de reacties van de Fransen op de afgang van ‘Les Bleus’ in en tegen Z-Afrika. Dat kon ik niet, want ik spreek amper Fransen hier, omdat ik altijd maar thuis zit te werken voor en chatten met mijn Nederlanbdse klanten. Bovendien kijk ik geen Frans nieuws, noch Franse actualiteitenprogramma’s omdat ik niet kan wennen aan de aanstellerige stijl van al die in hoefijzervorm opgestelde BF’ers. Ça m’dégoute.

En de mensen die ik wél sprak, wilden het er eigenlijk niet over hebben. Het ‘bon mot’ dat ik lanceerde tijdens een ‘conseil de classe’ viel plat op zijn bek. Geen enkele reactie. En de vriend die ik op straat sprak tijdens een concert op de ‘journée de la musique’ leek het onderwerp ook snel af te willen sluiten. Onder elkaar spreken ze er schande van, maar tegenover buitenstaanders houden ze een stijve bovenlip. “Blijf met je gore poten van onze klotevoetballers af!”, blijkt het devies.

Hoe dan ook, mijn anders zo gevoelige wichelroede voor het Franse maatschappelijke sentiment blijft in dit geval in gebreke. Heeft iemand hier andere ervaringen? Kees bijvoorbeeld, volledig geïntegreerd, heeft die in zijn kennissenkring iets opgevangen over het algemene gevoel over de geslagen équipe van Domenèque?

Voordat er twee cafés achter elkaar staan, voeg ik snel even wat persoonlijk nieuws toe. Ik heb een aanbod gekregen voor de verkoop van Immogo. Dat heb ik geaccepteerd. Word er niet rijk van, maar alles is beter dan de site laten doodbloeden. De nieuwe eigenaar geeft de site aan kapitaalinjectie. Er komt een geheel nieuwe versie, met veel handige extra functies. Zelf blijf ik nog betrokken, overigens. Zonder mij – ik zeg het in de mij zo kenmerkende bescheidenheid – ligt de site direct op zijn gat. Hopelijk komt er nieuw elan in.

Goed, onze vriendin woont dus in ons te koop staande boederij in Romenay. Haar nakende verhuizing was voor ons meteen een mooie stok achter de deur om nu toch eindelijk dat tweede onderkomen bewoonbaar te maken. Het werd wel een ontzettende stresstoestand, want er was weinig tijd. Met hulp van bereidwillige bouwondernemingen zijn er in een maand tijd aan- en afvoerleidingen voor het sanitaair aangelegd, betonnen vloeren gestort, een complete elektrische installatie aangelegd en wat gipsplaatwandjes afgewerkt. We hebben alleen het hoogstnoodzakelijke werk laten doen, om de kosten te drukken. Maar wel goede kwaliteit. En het huis is nu bewoonbaar.

Mijn dank gaat uit naar de bouwondernemingen die op korte termijn bereid waren in te springen.

De elektrische installatie is gedaan door François Comparet van Chateaurenaud, terwijl beton en gipsplaat werden verzorgd door Saône-et-Loire Construction. Onze vaste loodgieter, Philippe Boudier, zorgde voor het sanitair.

Schatten van mensen, allemaal, die ons K-klusje snel en goed geklaard hebben.

Het huis blijft overigens wel gewoon te koop staan, want de maandlasten drukken zwaar en inkomsten hebben we er niet uit. Onze vriendin woont er gratis, maar zal weer vertrekken als een nieuwe koper is gevonden. Kan ik haar opnieuw verhuizen, vrees ik.

Je wist het misschien niet, maar er is een site speciaal voor Nederlanders in Frankrijk. Met de mogelijkheid oproepen en andere berichten te plaatsen (soort forum zeg maar), groepen samen te stellen rond een bepaald thema en zelfs met elkaar te chatten!

De site heet Nederlanders.fr en dat is ook meteen het adres. Het is een telg van het grote ‘ning’-netwerk en alle gadgets en mogelijkheden werken prima. Ik heb meteen een woningruilbericht geplaatst en maak er bovendien reclame met mijn huizensite Immogo. Eens kijken wat dat oplevert.

