Een boompje planten, dat was vroeger een symbolische daad bij een geboorte, een huwelijk of een eerste steen. Zo’n boom groeide met je mee en uiteindelijk was het: boompje groot, plantertje dood. Tegenwoordig is het planten van symbolische bomen een hot item. Je kunt meebetalen aan bebossing als aflaat voor het schandelijk genieten van een vliegvakantie. Je CO2-voetprent verkleinen.

Er zijn ook mensen – zo leert mij de site Les végétaliseurs – die het planten van zo veel mogelijk groen op plekken waar er minder is als daad van verzet zien. Een symbolische manier om je teweer te stellen tegen het oprukkende beton, de ontmenselijking van de woonomgeving en ja zelfs de globalisatie.

Mijn zegen hebben ze. Al is het voor mensen die op het platteland wonen wat lastig te bevatten. Als ik ergens iets wil planten moet ik eerst iets groens weggraven om plek te creëren. Dat zal wel niet de bedoeling zijn. Dus is mijn symbolische daad vóór meer groen in de wereld dat ik er hier een boom over opzet.

In een grijs verleden ging ik wel met een studiegenoot liften. Naar Frankrijk. Aangezien we twee mooie jongens waren, werden we regelmatig aangezien voor een stelletje. Daar hebben we verder geen last van gehad. Behalve één keer toen we in Parijs een hotelkamer boekten in een vlooiennest naast de hallen. We kregen een kamer met een duidelijk beslapen bed, waarin we zelfs nog wat verdwaalde schaamharen aantroffen. De eigenaar – ter verantwoording geroepen met een verontwaardigd: “Il y a des poils dans le lit!” – putte zich uit in excuses. Hij dacht kennelijk dat we alleen voor een snelle wip kwamen. We kregen een andere kamer, zonder haren, maar wel met een heel nest stofkonijntjes onder het bed. Het was geen duur hotel.

Er bestonden toen, voor zover ik weet, nog geen reizen voor mensen van het homosuele geloof. Nu wel. Waarom? Nou, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Je wilt als gay couple (m/v) nu eenmaal niet in een hotel terecht komen waar een homohater achter de receptie (of erger: in de keuken) staat.

Er zijn speciale hotels en chambres d’hôtes die met zoveel woorden melden dat ze niks tegen homo’s en lesbo’s hebben. Dat vind ik persoonlijk een beetje overdreven, maar ik kan me ook wel weerr voorstellen dat het voor de gelijkstromig geaarde reiziger een geruststelling is.

Misschien zou het handig zijn als uitspanningen die wél bezwaar hebben tegen niet-gemengde koppels dat ook vooraf duidelijk maken. Wellicht moet er een soort JA/NEE-sticker komen? Dan weten we tenminste welke bedrijven we moeten mijden als de pest.

Het is niet iedereen gegeven om de sterrenstatus te verkrijgen. Onze regionale volksheld Remi Gaillard heeft daarom het omgekeerde tot streven gemaakt: c’est en faisant n’importe quoi qu’on devient n’importe qui. En het gaat ‘m aardig af. Remi heeft het nieuwe televisiegenre ‘sitcam’ uitgevonden (‘situation camera’, waar overigens genoeg komedie in zit), wat voornamelijk op internet te zien is, want bij de televisie houdt-ie ’t nooit lang uit. Wel wordt-ie op televisie veel gekopiëerd, maar zelden geëvenaard.
Sommige sitcams zijn minder geslaagd, maar er is genoeg plezier te beleven aan zijn strapatsen. Vergeet niet zijn sportprestaties te bekijken, want Remi is een goed voetballer en hardloper. En zeker dat laatste komt ‘m regelmatig goed van pas…

Ook op dagelijkse beweging te vinden.

Wat doe je als je websitebouwer bent en je dochter van 11 komt met een lumineus idee voor een site voor de internationale scholen-community? Dan zeg je natuurlijk: “Lumineus idee, Sophietje!” en je gaat meteen aan de slag.

De vader in dit geval is Arnold Verhoeven, de man van marche.fr en inmiddels ook drijvende kracht achter de Nederlandse versie van SOS Médecin : SOS Arts. En Arnold houdt niet van halve maatregelen. Dus werden twee stagiairs en een webmaster ingehuurd en vijf maanden lang in het eigen hotel gestald om de site – onder bezielende leiding van Sophie zelf – in elkaar te prutsen. Tegelijkertijd was Arnold zelf bezig met het verzamelen van alle adressen van alle internationale schoilen ter wereld. En nou staat hij. En hoe!

