Zojuist een alleraardigste site herontdekt, waar je al je vragen over Frankrijk kwijt kunt, die dan prompt door een hele horde Frankrijkgangers en andere francofielen beantwoord worden. Een echte uitkomst, want dat INFO•PUNT van ons zet niet echt zoden aan de dijk. De voormalige, enigszins labiele moderator is vervangen door een nieuw, geestelijk geheel uitgebalanceerd team, dus ga gerust een keer kijken op het vernieuwde Frankrijkforum!

Het lijkt nu nog misschien ver weg, maar eens komt voor jou als HeF-fer de dag dat je helemaal geïntegreerd bent in Frankrijk. Dat niemand meer aan je hoort dat je geen Fransman bent. Dat je petanquet als de beste. Dat je aan een croissantje en een kop koffie genoeg hebt bij het ontbijt. Dat je niet naar de camping kunt als er geen tv in je voortent is…
Dan dreigt een vreselijk lot. Het is onvermijdelijk dat je ooit voor korte of voor langere tijd terug zult moeten naar dat land dat je zo enthousiast achter je gelaten hebt. Tien tegen één dat je je er zeer ontheemd zult voelen.
Geluk bij een ongeluk: zoals er Nederlandse clubs in Frankrijk zijn, zijn er Franse clubs in Nederland. Zo is daar om te beginnen de Assemblée des Français à l’Etranger. Op haar website le Lion Bleu (Hollandse leeuw in Frans blauw), die je graag adviseert maar er ook op wijst dat Fransen in Holland hun moederland kunnen helpen: de moderne Hollandse politieke ideeën en de vele hervormingen in ons systeem zouden een bron van inspiratie voor Frankrijk moeten zijn. Oh ja, of u niet wilt vergeten de Franse cultuur uit te dragen in Nederland.
De site is alleen een beetje eenrinchtingsverkeer. Wie behoefte heeft aan discussie, kan terecht op Le Forum, waar Franstaligen in Holland elkaar met raad en daad bijstaan.
Voor degenen onder ons die er aan hechten naar een kerk te gaan, komt Gods woord bij de Eglise Wallonneook in het Frans tot ons.

Lang, lang geleden verhaalden wij op ons ouwe log over de wonderlijke belevenissen van Sloeber en le docteur Villemot, aka Sloeber in Frankrijk.
Iedereen die zich geroepen voelde (en dat waren er heel wat) kon meedoen en zo zijn of haar geheel eigen draai aan het verhaal geven. Soms hilarisch en soms ging het ook een kant op die je niet verwachtte.
Er bestaat een site met alleen maar van dat soort verhalen: Legow. Je kunt kiezen uit allerlei stijlen: romantisch, avontuur, sf etc. Leuk om de verschillende stijlen van mensen te lezen.
Goed voor je Frans.

Er is overigens nog zo’n site: coitus impromptus. Is wel wat moeilijker en ziet er ook wat minder toegankelijk uit.

En wanneer je je eigen verhaal kwijt wilt, van begin tot eind, ga dan naar Mes histoires

Sandra schrijft:“Ik heb even getwijfeld of dit onderwerp wel iets was voor HeF, want veel diepzinnigs en intelligents valt er echt niet te maken van een oranje monster datenkel gloubi-boulga eet en woont op kindereiland 😉 maar aangezien hij deel uitmaakt van meerdere generaties Franse kinderherinneringen, dacht ik dat hij best genoemd mocht worden tussen alle ‘grote’ namen en onderwerpen die gebruikelijk aan bod komen! Een beetje lichte kost en een schepje gloubi-boulga kunnen soms geen kwaad ;-))”
Ik denk dat dit zeker iets is voor HeF, juist omdat we mensen (en niet in de laatste plaats onszelf) willen helpen álles van Frankrijk te leren. Als immigrant heb je heel veel gemist en het is soms irritant om tijdens een etentje met louter Fransen ‘uit de conversatie te vallen’ omdat het ineens over Claude François gaat, over Devos of Casimir. Na zo’n stukkie op de site kun je dan in ieder geval heel oppervlakkig meedoen en roepen: “Passez-moi le gloubi-boulga” om niet voor een cultuurbarbaar door te gaan.
Dus, Sandra, heel hartelijk bedankt voor je bijdrage.

Krek. wees hier eerder op blogster Catherine Sanderson, die door haar Franse werkgever ontslagen werd omdat ze haar blog in werktijd bijwerkte. De blog Petite Anglaise zou ook te negatief over haar werkgever zijn, hoewel die niet met naam genoemd werd. Een rechtzaak tegen dat ontslag loopt nog, maar nu al staat vast dat de schrijfster er niet slechter van zal worden. Reuters meldt dat de Britse uitgever Penguin de rechten gekocht heeft om de blog tot boek te verwerken. Een prijs is niet bekend gemaakt, maar wordt geschat op 800.000 euro voor de publicatie in het Verenigd Koninkrijk en nog eens zo’n bedrag voor publicatie elders. Dat betekent dat Penguin er op rekent dat Petite Anglaise een regelrechte bestseller wordt.

Striptease op de Franse treurbuis? Dat is een programma dat de maatschappij uitkleedt. De makers filmen in een documentaire stijl hele normale dagelijkse situaties van hele normale mensen. Dat levert allerminst doorsnee televisie op. Sommige scenes zijn klassiek. Zoals die van de familie die problemen hebben met het invoeren van de ‘disque dur’ van hun nieuwe computer. En de leraar die een moslimleerling kapittelt omdat deze gerookt zou hebben. Tijdens Ramadan! Mooie filmpjes.
Op de eigen site krijg je vooral fragmenten te zien. Wil de de complete film zien, zoek dan onder de juiste titel bij youtube. Daar vond ik deze.

