Chez Roger et Françoise – weekend 23/24 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Het café is geopend. Marjan, als Jørgen thuis komt, vraag je ‘m dan ff over het ISDN-modem? Ik heb nog 7 dagen om het draaiend te krijgen.
Verder lijkt me de herfstvakantie voor iedereen bijna afgelopen. Geniet nog maar even van het weekend. In Frankrijk begint nu 2 weken vrij. Wellicht gaan we nog een paar daagjes met het gezin naar Lyon, Dijon of Bourg-en-Bresse, waarbij we ons laten leiden door de Meteo. En door de werkdruk van de bv Krek. natuurlijk.
Intrekken, wijd, sluit!

Korting op (van) alles bij de supermieren


Wat hebben mieren met korting te maken? Ik geef het op. Maar op deze site, die ik vond via de dode link www.superfourmi.com (????) uit een virusmailtje, vond ik wel errug veel goedkoop afgeprijsde kortingen met budgetartikelen voor minder geld. Van op zich nog best prima koltruien tot de nieuwste digitale camera’s met megapixelabundantie voor spotprijzen.
Typisch een kwestie van vraag niet hoe het kan, maar profiteer er van!

Chez Roger et Françoise – 22 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Nou, jongens, het is al weer bijna weekend. Al maakt dat voor mij geen reet uit, want ik zit toch 7 dagen per week aan de computer te tikken. Als het niet voor mijn klanten is dan wel voor HeF of voor Immogo. Wat dat bijbaantje betreft heb ik trouwens goed nieuws. Deze week heb ik namelijk de eerste rekeningen de deur uitgedaan. Twee huizen verkocht en een totaal commissiebedrag van bijna 4000 euro gescoord. And they said it couldn’t be done.
Let wel, eresysteem hè! Dat de eigenaar na de verkoop contact opneemt en zegt: “Joh, Krek., die mensen die via Immogo gekomen zijn, hebben het ook echt gekocht. Volgende week overdracht, stuur maar vast een rekening.” Nou ja, ik ben ook al een maand of vier bezig. Toch geeft dit me goeie hoop. Ik ga met dit geld lekker investeren in de site en in de reclame.
Wie weet ga ik zelfs wel adverteren bij mijn goede vrienden van Maison en France, waar ik ooit regiocorrespondent was. Tot ze gingen zeuren. Dat mijn maandelijke gratis bijdrage nog niet binnen was en dat ik als regiocorrespondent toch echt elke maand een bijdrage moest leveren. Tja. Toen had ik in ene geen zin meer. Sterker, ik verbood ze mijn reeds gepubliceerde verhaaltjes ooit nog te gebruiken. Gék hè? Ik wil heel veel voor mensen doen. Gratis en voor niks. Alles om maar aardig gevonden te worden. Maar als ze eisen gaan stellen… als het moet… dan vind ik aardig gevonden ineens niet zo belangrijk meer. Dan kunnen ze wat mij betreft gewoon lekker de pleuris krijgen.
Aan de andere kant ben ik dan achteraf wel een beetje beschaamd over mijn botte gedrag. Zo werd ik vanmiddag gebeld door een zeer vasthoudende verkoper van een huizensite of -blad (daar wil ik vanaf wezen) die mijn huis wel wilde verkopen. Ik zei geen interesse te hebben. Hij hield aan. Ik liet merken geen tijd te hebben. Hij ging door. Ik meldde erg druk en niet geïnteresseerd te zijn en… hij onderbrak me om zijn verkoopverhaal te vervolgen. Ik hing op. Terecht, naar mijn smaak. Maar tóch voelde ik me een beetje schuldig.
Hebben jullie dat nou ook?

Chez Roger et Françoise – 21 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Goedendag. Drukke dag vandaag. Ik heb een real life lunch-afspraak met Ronaldus vandaag, in Chalon-sur-Saône. Even bijkletsen over de ontwikkelingen van de afgelopen maand.
En intussen ligt er een stapel teksten die allemaal af moeten voor het weekend. Hou het kort dus.
Bonne journée à tous et à toutes!