International Schoolfriends is inmiddels de grootste online verzameling van International Schools ter wereld, met enkele honderden bezoekers per dag. Het is ook een sympathiek idee, dat je je oude schoolvrienden kunt blijven opzoeken, zeker voor deze populatie, toch vaak kinderen van expats die telkens opnieuw verhuizen. Verder is het een complete community-site, met blogs en profielen en alles er op en er aan. Niet gek voor een 11-jarige.

Ben benieuwd waar Sophietje een volgende keer mee komt.

Het moest er een keer van komen. Mensen met een huis in Frankrijk hebben hun eigen ‘Ruches’, een Social Network-site met geolocalisatie, zodat je op een Google map kunt kijken wie wat waar uitvreet. Wij hadden zelf al zoiets met onze eigen HeF-map die Peter ooit knutselde. Maar dit is veel meer. Een shoutbox waar je ff snel kunt chatten, een forum, de mogelijkheid je favoriete foto’s en video’s online te zetten en meer uitgebreide profielen van vaste gasten.

Leuk om eens te zien welke koppen er bij de trouwe Forumgasten horen. De eerste klantjes van Ook In Frankrijk – want over die site heb ik het – zijn voornamelijk afkomstig van Frankrijkforum. Maar het kan niet missen of ook steeds meer andere Frankrijkfans zullen de weg naar deze nieuwe site weten te vinden.

Er zijn nog wat kinderziektes betreffende de weergave en webmaster Martin (Tinus) is nog niet toegekomen aan het wat ‘ontengelsen’ van de oorspronkelijk Angelsaxische webware. Maar dat gaat vast allemaal goed komen. Het toeristische seizoen is afgelopen en Martin en zijn vrouw zijn professionele campingbeheerders (overigens op zoek naar een nieuwe camping, dus als je wat hoort…) die nu alle tijd hebben voor dit soort nieuwe initiatieven.

Mensen, we worden belazerd! De bekende zender TF1 rommelt telkens weer met de lengte en de uitzendschema’s van onze favoriete programma’s. Veel Nederlanders in Frankrijk hebben daar wellicht geen weet van. Daarom is het goed dat Hollandais en France nu eens de vinger op de zere plek legt.

Je begrijpt waarschijnlijk al waar het om gaat… “Les feux de l’amour” (the Young and the restless)! Sinds 1989 niet weg te denken uit het franse televisiebeeld, razend populair. Niemand kijkt er naar, maar iedereen is op de hoogte van wat er speelt in het leven van Lily, Brooke, Bill en Nick.

Jarenlang hadden de afleveringen in Frankrijk dezelfde lengte als die in België en Zwitserland. Maar een tijdje terug heeft TF1 besloten om vijf afleveringen per week te verknippen zodat ze ze op vier avonden konden uitzenden. Met als belangrijk nadeel dat de sleutelscene met de cliff hanger (altijd aan het einde van de aflevering, nu ineens midden in de uitzendig terecht kan komen. De artistieke integriteit van de feuilleton werd hier geweld mee aangedaan.

Natuurlijk zijn de fans in opstand gekomen. En wat is nu het gevolg? Ik ga het je zeggen. Let op, nu worden er nog maar 4 afleveringen per week getoond. Maar dat betekent dat wij in Frankrijk onze achterstand van 102 episodes op België en maar liefst 126 op Zwitserland nooit meer in kunnen lopen. Daar krijgen ze namelijk gewoon 5 hele episodes per week te zien. Ze lopen dus steeds verder uit! Om nog maar niet te spreken van de USA, waar ze ruim 1200 afleveringen op ons voor lopen.

Met alle gevolgen van dien, want er lekken wel eens ontwikkelingen uit die bij ons pas jaren later hun beloop krijgen. Ons kijkplezier wordt daarmee goed vergald.

Het is een grof schandaal en hoog tijd dat Sarkozy dáár eens iets aan doet in plaats van te lopen judojen met Poetin!

Met dank aan het prima journalistieke speurwerk van onze collega’s van Soap Passion en aan de tip van Sandra.