Vandaag wordt in het multiculticulturele museum Gargo 21, in het noorden van Parijs (XVIIIè) een expositie geopend van Afrikaanse kunstvoorwerpen van de drie jaar geleden vermoorde Franse RFI-radioreporter Jean Hélène.
De jarenlange Afrika-correspondent van RFI werd op 21 oktober 2003 in Abidjan (Ivoorkust) op de stoep van het politiebureau vermoord, toen hij (weer eens) verslag deed van politieke onlusten, geweld en de de burgeroorlog die toen hernieuwd in volle omvang oplaaide. Hij werd van dichtbij door een politieman door het hoofd geschoten. De dader is inmiddels tot 18 jaar cel veroordeeld.
De expositie bestaat uit Afrikaanse kunstvoorwerpen die Jean Hélène verzamelde in de vijftien jaar dat hij voor de Afrika-desk van de Franse Wereldomroep gestationeerd was in achtereenvolgens vrijwel alle Franssprekende landen in Oost-Afrika. De expositie bevat niet alleen beeldhouwwerken en houtsnijwerk, maar ook kralen, kleding, speren en andere ‘typische’ Afrikaanse voorwerpen.
Ook is een klein deel van de expo ingeruimd voor foto’s, boeken en publicaties die Jean Hélène (zijn echte naam was Christian Baldensperger) wijdde aan de jongste geschiedenis. Toen de Westerse wereld ( zo kort na de val van de Berlijnse Muur) nog niks wilde weten van de op gang gekomen volkerenmoord in Rwanda, probeerde hij Frankrijk (en de rest van de wereld!) wakker te schudden. De Franse politieke elite vond zijn waarschuwingen lange tijd reactionair nieuw kolonialisme.
Dat het leed en de te late internationale reacties op soortgelijke crises in Congo, Sudan en Ivoorkust zich herhaalden, is een verhaal apart. Jean Hélène werd in 2002 in Parijs adjunct-hoofdredacteur van RFI.
Toen het Vreemdelingenlegioen opnieuw ter bescherming van de Franse belangen naar Abidjan werd gestuurd, was hij weer ter plekke.
De moord op de 50-jarige Afrika-kenner schokte heel Frankrijk; het was niet alleen dagenlang voorpagina nieuws, ook nu nog trekt de ‘herdenkingsexpositie’ veel aandacht.
Daarbij gaan veel ‘recensies’ niet zo zeer over de waarde en betekenis van zijn verzamelde kunst, als wel opnieuw over de moeite van veel jonge Afrikaanse naties nog altijd hebben om op eigen benen te staan. Zij zijn een civiel ambassadeur kwijtgeraakt.
De galerie Cargo 21 in de ‘half-zwarte’ voorstad van Parijs richt zich vooral op inter-culturele contacten en uitwisselingen. Sommige exposities komen nu eenmaal wel in De Melkweg of Cargo 21, en niet in het Stedelijk of in het Louvre.
De expositie L’Afrique de Jean Hélène duurt tot 29 oktober.

Wéér wat nieuws! Naast de verplichte onderzoeken naar asbest en loodhoudende verf (en in zuidelijke regio’s de termieten) bij de verkoop van een huis, komt er per 1 november een nieuw onderzoek bij: ‘Le Diagnostic de Performance Energétique’ of DPE. Dan komen ze dus bij je uitrekenen of je huis economisch en ecologisch verantwoord is, of juist erg ‘énergivore’. Volgens de Adème (milieu-instituut) is dit niet alleen goed voor de ontwikkeling van ecologisch verantwoorde woningen, maar ook een ware zegen voor de bouwbranche, want dit verplichte energielabel zal veel mensen doen besluiten energiebesparende maatregelen te treffen.
En wie gaat het onderzoek betalen? Dat heb ik nog nergens kunnen vinden. Ook in dit artikel niet. Wél weet ik dat er weer veel technische bedrijfjes met deze energierapportages een fijne boterham mee zullen gaan verdienen.

In de film Amélie zagen we de jongeheer Quincampoix als verwoede verzamelaar van weggegooide automaten-foto’s.
Heb je dat ook wel es, dat je snel foto’s wil maken, dat het resultaat niet zo bevalt en dat je ze dus maar snel wegflikkert? Niet meer doen! Je kunt ze laten ‘recyclen’ bij lifematon