Spelen met Ballen


Wellicht dat sommigen van de doorgewinterde Frankrijkfans er al eerder van hoorden, maar ik ben onlangs op het spoor gekomen van een heel bijzonder authentiek Frans tijdverdrijf. Dat kwam zo:
Laatst liep ik door ons dorpje en daar, op het grind onder de platanen, stond een groepje oudere mannetjes te praten. Het viel me op dat er telkens één een soort demonstratie hurkentoiletpoepen weggaf. Hij ging door de knieën, deed alsof hij heel zwierig afveegde en stond weer op. Nieuwsgierig naderbij gekomen bleek dat ik mij vergiste. Het hurkende mannetje gooide iets weg, waarbij hij een vreemde onderhandse techniek hanteerde. Het hurken hoorde daar kennelijk bij. Met iets van antropologische tevredenheid ontdekte ik dat het hier een origineel autochtoon balspel betrof. Hier moest ik het fijne van weten.
Ik zette mij naast een toeschouwer en vroeg wat de bedoeling was. Hij legde uit dat er eerst een klein doelballetje werd weggegooid (de ‘but’), en dat vervolgens ieder om de beurt er mijn zijn eigen, zware metalen ballen zo dicht mogelijk bij moest zien te geraken. Daarbij is veel veroorloofd. Het is bijvoorbeeld ook toegestaan een door de ander hinderlijk dichtbij geplaatste bal met een welgemikte worp te doen wegstuiteren. Geamuseerd keek ik toe. Het spel werd met een groot sérieux gespeeld. Men discussieerde over de techniek, de strategie en interpretaties van de spelregels. Als niet geheel duidelijk was welk van de opponenten aan het eind van een spel het dichtst bij de ‘but’ was geland, werden met behulp van een koordje de afstanden vergeleken om een winnaar aan te kunnen wijzen. Wonderlijk om te zien hoe de mannetjes in hun spel op gingen. Ze vergaten zelfs hun shaggies, die uitgedoofd tussen hun lippen hingen terwijl ze hun beurt afmaakten. Ik vroeg mijn informant of dit een lokaal gebruik was, maar hij verzekerde mij dat dit spel door heel Frankrijk gespeeld wordt. Het heet petanque: knikkeren voor bejaarden.
Thuisgekomen ben ik eens gaan zoeken. En warempel. Er is zelfs een echte bond! Het schijnt dat honderdduizenden in Frankrijk dit spel spelen. En niet alleen in Frankrijk. Knikkeren voor bejaarden is zelfs tot seniorenkringen in Nederland doorgedrongen. Al heet het daar Jeu de Boules: balspel. Treffend.
via