Foto ©Franck Boulay – www.bresse.info

Als je in Nederland vertelt dat je in de Bourgogne woont, blijkt dat mensen meestal maar aan twee dingen denken: Bourgondische wijn en de Morvan, waar ze dan steevast een kennis hebben met een huisje. Maar er zijn ook andere streken in de Bourgogne. Zelfs streken waar helemaal geen wijn gemaakt wordt. Wij wonen in zo’n streek: de Bresse (niet te verwarren met de wintersportplaats ‘La Bresse’). Het Pays de Bresse is geen officiële geografische regio. Je kunt het vergelijken met Twente, Gooi & Eemland of West-Friesland. Het staat niet echt op de kaart maar mensen die er wonen weten precies waar het ophoudt. Daar wonen namelijk ‘de anderen’: vreemd volk.

Waar ligt het Pays de Bresse?

De Bresse bestrijkt een rechthoek van ongeveer 100 km hoog en 40 km breed in het oostelijk deel van de Saône-vallei. Aan de westkant begrensd door de Saône, in het Noorden door het onderste stroomgebied van de Doubs, aan het Oosten door de voetheuvels van de Jura en aan de zuidkant door een denkbeeldige lijn van de monding van de Chalaronne tot het dorp Saint-Martin-du-Mont, om precies te zijn het gehucht ‘Vavre’. Het pays ligt daarmee in de Ain (Bresse de Bourg), de Saône et Loire (Bresse Louhannaise) en een heel klein strookje Jura. Het wordt doorsneden door rivieren (Chalaronne, Veyle, Reyssouze, Seille, Solnan) die van Oost naar West stromen en allemaal in de Saône uitmonden. Het is een tamelijk homogeen landschap van lage heuvels en weilanden, met uitzondering van de vallei van de Saône, waar het verrassend plat is. ‘Friesland met kreukels’ zegt ik zelf altijd.

Volaille de Bresse

Als de Bressaan érgens trots op is, dan is het wel op het gevogelte uit de Bresse. De wereldberoemde ‘Poulet de Bresse’ heeft zelfs een AOC. Het is een middelgrote, witte kip met karakteristieke gladde blauwe poten. Plus natuurlijk een felrode kam, zodat ze alle kleuren van de Franse vlag draagt.
Een Poulet de Bresse moet voldoen aan een hele set nauwkeurig omschreven regels. Er zijn drie soorten: de poulet de grain (maïskip), de chapon (kapoen of gecastreerde haan) en de poularde. De laatste twee soorten worden na minimaal 32 weken scharrelen op minstens 20m2 per vogel nog ten minste vier weken in het donker opgesloten en vetgemest met in melk geweekt meel van maïs en graan. Op de markt herken je ze makkelijk. Ze zijn namelijk in een doek genaaid, waarbij alleen de nek en de kop vrij blijven. Verder heeft de Volaille de Bresse een eigen driekleurig metalen zegel in de nek, bewijs van afkomst.

Plofkip of smaakexplosie
Het kippevlees dat je in de supermarkt aantreft, in handige porties over plastic ‘barquettes’ verdeeld, heeft niet veel meer met kip te maken. Het is vlees van industriekuikens, met allerlei kunstgrepen in een week of tien klaargestoomd voor de slacht. Natuurlijk, een Chapon of Poulet de Bresse is een heel andere prijsklasse. Je betaalt al gauw rond de 20 euro, maar dan heb je ook wat. Niks van dat rulle, soms zelfs korrelige van de industriefilet. De Poulet de Bresse smaakt naar vléés… dooraderd met vet, sappig, met een stevige beet. Gegrild of gebakken, de Poulet de Bresse – zo bio als het maar kan – heeft aan wat zout en peper genoeg om volledig tot zijn recht te komen.

Smullen maar!
Zelf heb ik graag een kippetje dat je nog als zodanig herkent, maar de Fransen gooien er natuurlijk weer de nodige room, wijn en morilles overheen. Die recepten vind je overal op het web. Liever sluit ik hier af met mijn persoonlijke favoriet, genoemd naar de vrienden die het ons ooit serveerden.