Lang had ‘ie er over getwijfeld, maar gisteravond kwam om 20.09 uur in een live-uitzending op TF1 het hoge woord eruit: Jack Lang stelt zich niet kandidaat voor de Franse presidentsverkiezingen in april 2007. De 67-jarige vroegere Nouveau Dieu de la Culture Française gaat de interne PS-strijd uit de weg met Ségolène Royal, die volgens veel Franse opiniepeilingen kans maakt de eerste vrouwelijke president van Frankrijk te worden.
Ségolène’s gooi naar de macht wordt in de Franse media alom omschreven als de komst van een hinde in het politieke krachtenveld dat tot nu toe overheerst wordt door olifanten; kortom, nieuw tegen oud. Nou gaat die vergelijking deels mank omdat de 53-jarige Royal zelf ook behoort tot het establishment: al vanaf de jaren tachtig is zij volksvertegenwoordiger, zowel in haar gemeente als in de Poitou-Charente, en was zij tot drie maal toe enkele jaren minister. De vergelijking tussen hinde en olifanten gaat wel op voor het politieke programma waarmee zij (tot nu toe!) veel aanhang onder PS-leden heeft verworven. Zij tamboereert vooral op communité civic, solidariteit, nieuwe omgangsvormen en een volwassener verhouding tussen Franse overheid en burgers. Dat zal veel Fransen als muziek in de oren klinken! Zelfs de gespannen raciale verhoudingen in de voorsteden van Parijs, Marseille, Bordeaux en andere grote steden doet ze niet af met een geef ze een rotschop-benadering á la Sarkozy, maar verpakt ze in formules over nieuw burgerschap.
Vooral dat eerste en dat laatste punt lijken goed aan te slaan: sinds Madame Hollande (zij is de echtgenote van PS-partijbons Francois Hollande) zich het afgelopen halfjaar manifesteert als presidentskandidate, heeft de PS maar liefst 84.000 nieuwe leden bijgeschreven, op een totaal van 200.000.
In een interne partijverkiezing om de uiteindelijke kandidatuur moet zij het de komende zes weken eerst nog opnemen tegen de pro-Europese reformiste Dominique Strauss-Kahn en de vroegere premier Laurent Fabius. Maar in opiniepeilingen staat zij veruit vóór: met zo’n 49% tegen 14% en 6%. Ze kreeg zelfs maandag de jaarprijs van de Franse parlementaire pers, voor haar uitspraak dat als ze níets zegt, het kennelijk toch nieuws is…
Kennelijk heeft Jack Lang conclusies getrokken uit die partijpeilingen: als een van de olifanten uit het Franse porceleine kabinet stond hij op een magere 8 procent. Maar het politieke dier zal ook beseft hebben dat de linkse oppositie nieuw elan nodig heeft. De afgelopen dagen hadden de 69-jarige oud-premier Lionel Jospin en Francois Hollande zich al teruggetrokken uit de race, en gingen er in de PS steeds meer stemmen op voor een kandidaat die de partij kan herenigen. De vleugelstrijd tussen echt links, links, een beetje links, regeergeil en de behoudende klasse (vakbonden!) doet al bijna ook de Libé ten onder gaan.
De komende weken, met enkele grote debatten tussen de kandidaten, hebben de 200.000 PS-leden het voor het zeggen. Als géén van de kandidaten in de eerste schriftelijke stemronde voor 16 november meer dan de helft van de stemmen haalt, wordt op 23 november een tweede ronde gehouden tussen de twee PS-kopstukken met de meeste stemmen. Gezien de huidige peilingen gaat Ségolène het dan opnemen tegen de (alsmaar rechtser wordende) republikein Nicolas Sarkozy. (Hoewel De Villepin nog steeds niet het achterste van zijn tong heeft laten zien!) Royal heeft het voordeel dat ze beoordeeld zal worden op wat ze voor de toekomst wil (hoewel dat soms abstracte, vage formuleringen zijn); hij heeft het nadeel dat hij beoordeeld zal worden op wat hij de afgelopen jaren dééd.
Overigens: Jack Lang zei gisteravond in het grote TF-1 nieuwsprogramma weliswaar dat hij zich niet kandidaat stelt (bovendien heeft hij nog steeds niet de benodigde 30 steunverklaringen !), maar formeel kan hij zich tot dinsdagmiddag 15.00 uur kandidaat stellen. Misschien wil hij dinsdagmorgen de reacties afwachten. Dus nog even geduld….

Geplaatst door Krek, maar geschreven door: IEDE!
Bedankt, Iede.

Hij is net uit. Een film over een pijnlijk onderwerp: de Algerijnse soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog meevochten om het Franse land (waar ze nog nooit eerder waren geweest) te helpen bevrijden van de Duitse bezetter. In de frontlinie.
Indigènes (je zou het kunnen vertalen met ‘autochtonen’) verhaalt niet alleen over heldendaden, maar ontketent ook een politieke discussie: de pensioenen van Algerijnse oud-strijders zijn al sinds 1959 bevroren. Een schande, vindt ook mevrouw Chirac. “Doe er iets aan, Jacques!” schijnt ze te hebben geroepen, na de première. Enfin, we zullen zien.
Een hoofdrol voor Jamel Debbouze, niet alleen acteur, maar nu ook producent.
De film komt pas eind november in Nederland uit

Er zijn heel veel sites over de Bourgogne, maar dat zijn vooral statische verzamelingen informatie, opgezet vanuit de regionale overheden, wijncoöperaties en toeristische instellingen. Vandaar ook dat ik aangenaam verrast was toen mijn oog viel op een -nota bene Engelstalige! – site met verstrooiende en – heel belangrijk – telkens vernieuwde informatie, genaamd Burgundy Eye. Het is een echt magazine, dat meeverandert met de seizoenen en dat uitgebreide actuele informatie geeft over wat te doen in de Bourgogne. Met helder geschreven recenties van restaurants en overzichten van goede hotels. De maker, David Cogan, is een Ierse wijnspecialist en -schrijver die in de Bourgogne is komen wonen. Samen met zijn vrouw Laurence maken ze Burgundy Eye. Ik sprak David aan de telefoon omdat ik op zijn site wilde adverteren. Hij vertelde pas nog bij mij in de buurt te zijn geweest, want hij had gegeten in ‘Aux Terrasses’ in Tournus. Toen begreep ik nóg beter waarom die site met zoveel plezier gemaakt lijkt. David en Laurence kunnen lekker voor hun werk en dus aftrekbaar uit eten in sterrenrestaurants en op bezoek bij tophotels, babbelen met de meest gastvrije Bourguignons die er rond lopen!
Je begrijpt… Burgundy Eye staat in mijn favorieten. Nou nog een Franse versie.