Is dat een mannending? Net als chemiedozen en goocheltruuks? In ieder geval ben ik altijd gefascineerd geweest door optische illusies. Dat je op een tekening twee poppetjes ziet die duidelijk verschillen in grootte, maar dat dat komt door neukeratief perspectief, want eigenlijk zijn ze precies even groot. Dat er zwarte stippen verschijnen tussen witte vierkantjes en dat je na een paar minuten staren naar een ogenschijnlijk betekenisloos patroon ineens een landschap ziet opdoemen. Of – ook gaaf – anamorfoses: schilderijen die niks lijken voor te stellen totdat je ze bekijkt via een conische spiegel.
Of vinden vrouwen dat ook leuk?

Hoe dan ook, ik vond een Franse site met optische illusies die ik jullie (m/v) niet wilde onthouden. Daar vind je ook dit schaakbord van Adelson. Het vierkant buiten het schaakbord heeft exacte dezelfde tint als het vlak A én het vlak B. Niet te geloven? Ongelogen! Geef je ogen maar eens goed de kost!

Kijken, kijken, maar niet kopen. Ook voor televisie wil de echte HeF-er natuurlijk voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. En het liefst moet de hele wereld dan de huiskamer binnenstromen; maar vooral Nederland. Kennelijk is de beeldbuis een probaat antiheimweemiddel, mits zij iets in het Nederlands uitbraakt. Daarvoor is er natuurlijk het Beste van Nederland (en van Vlaanderen, maar dat zetten ze er in de afkorting niet bij). Leuk en aardig, maar niet altijd het beste, ondanks de pretentie. Bovendien houden we er natuurlijk van om zelf te kunnen kiezen. Dan biedt de illegale export van een slimme kaart van Canal Digitaal en een satellietschotel uitkomst, want dan kunnen we lekker zappen langs de verschillende spruitjeskanalen die de niet vliegende schotel te bieden heeft. Veel mensen begrijpen niet dat je niet alles zomaar overal ter wereld kunt bekijken, maar ik zal maar niet over auteursrechten en uitzendlicenties beginnen – u zou wegzappen. Bovendien houden die uitzendlicenties vaak bij de grens op, daar waar de Europese richtlijn in naam (Télévision sans frontières) iets anders doet vermoeden.
Voor Nederlanders die altijd te laat komen biedt internet uitkomst met de webzijde voor Nederlanders die altijd te laat komen.

Maar wat men misschien niet weet is dat Frankrijk ook het een en ander op televisiegebied te bieden heeft. Zo zijn er in Frankrijk zo’n 475 Franse en buitenlandse zenders te ontvangen. Nationale en lokale zenders. Zo is ondergetekende regelmatig op de lokale kijkdoos te zien om het cinematografisch uitgaansleven ter plekke te promoten. Technisch mede mogelijk gemaakt door TDF, een soort Franse NOB, maar dan veel echter. Er is ook een normen- en waardenpolitie, de CSA – een soort Franse kijkwijzer, maar dan veel echter – die inhoudelijk en reglementair de boel een beetje in de gaten houdt. En ondanks dat de bekabeling van Frankrijk gestaag doorgaat zijn veel mensen erg gelukkig met de satelliet. Als je je daarin wilt verdiepen, dan is het nuttig om een paar nummers van het Franse Télé Satellite te raadplegen: in een mum van tijd wordt je een sat-expert. bijna. In ieder geval kom je er dan al gauw achter hoe je niet alleen Franse, maar ook Nederlandse, Britse, Luxemburgse en zelfs Belgische zenders kan ontvangen (naast al die andere van andere kanten van de wereld).
Natuurlijk is er ook de TNT – Télévision numérique terrestre: springstof voor je huiskamer, met – in Frankrijk – vandaag de dag 18 zenders helemaal voor niks nop nietes. Nou ja, je moet wel een televisietoestel hebben, een decoder (als-ie niet in de televisie zit), een antenne, en als je het helemaal netjes wil doen betaal je ook de rédévance audiovisuelle – het Franse kijk- en luistergeld.

Echt gratis – nou ja, met een computer en een internetverbinding – kan het met Zattoo: televisie kijken zonder televisie. Het moet niet mooier worden…

Nog even naar aanleiding van 4 oktober…
Een hond, kat of cavia is zó ..hoezalikhetzeggen …niet-van-deze-tijd!

Een heremietkreeftje moet het zijn! Lekker aaibaar ook. En je kan er allemaal leuke schelpjes bij kopen (of zelf beschilderen, maar dan wel met heremietvriendelijke verf).