Poulet Sanchez
Braad de Poulet de Bresse rondom bruin in een koekenpan en leg hem even aan de kant. In dezelfde pan kun je nu wat blokjes of sliertjes (alumettes) gerookte spek fruiten, met uiringen en knoflook.

Leg de kip in een flinke braadpan (cocotte en fonte), met de spekjes, ui en knoflook, een twintigtal zwarte olijven en liefst verse mediterrane kruiden (rozemarijn, thijm, laurier) en een stuk of twee tomaten voor het vocht. Je hoeft overigens niet veel zout meer toe te voegen, want de spekjes en de olijven zijn al zout van zichzelf. Je kunt gaandeweg nog wat aardappeltjes toevoegen, die dan de smaak van de kip, olijven en spekjes in zich opnemen. Het geheel met de deksel op de pan op een laag vuur langzaam laten garen. Na een uur tot anderhalf uur, afhankelijk van de grootte van het beest, is je kip helemaal Sanchez.

Bon apetit!

Eerder verschenen in ‘Bourgondische Zaken‘.

Stel, je hebt je droomhuis in Frankrijk gekocht. Leuk stukje grond er bij, aan huisje en boompje ontbreekt alleen nog maar het beestje.
Welnu, grijp je kans. Stephanie van Equis Retraite slaat alarm. Haar bejaardenhuis voor paarden is in financiële nood gekomen. Inmiddels is de nood zo hoog gestegen dat er een gedwongen verkoop van een kleine 40 paarden dreigt. In weerwil van de naam bejaardenhuis voor paarden gaat het voor het overgrote deel om paarden in de kracht van hun leven, pittige camarguepaarden die nog jaren mee kunnen.
Het lijkt er op dat Stephanie vrede zou kunnen hebben met de verkoop, ware het niet dat er een gevaar is: met een beetje pech worden de edele dieren gewoon voor de kiloprijs van paardenvlees verkocht. Dus is er op Internet een serie van berichten als deze verschenen: red de camarguepaarden van de slacht.
Mocht je enigszins in de buurt van Vierzon zitten, zaterdagmiddag 29 mei vanaf elf uur kun je de paarden bekijken. De verkoop aan de hoogst biedende is ’s middags. Mocht de prijs boven de kiloprijs van een paardenbiefstukje uitkomen, dan hoef je niet uit diervriendelijkheid mee te bieden.

De Britse internetkunstenaar Stanza heeft een database vol met stadsgeluiden van de hele wereld. Hij heeft er een openbaar kunstproject van gemaakt op soundcities.com. Zo geeft bijvoorbeeld een klik op Shanghai de mogelijkheid om een groep vrouwen over sex te horen praten. Interessanter is het natuurlijk om eens op Parijs te klikken. Elk fragment, hoe banaal ook, is een stukje identiteit van de stad en de mensen die er leven. Het leuke is dat je ook zelf geluiden kunt toevoegen.

Belachelijk! Hebben ze eindelijk één wet waar iedereen vrolijk van wordt, willen ze hem afschaffen. Het Franse gedoogbeleid loopt echt de spuigaten uit. Het pantalonverbod voor vrouwen wordt met voeten getreden en wat doet de regering? NIKS!

Ben je in de veronderstelling dat de filosofisch-dromerige ‘Loesje’ met haar handgeschreven uitspraken een typisch Nederlands verschijnsel is? Mis. In Frankrijk hebben ze Ben. Voluit Benjamin Vautier. Een kunstenaar die schrijft. Al sinds 1955! Witte letters op een donkere achtergrond. Korte teksten, meestal, raadselachtig, filosofisch, soms het cliché nauwelijks overstijgend, soms blatant briljant. Enfin, kijk zelf maar even op de site van Ben.

Dit is echt kunst voor schrijvers. Voor types als ik, die in een museumzaal met grote kleurrijke werken van erkende meesters meteen naar voren lopen om te kijken wat er op het bordje staat. “Lunch op het gras.” Ah, op die fiets! Met het verschil dat nu de kunst het bordje is. Of het bordje de kunst. Wat jij wilt.