Als ik kan kiezen, kies ik altijd een bekend A-merk in de supermarkt. Gewoon omdat meestal de kwaliteit beter is en dan met name het mondgevoel en de nasmaak. Je staat echter niet stil bij het feit dat de meeste merken een verleden hebben. Prodimarques (kortweg een vereniging van A-merken) doet dat wel, en behoorlijk uitgebreid. In hun Sagas des Marques hebben ze het verleden van 45 merken bijeengebracht. Een tocht door de hypermarché zal nooit meer hetzelfde zijn…

Het zoveelste ‘gezellige feestje’… De snelle jongens met de mooie dames komen binnen, nadat ze hun al even snelle bak opvallend geparkeerd hebben. Het liefst half op de stoep zodat voorbijgangers gedwongen worden om ook letterlijk even bij dit degelijk Duits fabrikaat stil te staan.
Na wat Hi’s over en weer en vluchtige zoenen zodat de glossy lippen in tact blijven, beginnen de echte gesprekken.

“Hey wat doen die sportvelgen van jou nou op ’t moment? Mooi karretje trouwens.”
“Ja gaat wel, maar denk er toch over om de opvolger van deze aan te schaffen, maar ja, het vrouwtje wil ook wel ‘s wat hè.” Zijn gesprekspartner begrijpt hem volledig. “Ja , dat gaat bij ons ook altijd zo. Maar ach, een nieuw outfitje kan wonderen doen, hè?”
Mijn allergie begint alweer te groeien. Maar onder sommige feestjes kun je nu eenmaal niet uit. Lichamelijk ben ik nog aanwezig, mijn gedachten dwalen alweer af…
Waarom moest ik nou juist in het hoge noorden geboren worden? Nou ja, het hoge noorden is nog tot daaraan toe. Maar waarom het noorden van het verkeerde land? Om het hier te hebben gemaakt, moet je wel eerst die glimmende bolide hebben, of die nieuwe inbouwkeuken. Dan wel ééntje die net iets duurder is dan die van je vrienden, uiteraard mét de ingebouwde ijsblokjesmachine in de koel/vriescombinatie. Anders stelt-ie nóg niets voor.

Met weemoed denk ik aan de oude Citroënbus in de tuin in Frankrijk… Aan de houtkachel in het veel te krappe keukentje. Waar óók van die glimmende bolides rijden, maar waar de aftandse oude wagentjes voor een grappig evenwicht zorgen.
Ik kan het ze maar beter niet vertellen, want ik ken de gevolgen zo langzamerhand. Al ben ik de hele avond niet in de picture geweest, ineens krijg ik alle aandacht. Niet om het mij over mijn interessante baan te hebben. Nee, want hoe hard ik daar ook voor gestudeerd heb, helaas verdien ik (nog) niet genoeg. Nee, de echt goede gesprekken gaan nu over mijn droom. “Joh, Evelyne, denk jij nou écht dat daar alles beter is?” Het antwoord wordt al voor me gegeven. Nee, dan heb ik het goed mis, integendeel. Ik baseer alles op vakantiegevoelens. Ik ben niet realistisch.

Klopt, ik ben niet altijd realistisch. Ik heb beelden in mijn hoofd van bouwvallige huizen en ‘doorleefde’ gezichten van oude kromme vrouwtjes. Die in de zon een intens mooie schoonheid krijgen.. Visioenen van mezelf terwijl ik bomen snoei en tussendoor de luiken voorzie van een nieuwe laag lavendelblauw..

Nog voor ik ook maar een stap richting mijn dromen heb gezet, proberen mensen ze al te ontkrachten. Allemaal adviezen, die allemaal zo goed bedoeld zijn… Ik luister maar met een half oor. Ik droom….

Investeren in aandelen? Obligaties? Meestal is het doel van investeringen om in de toekomst meer armslag te hebben in het leven dat de investeerder nu al leidt. Maar er is een alternatief: investeren in een nieuw leven. In Frankrijk bijvoorbeeld. Maar ook het investeren in een nieuw leven heeft een financiële bijsluiter nodig en de voor de hand liggende investeringen bieden niet altijd de beste kansen.

Wout van Moors heeft een eigen webdesignbureau en het gaat hem voor de wind. Financieel dan. Hij heeft meer werk dan hij aankan en verdient meer dan zijn gezin nu nodig heeft. Hij heeft overwogen om de overtollige cash dan maar te investeren in aandelen. Maar Van Moors heeft geen toekomstig doel voor ogen, zoals een boot, of eerder stoppen met werken. Integendeel, met dat geld zou hij nu al het leven willen kopen dat hem voor ogen staat: een andere omgeving met een beter klimaat en meer joie de vivre. Het gezin Van Moors wil naar Zuid-Frankrijk.