Jottem…

We hebben besloten dat ons kantoor een blijvertje is en dus de moeite van het opfrissen waard. Daarom is nu (ook op dit moment als het goed is, want ze redde het niet met alleen de doordeweekse dagen en maandag zou het af zijn) een schilder bezig onze kantoren te witten.

In de tussentijd zitten Franck en ik samen in de spreekkamer (le salon), die als eerste onder handen genomen werd.

Beetje vol, maar straks hebben we dan ook ieder een fraai wit kantoor. Het mijne had zalmroze behang, dus het is sowieso een vooruitgang.

UPDATE: Het is af! Hier is de receptie zoals het er nu uit ziet (er komen nog nieuwe stoeltjes en een kleed)

en mijn kantoor, dat ik wel even had mogen opruimen voor de foto. Verwonderlijk hoe snel de puinhoop om zich heen grijpt.

Photo: TarrinoS

Er bestaat een torretje, Loméchuse, dat een zoetstof kan afscheiden die onweerstaanbaar is voor mieren. Niet alleen onweerstaanbaar, maar ook onmiddellijk verslavend. Deze tor dringt binnen in een mierenhoop en doet zich te goed aan de eieren en de koningin. Eventuele aanvallende mieren worden intussen afgeleid door zijn achterlijf. Dat ziet er namelijk uit als de kop van een mier, en scheidt een sterk verslavende stof af.

Mieren zijn gewend nectar aan elkaar over te dragen in een soort zoen. Dat heet trophallaxie en ziet er uit als in het mooie macroplaatje hierboven. Dus dat ze die zoete rommel van een op een mier gelijkend achterlijf krijgen is voor hen niet meer dan logisch.

De stof is zo verslavend, dat – naar het schijnt – de mier eraan blijft sabbelen zelfs terwijl de tor hem verorbert. Na vertrek van de verzadigde Loméchuse gaan verslaafde mieren op zoek naar meer van deze drug. Ze achtervolgen de tor en klimmen tot bovenin een strohalm, waar ze blijven wachten op hun volgende ‘fix’ tot ze er dood bij neervallen.

Leuke weetjes. Algemene cultuur.

Soms krijg ik ineens een ontzettende zin in iets cultureels. Ik ga dan meestal in een verduisterde kamer op bed liggen tot het over is. Anderen gaan naar een verduisterde zaal om zich daar te laten bestoken door fantasierijke beelden van kunstenaars. Met name de Franse film heeft de naam cultureel verantwoord te zijn. Nu heb ik niks tegen franse films. Wat mij betreft kunnen die heel acceptabel zijn, zo lang de hoofdpersoon Popeye heet en er minstens tien minuten lang een adembenemende achtervolging met auto’s dwars door Parijs in voorkomt. Maar veel cultureler moet het niet worden.

Wat dat betreft is de korte film een uitkomst. Een minuut of tien cultuur is door te komen. Voor je het weet is het over en kun je weer gewoon ergens op een blog of forum uit je nek gaan zitten lullen.

Voor wie echt niet zonder een dagelijkse dosis cinematografische cultuur kan maar ook weer geen uren de tijd heeft, is er 6nema.com. Een site vol korte films. En nee, geen Youtube, want er vallen geen mensen met rare crossfietsjes uit bomen en slechte musici heb ik er ook niet kunnen ontdekken. Nee, heuse ‘court métrages’. Cultuur met een grote K.

Hehehehe, kewl!

“…een blog hebben”… kent u die uitdrukking? Een blog hebben. Als je een blog hebt, ben je eigenlijk verplicht om er iets mee te doen. Want als je er niet af en toe wat in schrijft, heb je geen blog meer maar een gewone site. En je kunt ook niet besluiten om bijvoorbeeld eens per week een babbelpagina toe te voegen, zoals ons stamcafé. Want dan heb je geen blog maar een forum. En dat is ook een site. Maar geen blog.

Een blog bestaat bij gratie van logjes, blogjes of posts. Frequent verschijnende artikeltjes al dan niet met persoonlijke invalshoek. De crux zit hem natuurlijk in het woord ‘frequent’. Drie, vier keer per week een nieuw stukkie is naar mijn smaak toch wel een minimumeis. Maar als je het nou eens te druk hebt met heel andere dingen? Zoals teksten schrijven voor een vrolijke parodie, voor je Franse huizensite of voor klanten van klanten en klanten? Dan kun je die teksten moeilijk ook op je blog zetten. Zeker niet als je ooit hebt besloten dat je blog niet zozeer over jou of je werk moet gaat maar over Frankrijk.

