We schrijven zaterdag, 5 maart 2005. Ronaldus en rijden naar de camping van Panneçot, waar we een afspraak hebben met de burgemeester. Gelukkig weet Ronaldus de weg, want we dreigen te laat te komen. Sterker, we dreigen helemaal niet te komen, want het weer is niet echt fantastisch.

Toch zijn we er in geslaagd de camping met het feestzaaltje op te sporen.

Hier gaan we dus onze bijeenkomst organiseren. Van buiten zit het er gezellig uit, zo in de sneeuw.

Van binnen ook. Wat spartaans, maar dat betekent ook dat we niks kapot kunnen maken. Een zaaltje waar je wel met 50 man kunt eten, voldoende stoelen, een keukentje en

een heel meer voor de deur. Hier mogen we straks ook gebruik maken van de kajaks en kano’s. Dat wordt zwemmen!

Bovendien is er een camping, waar onze gasten gratis mogen logeren. Helaas alleen koud douchen, maar dat is een kwestie van wennen. Na ons afscheid van de burgemeester verkennen we nog even de buurt. Met zijn

pittoreske straatjes,

vervallen oude schuren

en indrukwekkende vergezichten.

Ook de dorpjes in de omgeving bieden gelegenheid tot het schieten van Anton Pieck-achtige plaatjes. Wat dacht je van deze

besneeuwde brievenbus? Of, hilarisch…

een terras met een lawinekabouter?

Op sommige binnenplaatsen lag de sneeuw kuitdiep!
Hoe dan ook was het een vruchtbare reis.
Waarvan overigens nog wel een paar foto’s beschikbaar zijn. Voor de liefhebbers.

Heel, heel lang geleden moesten wij op de basisschool, die toen nog gewoon lagere school heette, gedichten uit het hoofd leren en voordragen.
Dat kon van alles zijn, van de blauwbilgorgel tot Marsman.
Ik geloof niet dat dat nog gebeurt.
In Frankrijk daarentegen is dit heel gewoon!
Kijk maar eens op deze site.
Ik kwam op deze site terecht, omdat ik “La Colère” zocht, dat door een van de kinderen, Johann, wordt voorgedragen in de extra’s aan het eind van Etre et Avoir.
Ik weet dat Krek. het een eindeloos vervelende documentaire vindt, maar het ziet er vanuit onze optiek uit als het paradijs!

Vorig jaar oktober heeft onze Franse vriend Pierre ons meegenomen tijdens een zoektocht naar verse champignons. Niks leuker dan je eigen voedsel zoeken in de natuur. Bij thuiskomst liet hij ons zien hoe je champignons klaarmaakt en bereid zodat je ze aan aantal dagen in de koelkast kunt bewaren. Het eerste wat moest dat was het schillen van de champignons, nou daar hadden we nog nooit van gehoord. Na het schillen wassen in koud water met een flinke scheut azijn. Spierwit werden ze. Daarna in plakken snijden en zonder water op het vuur. Zonder water? Ja, zonder water. Na een tijd stond er tot onze verbazing een behoorlijke laag vocht in de pan. Als de chapmignons grauw grijs van kleur zijn, zijn ze goed. Afgieten en klaar.. opbakken met knoflook en peterselie en smullen maar..
Zal de volgende keer eens vragen of hij ook verstand van truffels heeft of in iedergeval weet hoe je ze kunt vinden, want dat zijn toch wel de lekkerste paddestoelen die er zijn.

Op deze truffelsite is een hoop info te vinden.

Was toevallig hoor, dat we alledrie hetzelfde kleurtje aan hadden.

Veel Franser kan een onderwerp niet zijn! Wij mogen graag een potje spelen, hebben serieus overwogen een baantje aan te leggen in de tuin, maar vonden dat ook weer zonde van de ruimte.
De officiële pétanque site
Ze hebben wel een geinig logo.
Een ander logo dat je vaak tegenkomt bij clubs is uiteraard Fanny.
Om geen aanstoot te geven (jawel, Krek: het lukt mij ook soms, woordspelletjes) moet je om haar te bekijken maar even extra klikken
Voor de mensen die het Frans -nog- niet machtig zijn, vond ik een site in het Engels, waar “Fanny” wordt uitgelegd
Wanneer je wat grondregels uitgelegd moet hebben, dan is dit een hele fijne site
En hier kun je alles te weten komen over de geschiedenis van het ballenspel.

Ik werd toch wel wat nieuwsgierig, na dat stokbroodverhaal en ben es gaan neuzen.
Varkens eten alles, maar koeien?
Ja hoor! Lees dit maar eens. Schattig! Nou ja, het gaat over “des céréales en bâtonnets” Is dat niet hetzelfde dan?