Volgens het CBS vertrokken in 2004 zeventigduizend Nederlanders naar het buitenland, onder wie terugkerende allochtonen en Nederlanders die hun pensioen elders willen genieten. Maar steeds meer Nederlanders die nog niet pensioengerechtigd zijn investeren alles wat ze hebben, tijd, geld, energie en inspiratie, in een nieuw leven in het buitenland. In 2004 gingen er zo’n vierduizend naar Frankrijk, om daar te gaan wonen en werken.

Nederlanders hebben geen vestigings- of werkvergunning meer nodig in Frankrijk. Bovendien spreken de Fransen steeds beter Engels. Dus niets staat een nieuwe prettige werkomgeving in de weg. Toch? Nou… niet helemaal. Een baan vinden in Frankrijk is niet eenvoudig met zijn werkloosheid van tien procent. Natuurlijk is er vrijheid van werken binnen de Europese Unie en moeten Nederlandse diploma’s door Franse werkgevers worden erkend, maar om te concurreren met Franse werkzoekenden is het nog altijd noodzakelijk om vloeiend te Frans te spreken en schrijven, zelfs bij een internationaal bedrijf waar de voertaal Engels is.
Veel Frankrijkgangers kiezen dan ook voor een eigen bedrijf.

Iedereen met een beetje doorzettingsvermogen kan een bedrijf starten in Frankrijk, ondanks de beruchte Franse bureaucratie op dat gebied. Nederlandse ondernemers zijn welkom, vanwege hun innovatieve mentaliteit, hun marketingvaardigheden en hun talenkennis. Sommigen nemen hun bedrijf mee en zetten het in Frankrijk voort, zoals Van Moors van plan is te doen. Indien het werk zich grotendeels afspeelt langs of op de elektronische snelweg dan is dat geen probleem. Alle Franse steden en nagenoeg alle dorpen van enige omvang bieden ADSL (in Frankrijk DSL genoemd). Overigens zitten er enkele nare belastingconsequenties aan het letterlijk meenemen van een Nederlandse BV, dus is het vaak beter om het Nederlandse bedrijf te liquideren nadat een Frans bedrijf is opgezet en het klantenbestand daarheen is overgeheveld.

Maar ook voor Nederlanders die hun bedrijf niet mee kunnen nemen, of die in Nederland in loondienst zijn, zijn er mogelijkheden om in Frankrijk te beginnen als ondernemer. De toeristische sector is verreweg het populairst: een camping, een restaurant, een hotelletje of chambres d’hôtes. Toch past hier een waarschuwing: het toerisme stagneert in Frankrijk. Na het topjaar 2001 is in de meeste regio’s de bezettingsgraad elk jaar verslechterd.

Neem nou een camping. Er is geen volk dat zo graag kampeert als Nederlanders. Veel landgenoten dromen dan ook van een leven in Frankrijk als campingeigenaar. Maar er worden nauwelijks meer vergunningen afgegeven voor nieuwe campings en de vraagprijs voor campings die te koop staan is hoog. Het seizoen is kort, in Zuid-Frankrijk niet veel langer dan vijftien weken, verder naar het noorden nog korter. In die korte tijd moet het inkomen worden verdiend voor het hele jaar. Bovendien vragen milieumaatregelen steeds meer investeringen. In 2005 zijn bijvoorbeeld de eisen die aan de afvoer van afvalwater worden gesteld weer flink aangescherpt. Kansen liggen vooral bij campings municipales, die gemeenten van de hand willen doen. Echte ondernemers weten van zo’n vaak verouderde camping iets speciaals te maken, bijvoorbeeld een naturistencamping of een camping voor motor- of hondenliefhebbers. Als de gemeente daar toestemming voor geeft, natuurlijk.

Of een echt Frans restaurantje in zo’n slaperig dorpje, waar dan de lokale bevolking komt voor een pastis en een eerlijke maaltijd met producten van het land. Da’s toch een mooie droom? Inderdaad, en meestal niet meer dan dat. Jaarlijks gaan duizenden restaurants in Frankrijk failliet. Vaak door slecht management. Vaker door arbeidsconflicten want de arbeidsregels zijn streng en het valt niet mee om van onwillig personeel af te komen. Maar het vaakst door gebrek aan marge. Fransen zijn gewend relatief weinig te betalen voor het eten buiten de deur, terwijl goede ingrediënten duur zijn en de arbeidskosten hoog. Maar er zijn kansen als een restaurant kan worden gekocht voor weinig geld, bijvoorbeeld uit een faillissement. Het helpt ook als de nieuwe eigenaar bereid is grote risico’s te nemen, bijvoorbeeld door een Noors visrestaurant te beginnen midden in de Auvergne. Eigenlijk alleen in dit soort uitzonderingsgevallen kan een gastronomische Nederlander een succesvolle start maken als Franse restaurateur. En dat is dan alleen nog maar de start. Alles daarna hangt af van de kwaliteit van de keuken. In de Franse cuisine geldt maar één regel: kwaliteit. Liever goed eten aan wankele formica tafeltjes, dan matig eten in een design interieur.