Chez Roger et Françoise – 20 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Jongens, hou maar op! Dat van die cruise is een dekmantel, juist bedacht om praatjes te voorkomen.
Ik ben er uit. We zaten er allemaal faliekant naast. Ik heb gesproken met Roger en die is eigenlijk een beetje gepikeerd dat wij zo weinig vertrouwen in hem hebben. Hij heeft me uitgelegd dat hij na maanden van toch een steeds slechter wordende relatie het een en ander met Françoise heeft uitgesproken. Hij wil toch een beetje upgraden, sinds al die keurig nette Hollanders hier over de vloer komen, en het kunstjesgebit paste niet precies binnen het patroon dat hem daarbij voor ogen stond. Françoise daarentegen leed onder een zwaar minderwaardigheidcomplex, mede ingegeven door haar toch wat achteruitgaande fysieke conditie, zowel uit medisch als uit esthetisch-cosmetisch oogpunt. Hierdoor kwam zij steeds minder vaak in het café, en áls ze kwam deed ze dat pas na zich moed ingedronken te hebben, met de gebitskunstjes tot gevolg. En die keer dat ze op een tafeltje heeft staan dansen… te genant voor woorden.
Enfin, Roger kon dat toch ook wel begrijpen. Ouder worden valt nu eenmaal niet mee, vooral als het zo manifest is. Op een avond, toen Roger na weer een zware discussie wat weemoedig aan de bar zat na te mijmeren, kwam het bekende liedje “Tu te laisses aller” van , jawel, Charles Aznavour voorbij. Bij de woorden “Maquille ton cœur et ton corps, fais un peu de sport” kreeg Roger ineens een wereldidee. Hij heeft de financiële balans opgemaakt, al zijn rekeningen geplunderd, zijn spaarcentjes bij elkaar geschraapt en zelfs zijn klassieke Harley verkocht. Van wat dat opleverde heeft hij zijn Françoise een totale face- en bodylift aangeboden. Een extreme make-over. Dat is nu een paar maanden van drukke voorbereidingen geleden. Ze wilden het geheim houden, niet wetende dat hun a-typische gedrag juist tot allerlei speculaties zou leiden. Immers, niets ontgaat de vaste klanten. Ook het allerijl ingezette verhaal van de Griekenland-cruise mocht niet baten. Enfin, Françoise is vertrokken. Daarom besloot Roger nu maar gewoon alles te vertellen.
Roger heeft zijn nichtje Pauline gevraagd om tijdens Françoises verblijf in de kliniek hier in te vallen. Pauline heeft hier de laatste tijd steeds vaker gewerkt om een beetje de draai te pakken te krijgen. Françoise hield zich intussen verre van de bar, ook al omdat tevens een alcohol-detox op het programma stond. En vandaag was het dus zover. Françoise is vanochtend met de bus vertrokken naar Claude-Jacques, sociaal werker van Aigou-la-Buse en haar psychotherapeut, die haar in de komende moeilijke dagen zal begeleiden. Françoise wilde namelijk niet dat Roger mee zou komen, omdat ze liever niet heeft dat hij het hele proces meemaakt. Beurse plekken, liposuctie, zwellingen, ’t is immers allemaal nogal ontluisterend. Nee, ze wil het helemaal alleen doen, zodat ze straks haar glorieuze rentree kan maken als de compleet nieuwe FRANÇOISE, op en top in conditie, strak in het vel, met een nieuw, passend gebit en zonder die enge harige puist in haar hals. Roger heeft me toevertrouwd dat ze zelfs haar bustemaat enigszins zal laten aanpassen. “Mais, modeste, hein! Elle a de la classe, cette femme!”, zei hij. Hij is nu alleen een beetje bang dat Françoise straks te mooi voor hem zal zijn. Maar ze houden ontzettend veel van elkaar, dus uiteindelijk vertrouwt hij er wel op dat het goed komt.
Overigens hoef je je geen zorgen te maken voor de toekomst van Pauline, RobertS, want nu ze bij Chez Roger et Françoise haar horeca-vuurdoop heeft gehad, kan ze na de terugkomst van Françoise probleemloos doorstromen naar het yuppencafé van René, waar haar zwierderige manier van serveren zeker ook op prijs gesteld zal worden.
Nou, dat was me het avondje wel. Wat een revelaties! Ben nog even bij Claude-Jacques langs geweest, die inderdaad het hele verhaal beaamt. Françoise sliep al. In het achterkamertje, dus dat was in ieder geval wél waar. Ik schaam me nu wel een beetje voor het geroddel van gisteren. Wat zijn cafébezoekers onder mekaar met een beetje drank op toch vreselijk soms.
Trouwens, even onder ons, volgens mij is dat een ontzettende nicht, die Claude-Jacques.

Chez Roger et Françoise – 19 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Babiloubadabadibab! Charlez Aznavour’s “Pour faire un jam” schalt keihard door de boxen van de Radiola, terwijl Roger verwoed en grote stofwolken opjagend de houten vloer veegt. Het stof vlijt zich als een velours kleedje op alle horizontale oppervlakken, zodat pijnlijk duidelijk wordt waar de tafels nog plakkringen van gisteren vertonen. Heeft de goede man de lente in zijn bol? Waarom grijnst hij zo tijdens het meebrullen met Aznavour? Het lijkt warempel wel of de bovenkant van zijn hoofd elk moment op scharnieren achterover kan klappen.
Maar wacht ‘s… wie is die in het zwart geklede verschijning die daar, verderop, moederziel alleen in het vale ochtendlicht bij de bushalte staat, een verschoten karbies als een vermoeide hond aan haar zijde?
Verdomd. Het is Françoise. Haar schouders schokken.
En de bus komt pas over een uur.

—INFO-PUNT— Week 43


Vraag over Frankrijk? Drop ‘m hier.
Met ’n béétje geluk krijg je serieus antwoord.
Met véél geluk krijg je een grappig antwoord.

Onderwerpen:
1: met een goedkope Franse auto in Nederland rijden?
2: beter bereik met een Franse GSM-sim?
3: waar vind ik een echt hurktoilet?
4: alternatief voor le-plein-malin, benzineprijzen-vergelijksite?
5: verbod dubbelassige zigeunercaravans op campings?
6: techniek… stroom opwekken met een watermolen.