Tja, dan ben je dus zuur. Je moet als blogger steeds zelf iets bedenken om te zeggen, zelfs als je niks te zeggen hebt. Dat is niet makkelijk, want tik maar eens uit de losse pols een paar alinea’s tekst uit je mouw. Ik geef het je te doen.

Soms droom ik wel eens dat de onderwerpen aan komen waaien als gebraden kippetjes in luilekkerland. Mooie dromen zijn dat. Daarom was ik ook zo blij met het nieuwsmailtje van I Search for You met onder meer een link naar het prachtige Sezz Designhotel. Zo heb ik tenminste weer iets anders om van te dromen én om over te schrijven.

Pfffff. Mooi hoor. Mooie site ook.

Ik heb een gelukige jeugd gehad. Dat wil zeggen, wij kwamen thuis niks te kort. Een of twee keer in de week vlees (woensdag gehaktdag) en bijna elk jaar op vakantie. Eerst naar een huisje in Sint Maartenszee en later naar een naturistencamping aan de Atlantische kust. Op één jaar na. Toen kwam er een nieuw bankstel.

Mijn vader werkte in een drukkerij, in ploegendienst. Tussendoor sliep hij of zat hij op de bank te lezen en te roken. Mijn moeder werkte ook, als naaister bij een bedrijf dat zonneschermen verkocht. Alleen heetten die toen nog ‘markiezen’. Mijn moeder kon niet goed stilzitten. Die was dan ook altijd in de weer met lapjes stof (couponnetjes), voor een prikkie opgeduikeld op de markt. Ze naaide voor het gezin, voor de hele familie en soms zelfs voor onze schoolvriendjes.

Zo weet ik nog goed dat ik op mijn 12e naar school gestuurd werd in een nauwsluitend blauw jump suit van stretch stof met voorop een grote rits met een ring er aan en een witte lakriem er om heen. Dat was dan ook in de tijd van Tee-Set (She likes Weeds), The Sweet (Co-Co) en Middle of the Road (Chirpy Chirpy Cheep Cheep!). Dus hartstikke hip. Al liep ik wel glad voor gek natuurlijk, want ik was maar een gewoon jongetje. Ik werd dan ook erg geplaagd. Totdat mijn klasgenootje Tonny Does nét zo’n hip pak kreeg. Met witte lakriem. Toen was het plagen ineens afgelopen. Niet zo vreemd, want Tonny had al een snor.

Hoe dan ook lag ons huis altijd vol met lapjes en naaibladen, zoals de Burda en de Ariadne. Mijn moeder ging zelfs helemaal naar Amsterdam om daar in het hoofdkantoor van de uitgeverij patronen te kopen. Die werden dan op tafel gespreid en met een ingenieus raderwieltje doorprikt om het patroon op de stof te krijgen. Ook had ze een fantastisch apparaat met talkpoeder en een blaasbalgje. De passend klant moest dan op een keukenstoel een langzaam rondje draaien om de talkstreeppufjes te ontvangen. Zo onstond een volmaakt rechte streep die de zoom markeerde. Daar zullen ze tegenwoordig wel een laser voor hebben of zo.

Dit soort gedachten gingen door mij heen toen ik de site Patron de Couture onder ogen kreeg. Een jonge site, want nog niet overal geheel gevuld. Maar voor liefhebbers van zelfmaakmode toch reuze interessant. En… heel verrassend: initiatief van een Nederlandse couturieuse, die na haar verhuizing naar Frankrijk haar patroondroom verwezenlijkt.

Vanavond toch maar weer eens mijn moeder bellen.

Ik woon in een piepklein dorp, verscholen in de piedmont van de Alpen. Er gebeurt zelden wat. Maarrrrr, we hebben – met slechts een luttele 250 inwoners – een bijzonder aangename “bistrot de pays”. Met gezellige bar voor de sociale contacten en zelfs een “Proxi” voor de allereerste levensbehoeften. Heel goed, vers en streekgebonden eten. Alleen een menu van de dag. Heb daar al heel wat stadse bewoners uit Aix en Marseille, en ook uit mijn geboorteplaats Amsterdam, mee naar toe gesleept. En de monden vielen niet alleen open om te eten…..