Een hotelletje dan? Alles tot en met vijf kamers heet chambres d’hôtes, waarvoor weinig regels gelden. Boven de zes kamers heet het een hotel, waarvoor aan de spreekwoordelijke 101 regels voor het hotelwezen moet worden voldaan. Fransen zijn immers dol op zeer gedetailleerde regels. En precies zes kamers? Dat is zo’n anomalie in de regels, waar voortdurend over gebakkeleid wordt. Heerlijk zo’n chambres d’hôtes: wonen in een mooi huis op het Franse platteland en leven van het ontvangen en verzorgen van gasten. Nou, niet helemaal. Vijf kamers bieden onvoldoende inkomen om van te leven en er zal dus een bijverdienste moeten worden verzonnen. Maar bij een hotel krijgt de ondernemer onder andere te maken met de ERP, de regels voor Établissements Recevant du Public, allerlei gedetailleerde voorschriften voor brandbeveiliging, gehandicaptentoegang en gescheiden toiletten. Beter is het om een bestaand hotelletje over te nemen, dat al “au normes” is v.w.b. de ERP. En een drankvergunning natuurlijk, want die zijn ook steeds lastiger te krijgen.

Buiten het toerisme zijn er mogelijkheden voor de innovatieve ondernemer, die Nederlanders vaak over het hoofd zien. Er zijn verschillende sectoren, waar de Franse markt nog volop ruimte biedt. Bijvoorbeeld het internet-ondernemerschap. Het gebruik van het internet loopt in Frankrijk nog steeds wat achter en biedt daardoor allerlei kansen voor nieuwe activiteiten. Bovendien kan een internet-ondernemer vaak Franse klanten combineren met Nederlandse, zodat hij steeds meer kan overschakelen naar de Franse markt, naarmate zijn kennis van de Franse taal en cultuur toeneemt.

Dan zijn er nog de beroepsgroepen, waar in Nederland voortreffelijke opleidingen voor bestaan en waar in Frankrijk een tekort aan is: schoonheidsspecialistes, fysiotherapeuten, bloemisten en zo zijn er nog meer. Bijvoorbeeld Nederlanders met ervaring in de bloemen worden met open armen ontvangen: werken in een bloemisterij of bij een groothandel, het starten of overnemen van een bloemenzaak, mogelijkheden genoeg. En een goede loodgieter, een ervaren metselaar of een gedreven meubelmaker kan overal zijn brood verdienen. Begrijpelijk dat steeds meer ervaren vaklui ervoor kiezen om dat te doen in een vriendelijker klimaat.

Met innovatieve ideeën en genoeg geld is er veel mogelijk in Frankrijk. Indien er niet genoeg geld voorhanden is, dan moet een bank in de arm worden genomen. Nederlandse banken verstrekken geen krediet aan nieuwe ondernemers in Frankrijk, de Frankrijkganger is dus afhankelijk van een Franse bank. Een cultuurschok! De Franse banken waren ruim dertig jaar geleden nog allemaal in handen van de staat. Tot op de dag van vandaag wordt er ambtelijk gedacht. Boos het dossier op tafel gooien met een ‘….dan ga ik wel naar de concurrent’ als het ondernemingsplan is afgewezen maakt over het algemeen weinig indruk. Franse banken houden ook niet zo van startende bedrijven. De eerste vraag is altijd: ‘Mogen wij de balans inzien van de laatste drie jaar?’ Als een ondernemer daarop antwoordt: ‘Ja, maar, dit is een nieuwe onderneming,’ dan zal het gesprek niet zelden eindigen met ‘:…dan zien wij u graag terug over drie jaar.’ Alleen al om deze reden is het aan te raden een bedrijf over te nemen met een goed gedocumenteerde historie, in plaats van er zelf een te beginnen. Bij een overname kijkt de bank zorgvuldig naar de persoon. Hoe ondernemend is hij, wat is zijn ervaring? Daarnaast ziet de bank graag tenminste vijftig procent eigen geld. En natuurlijk een ondernemingsplan, in ‘t Frans en op z’n Frans. Dat wil zeggen: weinig woorden en veel cijfers, gerangschikt op een manier zoals Franse banken dat gewend zijn.

Succes is niet gegarandeerd, maar er zijn kansen genoeg voor een goed renderende investering in een nieuwe leven in Frankrijk. Die kansen liggen echter niet altijd op de gebieden waar Nederlanders over dromen en enkele waarschuwingen zijn op zijn plaats. Niet elke investering in een leven in Frankrijk brengt op wat er van verwacht werd. Toch hebben al duizenden Nederlanders er succes mee gehad. Zij genieten nu van de joie de vivre die in Nederland zo moeilijk haalbaar lijkt.

En Wout van Moors…? Die zit volgend jaar op zijn eigen terras in de schaduw van een plataan een website te bouwen. Met het laatste glas van een plaatselijke bon vin blanc, overgebleven van de copieuze lunch.

Wim van Teeffelen
Ondernemen-Frankrijk

Iedereen kent dit programma wel. Met gemengde gevoelens wordt het bekeken. Gemengd, want soms een tikkie jaloers, maar ook sijpelt er vaak wel wat leedvermaak doorheen.
Wanneer mensen door een te roze bril kijken, zich niet goed hebben voorbereid en dat leuke romantische dorpje toch een achterlijk gat blijkt te zijn en de buurman zo 1-tje die de kat in het donker knijpt. Gnagnagna.
Al surfend kwam ik bij een site waar allerlei verhalen staan van mensen die de stap hebben genomen Best leuk om te bekijken enne….
daar zitten ook wel wat bekenden van ons bij. Kijk maar eens goed.
(Het gaat overigens om meer plekjes dan alleen Frankrijk, maar dat wisten jullie van het programma ook vast al wel)

Zowel in Frankrijk als in Nederland gaat vanaf vandaag een groot deel van de gemeenschap vasten.Ik ben deze bijdrage met een titel begonnen die misschien wel heel dubbelzinnig is. Carême is de naam van de meest christelijke tijd: het vasten. Maar de christenen hebben niet het alleenrecht. Want de Ramadan is gister begonnen.
De meesten van jullie weten het inmiddels wel. Maar voor diegenen die het nog niet weten zet ik het nog even op een rijtje.