Geinig is ook dat op de site vermeld wordt dat dit geen verzameling ouwe rommel en lulkoek van een zonderling is. Voor alle zekerheid staat er dit: “Cette exposition est reconnue d’intérêt national par le ministère de la Culture et de la Communication/Direction générale des patrimoines/Service des musées de France. Elle bénéficie à ce titre d’un soutien financier exceptionnel de l’Etat.” Dat je het maar weet. Sukkel!

Een eerste indruk? Prima. Je kunt hier, hier en hier rondkijken.

In het echt te bezoeken tot 11 juli 2010 in het MAC te Lyon.

Sympathiek project : de onalledaagse belevenissen van alledaagse mensen in Parijs.. Mensen die je niet eens meer opmerkt. Eigenlijk het ultieme portret van Parijs!
Brèves de trottoir
Uitgangspunt: de plattegrond van Parijs voorzien van punaises. Elke punaise staat voor een portretje van een onbekende.
Mooi!!!

Hier ga ik niet teveel woorden aan vuil maken, het is vooral bedoeld als opvulling: Pour la liberté de la fesse!
Stuur je blote billen op van een plek die nog niet is gefotografeerd en je scoort eeuwige roem….

Waarom ik als Francofiel niet in Frankrijk woon, wordt mij menigmaal gevraagd. Nu zijn daar meerdere redenen voor. Eén van de belangrijkste: Frankrijk heeft zo verschrikkelijk veel fantastisch mooie plekken, dat ik me niet aan eentje daarvan wil binden.

Voor het geval ik toch voor één van die plekken mocht bezwijken, heeft good old Wim Bavelaar me de lust daartoe wel ontnomen. Echt oud worden in Frankrijk is namelijk zo leuk nog niet. Franse bejaardenhuizen kennen namelijk weinig privacy, zijn smerig en kampen met gebrek aan personeel. Bovendien mag je nu dan een redelijk mondje Frans spreken, als de leeftijd echt opspeelt, schijnt de kennis van een tweede taal toch weg te zakken. En een beroep op de Nederlandse AWBZ voor de kosten van zorg in Frankrijk kun je tegenwoordig ook al vergeten.

Maar er gloort hoop. Leve de Marpa! Dat is een complex ouderenwoningen waar je gewoon je eigen bedoeninkje nog hebt. Wil je op je zelf eten, dan kook je zelf, heb je zin om voor de buren te koken, dan schuif je gewoon aan in de keuken van het restaurant. Bovendien word je op je oude nog gewaardeerd ook, want dankzij jouw aanwezigheid vinden de dokter en de fysiotherapeut het de moeite om te blijven.
Goed, een marpa dus. Da’s turbotaal voor een Maison d’accueil rurale pour personnes âgées. Nee, die afko kom je bij Bavelaar, wiens boek La Maison toch de bijbel is voor Nederlandse immigranten in Frankrijk, niet tegen. Maar wij Nederlanders hebben er een prima vertaling voor. Een woonzorgcomplex wordt hier immers standaard aangeduid als een wozoco…

Het moest een leuk uitje worden, in plaats van het gebruikelijke pétanque (le boulodrôme se trouve à côté)…
Helaas werd het een drama.
Niet alleen door het overduidelijk aanwezig zijn van heul veul politie, al in de rij werden mijn leerlingen (zonder aanleiding!) verbaal en fysiek bedreigd. In feite was het dus over voor het begonnen was!

Foire du Trône: het schijnt niet meer te zijn wat het ooit geweest is. Terwijl wij de groep aan het verzamelen waren zagen wij diverse vechtpartijen waar de politie met minimaal 5 personen op af rende.
Het geheel was behoorlijk intimiderend en een domper op de feestvreugde.

Naar het schijnt heeft een bepaalde bevolkingsgroep het heft in handen daaro.
Of, zoals een agent mij meedeelde: wij staan hier niet voor niks! Het heeft allemaal niets meer te maken met de kermis.
Uiteraard mag iedereen hier een eigen mening over hebben.
Maar na deze ervaring is het voor ons over & uit.

Update:
wou dat ik dit eerder had gelezen…..