Enfin, we hebben hier elke ochtend op de regionale radio van France Bleue Provence een culinair programma. Recepten, adressen… Johannes van Dam zou het leuk (en leerzaam) vinden. De luisteraars kunnen bellen en dat heb ik maar eens gedaan, want de keuken van mijn dorpsrestaurant verdient alle aandacht. Ik ben – schijnt het – een minuut of vijf op de radio geweest om de mérites van onze bistrot te beschrijven. Of ik ook even mijn lof in het Nederlands wilde uitten. Gevolgd door een vertaling uiteraard.

En vandaag de hele dag op straat: “t’étais à la radio, super, ils ont eu beaucoup d’appels grâce à ton intervention”. Wist ik veel dat er zoveel mensen luisterden….

Het zijn natuurlijk wel de avantages d’un petit village!

Het is ook wat… vergeet ik helemaal reclame te maken voor de expositie van Hiromi en haar kunstvriendinnen dit weekend. Het gaat dus om een expositie en het is dit weekend. Een postertje vind je hier. Voor wie geen gelegenheid heeft om helemaal naar Uchizy te rijden, kan het werk van mijn eigen exposantje hier bewonderen.
Overigens is het dit weekend ‘Les Journées du Patrimoine’. Open museumdag. Veel musea zijn gratis en er zijn extra rondleidingen en zo. Dus het ideale moment om er uit te trekken en kunst te gaan snuiven.

Luukie Luuk, zeiden wij vroeger. En we wilden alleen de originele albums van Dupuis. Hele middagen zaten we op de bank, meegezogen in de hilarische avonturen van de enige revolverheld ter wereld die sneller schiet dan zijn schaduw. Wie kent niet de gebroeders Dalton (driftige Joe en hongerige Averell stukken bekender dan de twee ertussen: William en Jack), Rataplan en natuurlijk het trouwe maar eigenzinnige ros Jolly Jumper?

Een paar jeer geleden kwam er een bizarre Lucky Luke film uit, met veel special effects, heel kartoenesk. Maar het liefst zie ik Lucky Luke toch gewoon plat, op papier. Eendimensionaal goed en eigenlijk doodsaai vergeleken bij zijn vijanden.

Nou was ik op zoek naar de uitspraak van Averell Dalton in het topalbum Tortilla’s voor de Daltons. Hij wil steeds in het Spaans zeggen ‘Quando se come aqui”, maar het komt er uit als koeakoeakikikome. Maar ik wil weten hoe je dat schrijft in het originele Frans. Iemand?

Uit serendipiteit kwam ik natuurlijk wel van alles anders tegen, zoals deze zeer goed gedocumenteerde Lucky Luke site. Dus de namiddag is sowieso vruchtbaar.
Enfin. Tot zover deze bijdrage. Gelieve mij in gedachten de woestijn in te zien rijden, een stil en melancholisch lied zingend.

Ik ben altijd hard op zoek naar extra materiaal, zodat mijn leerlingen geboeid blijven.
Niet alleen maken we een frisse start met de diverse weblogs, (de kaartjes zijn reeds geschud en ‘men’ denkt inmiddels hard na over namen), we hebben met een innovatief plan een aardige subsidie weten los te peuteren voor de MVT (moderne vreemde talen).
Van dat geld kopen we gebruikersvriendelijke cameraatjes en de nodige software, zodat de leerlingen korte filmpjes kunnen maken. Uiteraard in de vreemde taal.
Misschien dat we op die manier in dit huidige uitgeholde schoolsysteem aan voldoende spreek- en luistervaardigheid kunnen doen.

Behalve het naspelen van huis- tuin- en keukensituaties is het natuurlijk leuk om op een bestaand thema te variëren. Wanneer ze een bepaalde rap of chanson ‘doen’, zijn ze weliswaar aan het playbacken, maar moeten ze de tekst goed kennen om het geloofwaardig te houden. Een beetje zoals deze meisjes.
Zelf zingen kan ook.
Of je speelt een clip na zoals Patricia et Colette, wat ongetwijfeld problemen gaat geven met ouders dan wel directie (overigens ga es kijken bij die 2 meiden, ze maken geinige dingen!)
Of je maakt je geheel eigen compilatie, zoals ik er al meerdere heb gezien op “Les épices du souk de Caire” van Benabar: 1, 2, 3

Ik roep jullie bij deze op mij te melden wanneer je iets dergelijks (Frans, Engels Duits) tegenkomt.
Alle hulp is welkom!!!