Ik heb diverse bronnen gevonden en het gaat van westerse uitleg, kinderlijke uitleg tot the real thing

Enfin, ieder het zijne, moet je maar denken.

Mijn motto is en blijft: leven en laten leven. Laat jij mij in mijn waarde dan laat ik jou in de jouwe.
(Hoewel het me tijdens de ramadan af en toe wel moeilijk wordt gemaakt)

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik jullie regelmatig verblijdde met de zg. ‘vocablocjes’. Ik weet niet precies waardoor, maar op een gegeven moment kwam de klad erin.
Enfin, ik wil het weer nieuw leven inblazen, op voorwaarde dat jullie de ideeën aanleveren. Want ik ben niet altijd even geïnspireerd. Gek, hè?

Ik had nog wel wat op de plank liggen om een klein aanzetje te geven.
Het is een site waar je veel kunt le(z)(r)en: Y fo lire!

Vroeger, toen ik klein was, hadden wij geen does thuis. Laat staan een bad. Mijn moeder zette een zinken teil op het granito aanrecht van onze eenvoudige arbeiderswoning en vulde deze (de teil) met water uit de Valliant geiser. Het was behelpen, badderen op het aanrecht, maar het had toch ook wel iets gezelligs. Tegenwoordig zie je hier in Frankrijk steeds meer mensen met van die moderne jacuzzi-baden. Dan borrelt en schuimt en stroomt er van alles, al dan niet met lichteffecten. Eerlijk gezegd word ik daar al zenuwachtig van als ik er naar kijk. Geef mij maar een tobbe! Vandaar dat ik zo gecharmeerd ben van het aanbod van ‘Baden van Hout’. Die verkopen hele fraaie en – zo verzekeren ze me – oerdegelijke houten baden, die je zomaar in de tuin kunt zetten. Je hebt er hele hele jaar door plezier van. In de zomer kun je er in afkoelen en in de winter – óók in Nederland dus! – stook je het bad met de erin geplaatste houtkachel tot een aangename 39 graden, zodat je er lekker in kunt gaan zitten gaarstomen. En áls er al wat borrelt, dan is dat puur natuur.

Op mijn verzoek heeft Baden van Hout een speciale herfstaanbieding bedacht, alléén voor bezoekers van Hollandais en France. Dus lijkt zo’n bad je wat, voor in Nederland of bij je huis in Frankrijk? Vraag niet hoe het kan, maar profiteer!

Het laatste weekeinde van september staat voor de deur, en alhoewel veel LdF-minnende NL’ers het proberen te onderdrukken, betekent dat weekeinde voor hen niet alleen het begin van de herfst, maar in 2006 ook definitief het einde aan de regelmatige tochten langs campings in Frankrijk. Ze hebben er de afgelopen dagen – al dan niet mokkend, met tegenzin – tegenaan gekeken, maar vóór 1 oktober moeten de caravans weer in de winterstalling staan. Dwingende deadline…

Tot die tijd hadden tienduizenden Hollandse caravansleurders tenminste nog het gevóel dat ze in september nog een paar dagen via Luik-Luxemburg-Metz-Nancy-Dole naar het zuiden konden afzakken, maar als de herfst zich eenmaal aankondigt, als het om acht uur, half negen in de achtertuin al donker wordt, dan móeten ook de caravans en vouwwagens worden opgeborgen.
Wèg is het gevoel, wèg de mogelijkheid; de keiharde werkelijkheid van minstens vijf maanden níet-heen wordt met een brok in de keel geslikt.

Voorlopig niks meer ‘avez-vous une place pour une caravan-pliante‘? Voorlopig niet meer door dat fraaie landschap, met uitgestrekte vergezichten dat er na elke bocht weer anders uitziet, niet meer langs dorpjes die er bijna allemaal hetzelfde uitzien en niks-meer bezoekjes aan brocantes die altijd weer wat anders opleveren..

Een laatste zomer-bbq in de achtertuin van zoonlief in Îls-vers-Um (tien kilometer ten zuidoosten van La Rèn) doet beseffen dat de zomerse Frankrijk-uitjes dit jaar écht voorbij zijn. Een laatste blik op de randen van het Bois de Corvèr vergoedt een hoop..De eerste keer een fles geven aan de eerste kleindochter vergoedt nog meer….Memory Lane in het kwadraat…

Luis Couperus, Gerard Cox (’t is weer voorbij, die mooie zomer‘) en Peter Koelewijn (‘je wordt óuder, papa‘) wisselen elkaar af. Vorige week zei een frequent bezoeker van R&F dat we na 9-11 verder kunnen. Ik was wat somberder. Maar met evenveel tromgeroffel wordt het nieuwe leven aangekondigd; ik had het op schoot….