Chez Roger et Françoise – 18 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Herfstvakantie in Nederland. Tijd voor de Frankrijkgangers om naar Frankrijk te gaan. En voor de thuisblijvers om thuis te blijven. En te dromen van Frankrijk, zoals Jeanne gisterenavond zo mooi nostalgisch deed in ons stamcafé.
En dan zijn er nog die andere thuisblijvers, die al in Frankrijk wonen. Zijn die veel gelukkiger dan Jeanne en de andere smachtende Francofielen in Nederland? Ik denk het niet. Wij Frankrijkblijvers zijn gewend aan het hier zijn. Heel af en toe, als de zon op een bepaalde manier over de glooiende velden schijnt, of als ik achter een Nederlandse auto door een typisch Frans dorpje rijd, dan voel ik het nog wel eens. Dat gevoel van: Ik weet wat zij voelen. Ik weet weer hoe het voelde, dat gevoel van: “Zegen, geluk en welzijn! Ik ben in Frankrijk!”
Maar dat gevoel slijt. De pittoreske weg door dat grappige dorpje is gewoon de weg naar de supermakrt. Het uitzicht is iets om doorheen te rijden. Die grappige typische Franse boer is de norse buurman die voordringt bij de bakker omdat hij hier al woonde toen ik nog geboren moest worden. De verwondering? Weg.
Nee, dan is Jeanne welbeschouwd beter af. Want zij kan af en toe fijn naar Frankrijk.

Voor Hanneke?


In de reisbijlage van de Volkskrant van gister stond een artikel getiteld “En een biefstukje voor de hond”.
De strekking ervan is dat de reiziger met hond in vele hotels en pensions niet zo welkom is. Er zijn echter uitzonderingen!
Zo wordt het château Le Clos des Tourelles in Bourgondië geroemd om zijn vriendelijke bejegening van hondse gasten.
Helemaal de bom is het?de? Heavenly Pets Arrangement van het 5-sterren Trianon Palace in Versailles.
De hond krijgt een luxe designmand met kleedje, twee bijpassende voerbakjes van Les Cadors. Een speciale menukaart voor de hond etc.etc. En dat alles voor een prijs, bien sûr!
Wanneer je serieus overweegt met je hond op reis te gaan is deze site ook wel wat. met specifieke Frankrijkinfo
Je kunt het ook nog es nalezen op de site van Arke

Kayak en Kano

In Nederland wordt veel geroeid. Wij hebben lekker plat water. Frankrijk, waar het van nature toch wat meer bruist, kent legio praktiserende kajakkers en kanoërs. Met name kajakken heeft veel gemeen met skieën. Het gaat bergaf, ongemeen hard en kan best gevaarlijk zijn. En net als met skieën heb je allerlei verschillend materiaal voor verschillende toepassingen, waaronder ook minibootjes voor stunt-kajakken, vergelijkbaar met snowboarden. Kijk maar eens wat er allemaal bestaat kwa materiaal.
Ik weet dit overigens pas sinds een paar weken, omdat mijn zoon – hierboven in het midden – op kajak zit. Hij staat hier trouwens tussen de ultrasmalle race-kajaks, bedoeld voor hard rechtdoor. Vergelijkbaar met downhill skieën op lange smalle latten, en natuurlijk met de skif, Dineke, net zo slank en wiebelig.
Hier meer informatie over reglementatie en materiaal. En hier de officiële bond.

Chez Roger et Françoise – 17 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Het café was gisterenavond zó rommelig geworden, dat het me goed leek eerst even goed schoon te maken. Het is wel een beetje leeg zo, en veel stamgasten zijn naar Frankrijk, maar we gaan ons best doen om het tóch gezellig te maken.
Ik zet even een muziekje op. Iemand een voorkeur?

Taalgrapjes uit Canada


De francofonen in Canada moeten erg lachen om al die sukkels die hun taal niet spreken. Zelfs de regering doet er aan mee. Getuige deze officiële site, waar naast diverse taalspelletjes en wetenswaardigheden ook voorbeelden staan van beroerd vertaalde Franse teksten. Tighten the nuts! wordt dan Serrez les noix! Broehoewhaaaahaha! Hold me fast! I’m lying in a dent!
Hoe dan ook, de kwisjes zijn leuk en leerzaam.
(txs JohnP)
Update: als je hier (net als ik) om kunt lachen, dan zul je ook erg veel plezier beleven aan de site Engrish.com die precies hetzelfde laat zien, maar dan rond de Engelse taal, verkracht door Japanners.
Please do not shit on the toilet.

Chez Roger et Françoise – 16 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Weekend! En herfstvakantie. Veel van onze vrienden/stamgasten zijn vertrokken naar hun vakantieadres. Het zal leeg zijn, in het café. Enfin, wie weet komen er wat toeristen langs die – nu het wat minder druk is – uit hun schulp durven kruipen om een duit in het zakje te doen.
Hoe dan ook veel plezier op Hollandais en France!