N.B.: De Franse sectie heeft inmiddels een francofone stagiaire die –zogenaamd- geen Nederlands verstaat. Ongelooflijk hoe de leerlingen zich dan verstaanbaar weten te maken! Een compliment uit haar mond is ook veel vetter.

Had je al gestemd vandaag?

Hoe gaat het er mee, beste mensen? Hoe gaat het er mee? Alles goed? Met mij wel. Alles goed hoor. En met u? Fijn, goed. Mooi, nou, dan wens ik u een aangename dag hoor. Veel plezier en dat alles maar goed mag blijven gaan. Goed? Goed. Fijn hoor. Nou. Zeg, ik moet weer eens. Nou, daar ga je hoor! Dag hoor! Tot later. Tot genoegen hoor, het was me het dagje wel hè. Nou, zeg dat wel. Dag hoor! Dag!

Doodzonde. Een groot deel van het frituurvet dat er dagelijks in de horeca doorheen gaat, wordt gewoon weggemieterd of zelfs in het riool gespoeld. Dat is eigenlijk verboden, want het moet naar een speciale inzamelplaats gebracht worden. Maar ja, zo’n gedoe.
Maar er is een alternatief: rond enkele grote steden in Frankrijk (Marseille, Lyon, Royan) is Roule ma Frite actief. Zij bieden restaurateurs aan om uitgebakken plantaardige gratis te komen halen. Waarvoor? Om dieselauto’s op te laten rijden! Deze auto’s worden voor een paar honderd euro speciaal aangepast om te rijden op zowel gewone diesel als op olie. De gerecyclede olie van Roule ma Frite is een goedkoop alternatief.
Maar wat moet je nou als je met je aangepaste wagen een stuk verder weg moet? Waar kun je biologisch dynamisch tanken? Ook daar is een oplossing voor. De site Oliomap laat zien waar ter wereld de producenten en leveranciers van plantaardige brandstof uithangen. Handig!

Jeff Koons, jeweetwel, die Amerikaanse beeldend kunstenaar die zoveel kitsch ( überkitsch) in zijn werk stopt, het Duracell-konijn van de hedendaagse kunst, gaat exposeren in Versailles!
Dat zijn nog eens uitersten. Dat vonden ook veel Fransen en er is nogal wat te doen geweest rondom deze, op 10 september te openen tentoonstelling. Het schoot de Fondation du Patrimoine nogal in het verkeerde keelgat; creaties, die getuigen van ‘verregaande banaliteit’ zoals de glanzende ballonsculpturen, exposeren in de beroemde ‘Jardins’ was als vloeken in een kerk, vonden de leden van die stichting. Men vond het een belediging van het cultureel erfgoed.
(kan dat beledigd worden?)

le Comte Edouard de Royère, Président de la Fondation du patrimoine, a même dit son émotion : «Je ne suis pas contre l’art contemporain, mais je suis choqué de son intrusion dans un lieu magique comme Versailles.»

Enfin, ik bewaar een open mind. Geloof in je eigen smaak is het motto van Koons.
Ga anders zelf maar kijken in Versailles. Hij is er tot half december

Elke ochtend krijg ik een pdf-krantje van de wereldomroep. 8 pagina’s wetenswaardigheden, nieuws, sport, een weerbericht en een achtergrondverhaal waarmee ik weer een beetje bij ben met het Wereldnieuws. Nou ja, het meeste had ik gisteren al bij de NOS gezien, maar ik stel het toch op prijs. Het achtergrondverhaal begon vandaag zo:

“Een blog bijhouden om het thuisfront en andere geïnteresseerden op de hoogte te houden van je avonturen in het buitenland. Veel expats en emigranten maken gretig gebruik van deze mogelijkheid. De Wereldomroep heeft de blogs gebundeld. De inhoud verschilt van blog tot blog. Bloggen de meesten over de dagelijkse beslommeringen en de eigen familie, anderen pogen een beeld te geven van het land waar ze zijn neergestreken. In totaal staan er nu 400 blogs op de kaart, maar de kaart zal regelmatig worden geupdate met nieuwe blogs.”