Kan ze over een maand of vijf mee ? Misschien staan we dan ergens een paar dagen in de Dordogne, of zo. Verrek, zouden ze dan eigenlijk wel komen logeren? Of moeten we nou twee wandelwagens hebben; een voor hier, en een voor daar ?
Ach, het seizoen 2007 is nog minstens vijf maanden weg, mijmerde hij zich voor zich uit…

Je mag dan ooit gekozen hebben voor een verblijfplaats buiten Nederland, dat betekent nog niet dat je alle banden met ons warme kikkerlandje definitief hebt verbroken. Je volgt het nieuws, houdt de politiek bij en wilt hierop ook enige invloed blijven houden. Het is immers nog steeds jouw pensioen waarover ze daar in Den Haag beslissen. En misschien heb je ook nog vele dierbaren in het verre Nederland, die je graag de kans biedt op een gezonde toekomst onder de juiste politieke leiding.
Vroeger was het een heel gedoe als je wilde kiezen. Moest je iets met de ambassade, papiermolens, ambtenarij. Welnu, dat van die papieren moet nog steeds, maar je kunt het meeste nu zeer laagdrempelig via internet regelen. En, dat is nog het allerleukste, je kunt op het uur U ook via internet je stem uitbrengen op de partij en de kameraad van jouw keuze. Tijdens de verkiezingen van ver kiezen dus. Dat begint hier.

‘Les Hollandais’

Ik ben benieuwd wat er door het hoofd van de gemiddelde Fransman gaat bij het lezen of horen van bovenstaand woord.
Lange tijd heb ik gedacht dat hij het vooral zou associëren met tolerantie. En dat kwam goed uit: het is immers hetgeen de Nederlander zelf ook maar al te graag pretendeert te zijn, toch?

Steeds vaker vraag ik me echter af of Nederlanders de juiste betekenis van tolerant eigenlijk wel kennen. Het kan ook zijn dat mijn twijfels ongegrond zijn omdat ik zelf niet de juiste betekenis ken. Er is maar één manier om daarachter te komen, ik raadpleeg het woordenboek. Ja hoor, ik heb het goed begrepen: toleran’tie v [gmv] verdraagzaamheid.
Nou als wij werkelijk zo gezien worden, dan mogen we daar best trots op zijn, toch?

Als…. Want mijn vrees is dat de gemiddelde Fransman zo langzamerhand ook een heel andere associatie bij ‘Les Hollandais’ krijgt. En hiermee doel ik op het woord waarvan ik hoop dat Nederlanders het juist niet graag willen zijn, namelijk: asociaal.

Voor de goede orde heb ik ook hiervan nog maar even de betekenis opgezocht. Asociaal’bn & bw zonder sociaal besef. Ook deze betekenis heb ik goed begrepen.
Dacht ik.. Voor mij had dit namelijk een negatieve lading. Maar misschien moet ik het vanuit een heel ander perspectief zien. Het zou wel eens dè verklaring kunnen zijn voor het gedrag dat een aantal Nederlanders in het buitenland vertoont.

Misschien zijn ze daarom wel zo ontzettend ‘aanwezig’. Misschien schreeuwen ze daarom wel zo hard over het campingterrein dat ze nu eerst even moeten ‘zeike’. Misschien schelden ze elkaar daarom wel verrot zonder gene en ‘en plein public’.
Ze kunnen er eigenlijk niets aan doen! Ze hebben gewoon dat sociaal besef niet! En dat is best zielig…

Voor alle duidelijkheid: Ik wil geen moraalridder zijn. Wanneer je ’s avonds met vrienden nog iets zit te drinken, kan het voor je directe omgeving al snel te luidruchtig zijn. Ook ik heb me daar wel eens schuldig aan gemaakt.

Ik scheer ook absoluut niet alle Nederlanders over één kam. Ik hoop alleen dat de gemiddelde Fransman dit ook niet gaat doen. Want tot dusver vind ik deze nog verbazingwekkend tolerant..

Integreren gaat stukje bij beetje. Als je als Hollandais en France de Franse taal redelijk meester bent, kom je een heel eind. Pratende-weg gaat Frans spreken gelukkig steeds makkelijker. Bovendien hebben veel Fransen één plezierige eigenschap: ze vinden het prachtig als een buitenlander zijn best doet Frans te spreken. Terwijl jij nog staat te stuntelen, maken zij al een compliment over je goede taalgebruik.
Maar hoe goed je ook Frans spreekt, je zult het in Frankrijk waarschijnlijk nooit voor het zeggen hebben. Met een beetje mazzel komen je kinderen zo ver. Daar moet je ze dan wel bij helpen door ze naar Ecole Nationale d’Administration te sturen. Een diploma van deze elite-opleiding staat garant voor een top-carrière, is het niet omdat de school zo goed is dan wel omdat de oud-studenten elkaar de bal behendig toespelen.
Onder de alumni (voor zo’n school is het woord afgestudeerden veel te ordinair) bevinden zich president Chirac, zijn (verre) voorganger Valéry Giscard d’Estaing, presidentskandidate Ségolène Royal, haar man en partijsecretaris François Hollande, directeur Jean-Claude Trichet van de Europese Centrale Bank en de top-politici De Villepin, Juppé en Jospin. Voor wie denkt dat het een illusie dat een immigrantenkind zich in die kringen kan mengen: ook oud-leerling en oud-premier Edouard Balladur is een kind van buitenlandse ouders.

Hoe goed ken jij Frankrijk?

Eigenlijk bedoeld voor kinderen, deze site, maar ik denk er ook volwassen bezoekers wel een plezier mee te kunnen doen. Je kunt er je kennis van Frankrijk mee testen.

Wil je de taal vooral oefenen, dan is van dezelfde maker (l’Institut de la Providence te Anderlecht) de volgende oefensite beschikbaar.
Speel ze.