Ideeën uit de Pyreneeën


Hier een site vol leuke cadeau-ideeën uit de Pyreneeën, waaronder het zonnehorloge, allerlei windwijzers, windmolentjes en stenen objecten. Een Franse online shop, sowieso al bijzonder. In dezelfde hoek vinden we zelfs een slager die zijn spullen via internet verkoopt. Het moet niet veel gekker worden!

Een huis bouwen of laten bouwen


Onvermoeibaar surft JohnP langs de digitale snelweg. En telkens als hij iets tegen komt waarvan hij vermoed dat dit de bezoekers van HeF kan interesseren, stuurt hij mij even een mailtje. De tip van JohnP voor ons is dit keer: Idees Maisons. Een heldere site waar je uiteenlopende informatie en tips vindt over (ver)bouwen, met vaak een ecologische grondslag. De uitgever van de site is een bedrijf dat houten huizen bouwt, maar gelukkig blijven ze daar niet de hele tijd op hameren.

Win je (klein)kind op ware grootte!


Veel van de bezoekers van Hollandais en France zitten een paar maanden per jaar in hun Franse huis. Of soms zelfs het hele jaar door. Als je deze expats spreekt, zeggen ze steevast dólgelukkig te zijn in hun Franse stulp. Alleen de kleinkinderen, die missen ze vaak wel. Speciaal voor deze mensen hebben we nu een super-actie:
Win een poster van je kleinkind… op ware grootte!
Het gaat hier om een professionele foto, gemaakt in de studio van Printjekindje. Van die foto krijg je een perfecte afdruk, en wel de duurste uit het assortiment: op kanvas, gespannen op een frame. Waarde: 120 tot 200 euro (afhankelijk van de lengte van het kindje)!
Hoe kun je winnen?
Simpel: vertel in de reacties hieronder waarom jij deze gratis poster verdient. De origineelste reactie krijgt de hoofdprijs. We mogen helaas maar één gratis foto uitdelen. Als je niet wint maar tóch zo’n levensgrote poster wilt, kun je wel nog 20% korting krijgen (maximaal 9 personen).
Lijkt het je wat?
Meld je dan aan door een creatieve duit in het zakje te doen. Natuurlijk mag je ook meedoen als je nog lang geen opa of oma bent en gewoon een mooie poster van je eigen kind wilt.
Met dank aan Printjekindje
NB: Loggers mogen niet meedoen. De loggers en de bezoekers van HeF kiezen samen de winnaar.

Misschien iets voor Assurancetourix?


Mail voor Hollandais en France!
Wij zijn Arie en Els den Dulk en wonen sinds 5 jaar in een nog vrij onbekende streek in Frankrijk. Het is hier prachtig in de zuid-oost hoek van de Vienne, niet te ver van Nederland en toch een mild klimaat met veel zonuren.
Arie heeft in de schuur een mooie studio gebouwd waar ik (Els, zangpedagoge) het hele jaar door zanglessen en cursussen geef. Wij hebben zojuist onze web-site afgemaakt.

Nou, Arie en Els, het ziet er erg gezellig uit bij jullie. Het lijkt me ook bevrijdend om zo midden in de natuur je longen los te gooien. Veel succes met jullie activiteiten in de Vienne.

Chez Roger et Françoise – woensdag 13 oktober


Klik logo voor smoelenboek.

Iedereen is pitten. Ik blijf alleen achter in Chez Roger et Françoise. Spoel de biertap door. Zet alles klaar voor morgen. Een drukke dag, met naast het gewone werk ook veel veerdiensten (la navette) naar het nabijgelegen Louhans. ’s Morgens do0chterlief Colette naar muziekles, ’s middags zoon Guido naar kajak. Tussendoor teksten schrijven en wellicht ’s middags nog even naar de kapper. Om het wachten op mijn liefste blaag te korten.
Intussen bellen de artisans niet terug. De tuinarchitect is incommunicado. De terrassier onvindbaar. De serrurier/forgeron zwijgt in alle talen. Alleen de ramoneur heeft teruggebeld. Die komt maandag a.s. de schoorsteen vegen, zodat we weer lekker hout kunnen stoken.
Trouwens, ik zal binnenkort eens wat plaatjes online zetten van ons nieuwe huis. Of liever, ons nieuwe project. Want wat Aat laat zien, en waar Jeanne op zinspeelt, dat staat ons ook nog te wachten. Kamers uitraven, betonvloeren storten, plafonds slopen, isolatie, gipsplaat… Werk zat. Niet aan denken. Gewoon doen. Of liever: laten doen!
Ciao!