Dus je begrijpt, ik met kloppend hart en van hoopvolle verwachting trillende handen naar de kaart om te kijken of Hollandais en France er al op staat. Wie schetst mijn afgrijzen toen dit níet het geval bleek te zijn? Een van de eerste en zeker het belangrijkste Frankrijkblog, een baken van professionaliteit en afwisseling, thuishonk van tientallen al dan niet verklaarde fans… het staat er niet op.

En als je dan weet dat een van de leden van het redactieteam van de Wereldkrant (die uit Ile-vers-Ûhme) hier kind aan huis is, dan begrijp je dat ik tot in het diepst van mijn ziel gekrenkt was door deze omissie.

Nu ben ik gelukkig niet haatdragend van aard, zoals sommige ploucs uit Bretagne weten, dus ik zal mijn trillende hand over mijn kloppend hart strijken. Als er tenminste razendsnel gereageerd wordt om deze onvergeeflijke fout te herstellen.

In de tussentijd kan ik een abo op de Wereldkrant iedereen aanraden. Geef je op via Radio Nederland Wereldomroep.

We hebben al eens een générateur d’insultes gehad, waar je jezelf kan laten beledigen nadat je eerst wat persoonlijke gegevens hebt ingevoerd.
Zelf goed kunnen schelden is ook wel eens lekker

Maar echt leuk wordt het wanneer dat met een scheut al dan niet droge humor gebeurt natuurlijk Weliswaar een Engelse site, maar dat beheersen jullie toch ook allemaal?

Ik kwam al surfend trouwens ook een enquête tegen over mots qui blessent op school.
Pesten met grievende woorden, van alle tijden, natuurlijk. Ook best
leerzaam…

We hebben er allemaal last van, bewust dan wel onbewust: vooroordelen en stereotyperingen.
Blondjes zijn dom, Hollanders zuinig, Amerikanen patserig, moslims gevaarlijk, zigeuners dieven en Franse vrouwen scheren hun oksels niet.
Hoewel dat eerste natuurlijk gewoon klopt (maar alleen wanneer het blond niet echt is), is het gros van de vooroordelen er ingeslopen via allerlei kanalen. Er zijn onnoemelijk veel onderzoeken naar gedaan. Uit mijn studietijd herinner ik me dat boekje over kolonialisme in de Donald Duck (van die Chileen, hoe heet ie ook al weer…*blond*), de meeste Hollywood-films zijn ook geen toonbeeld van objectieve typering.

Ik vond een site over préjuges et stéréotypes.
Wel aardig, op het eerste gezicht.
Tot ik het stukje bij École aanklikte en bij de “École des petits malins” belandde. Is de benaming al stereotiep, de dames onderzoeksters gaan wel erg eenzijdig te werk. Wat, wanneer ze i.p.v. “Jean et Moussa” begonnen waren met “Moussa et Jean”. Impliciet geven ze al een voorkeur. Kleine kinderen imiteren. De eerste vinger bepaalt. Stel, ze hadden het eerst gevraagd of ze dachten dat “Jean’ de dief was en een kind had zijn vinger opgestoken. Ik maak me sterk dat er dan niet even snel en even veel vingers waren gevolgd.

Enfin, het blijft een lastig te tackelen, probleem, maar wel interessant!

In het Engels, maar wel vermakelijk, Mean brother over Amerikaanse vooroordelen jegens Fransen.
Hier kun je het nog eens in het Frans nalezen en hier heb ik ook bovenstaand plaatje vandaan.

Sneu voor Franse homo’s. De Franse belastingdienst erkent Nederlandse homohuwelijken wel, maar Franse niet. Le Monde meldt dat twee Nederlandse homoseksuelen, die zes jaar geleden in Leiden trouwden maar tegenwoordig een luxe chambre d’hôtes in de Gers runnen het voor elkaar hebben: ze mogen één gezamenlijke belastingaangifte doen, net als getrouwde hetero’s. De enige voorwaarde is dat ze hun trouwacte in het Frans (laten) vertalen.
De Franse autoriteiten zijn eindelijk tot de conclusie gekomen dat een huwelijk, dat in het buitenland keurig volgens de wet gesloten is, een realiteit is. Dat lijkt logisch, dat is misschien zelfs wel logisch. Met die redenering schieten Franse homoseksuelen voorlopig echter niets op (Belgische en Spaanse wel). Zij mogen immers niet trouwen. Het wachten is op de eerste Fransen die om die reden (tijdelijk) naar Nederland emigreren en daar trouwen.